Μια ανυπεράσπιστη κληρονομιά

Ο έως χθες υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Σπήλιος Λιβανός, που εκπαραθυρώθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι ένας πολιτικός που συνεχώς επικαλείται τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Οπου σταθεί κι όπου βρεθεί τον παρουσιάζει ως τον μέντορά του, διεκδικώντας έστω ψιχουλάκια της πνευματικής του ή της ηθικής του συγκρότησης. Χαρίζει βιβλία του στους γύρω του, μιλάει γι’ αυτά, εμφανίζεται ως η συνέχειά του. Δεν αμφιβάλλω ότι χάρη στην πίστη του πως γειτνιάζει με το πνευματικό και το ηθικό παράδειγμα του Κανελλόπουλου (όπως παρατηρείτε, δεν συγκαταλέγω το πολιτικό παράδειγμα του μακαρίτη) έπεισε και τον Κυριάκο Μητσοτάκη περί της συγκρότησής του. Τις επικλήσεις του Κανελλόπουλου πρέπει να είχε στον νου του ο Πρωθυπουργός όταν του έδωσε υπουργικό χαρτοφυλάκιο, ψάχνοντας μετά τις εκλογές για κυβερνητικά στελέχη από τον κομματικό νυμφώνα της ΝΔ που θα σηματοδοτούσαν τη νεοδημοκρατική ταυτότητα της κυβέρνησής του.

Αλλά χθες που τα πήρε στο κρανίο μαζί του δεν πρέπει να ένιωσε μεγάλη έκπληξη για τη στάση τού έως χθες υπουργού του. Είχε προλάβει να διαπιστώσει ότι δεν αρκεί να επικαλείσαι την πνευματική ή την πολιτική κληρονομιά κάποιου για να είσαι επαρκής στον ρόλο του σύγχρονου πολιτικού, όταν πέθανε από κορωνοϊό ο ανεμβολίαστος και υπέρμαχος της άρνησης των εμβολιασμών μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς. Στη δήλωση που έκανε μετά τον θάνατό του, ο Σπήλιος Λιβανός, που εκλέγεται στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια, παρέκαμψε την άτεγκτη στάση του δεσπότη κατά των εμβολίων και εξέδωσε μια ανακοίνωση στην οποία μιλούσε για «την ηρεμία του, την ανυπόκριτη ευγένεια και την ανιδιοτελή αγάπη του προς τον συνάνθρωπό του». Ο πολιτικός ένιωσε την ανάγκη να κολακέψει, με ένα υποκριτικό λογύδριο, το ποίμνιο, υποβιβάζοντας τη συγκρότησή του σε αυτή ενός δεξιού πολιτευτή.

Ο ίδιος κομφορμισμός, η αδυναμία δηλαδή του πολιτικού που υπερασπίζεται αρχές να εκφράσει τις αρχές αυτές, ώθησε τον έως χθες υπουργό να κολακέψει τον Πέτρο Δούκα, νυν δήμαρχο Σπάρτης αλλά ένδοξο παλαιό γνώριμο τα χρόνια διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή. Ο Δούκας, ο οποίος τροφοδότησε με πολλή σκανδαλιστική ύλη τα δημοσιογραφικά γραφεία τα χρόνια της κρατικιστικής ευδίας του νεοκαραμανλισμού (μεταξύ άλλων, ήταν μπλεγμένος στην υπόθεση Βατοπεδίου και στο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων), καυχιόταν, σε σύσκεψη στην οποία συμμετείχε ο Λιβανός που μεταδιδόταν από το Facebook, ότι μετά τις πυρκαγιές της Ηλείας η ΝΔ ξαναβγήκε μοιράζοντας λεφτά. Ο Λιβανός, αντί τέλος πάντων να κάνει κάτι για να δείξει ότι είναι επίγονος του Κανελλόπουλου, έμεινε απλώς να τον θαυμάζει. «Κάνατε εποποιία», του είπε σε ζωντανή μετάδοση. Και έκλεισε την πολιτική του καριέρα.

«Μοιράζανε λεφτά σε όποιον μιλούσε ελληνικά» – αυτή ήταν η έκφραση του Δούκα. Ηταν άγνωστο; Οχι βέβαια. Ετσι έγινε – και κάποια στιγμή χρειάζεται να μετρηθεί η συμβολή του νεοκαραμανλισμού στη χρεοκοπία της χώρας. Αλλά ο Σπήλιος Λιβανός δεν ήταν μέλος μιας κυβέρνησης που πορεύεται με τις επιταγές εκείνης της περιόδου. Το αντίθετο. Η ΝΔ υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξελέγη για να κλείσει τα τραύματα της χρεοκοπίας και να αναδιοργανώσει τη χώρα ως σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτεία. Η εμπλοκή της με το λούμπεν της Δεξιάς, όπως έλεγα και χθες, είναι απλώς μια σύμβαση ανάγκης.

Αλλά αποδεικνύεται ιδιαίτερα επιζήμια σύμβαση για μια παράταξη και μια χώρα που προσπαθούν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους.