Δεκατέσσερα κεράκια

Στις 10 Φεβρουαρίου του 2008, δεκατέσσερα χρόνια και μία ημέρα από σήμερα, στην εξέδρα του Τάε Kβον Nτο, ένας νεαρός πολιτικός με τσουλουφάκι αναλάμβανε χαμογελαστός τα ηνία μιας Αριστεράς που έσβηνε αργά, αλλά σταθερά, μαζί με εκείνους που την υπηρέτησαν. Στα μισά της διαδρομής, ούτε ΣΥΝ υπήρχε πια ούτε τσουλούφι. Με φόντο τα Προπύλαια, ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε πως η Ελλάδα αφήνει πίσω της τη «λιτότητα της καταστροφής, τον φόβο και τον αυταρχισμό και μια πενταετία ταπείνωσης», για να σχηματίσει κυβέρνηση, λίγες ώρες αργότερα, με τον Πάνο Καμμένο. Μόλις χθες, στην επέτειο από την ημέρα που κέρδισε την πρώτη του μάχη (και στην αντιπολίτευση πια), είπε πως «το έπος της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν συγκρίνεται με καμία κυβέρνηση της Δεξιάς από τη Μεταπολίτευση» – αποφεύγοντας, για άλλη μία φορά, να διευκρινίσει ονομαστικά σε ποιον αναφέρεται.

Το ήξερε άραγε όταν γιόρταζε τη νίκη του εκείνον τον τόσο μακρινό Φεβρουάριο πως σε μερικά χρόνια θα κέρδιζε τον τίτλο του «άχαστου», για να τον χάσει με κρότο; Σκεφτόταν πως κάποτε θα επέλεγε να κάνει δημοψήφισμα μέσα σε μία εβδομάδα «στο όνομα της δημοκρατίας»; Φανταζόταν τον εαυτό του να διαπραγματεύεται απέναντι στην Ανγκελα Μέρκελ; Μας αρέσει ή όχι, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεγαλύτερο success story της τελευταίας δεκαπενταετίας – και κέρδισε τον τίτλο εις βάρος των πολιτών στους οποίους υποσχέθηκε πως για χάρη τους θα γίνει «η κάθε λέξη του Συντάγματος». Στο κόμμα του δεν μπορούν να βρουν άνθρωπο να τον αντιμετωπίσει, ενώ οι περισσότεροι πιστεύουν πως χωρίς εκείνον η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε. Δεκατέσσερα χρόνια, δεν υπήρξε ούτε μία εσωτερική εκλογική διαδικασία, έστω για τους τύπους.

Και τώρα τι; Σε κανονικό μέτρημα, ο Τσίπρας μπαίνει φέτος στην πολιτική του εφηβεία. Τα χρόνια που πέρασαν όμως είναι διπλάσια σε ουσία, τριπλάσια σε εμπειρία, τετραπλάσια σε αποτύπωμα. Ακόμα κι αν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον αντέχουν, ήρθε η ώρα για έναν απολογισμό. Σοβαρό, κανονικό, μακριά από λαϊκισμούς, πολακισμούς και άλλους -ισμούς. Μια ένδειξη ότι κατανοούν πως για να ανοίξει το επόμενο κεφάλαιο χρειάζεται να κλείσει το προηγούμενο. Αλλά είπαμε: εφηβεία.