Ψυχολογίας το ανάγνωσμα – Μέρος 2ο

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό στον κόσμο της ευψυχίας, κάνω στάση σε 2 ακόμα τέρμιναλ που σημαδέψαν την καρδιά του ελληνικού ποδοσφαίρου και που επιβεβαιώνουν απόλυτα του λόγου το αληθές. «Ολα είναι καρδιά» και το μεγάλο μυστικό να βρεις το κλειδί να την ξεκλειδώσεις. Και κάποιοι το βρήκαν και τα αποτελέσματα έχουν όνομα. Γουέμπλεϊ, Λισαβόνα, Ευρωπαϊκό, σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο. Ολα τους παιδιά της ευψυχίας.

Και έφτασαν οι Πράσινοι στο Γουέμπλεϊ το 1971, με παιδιά από τις γειτονιές της Αθήνας, απ’ τα ερασιτεχνικά σωματειάκια, που σήμερα βάζουμε νόμους και προφήτες για να τους κόψουμε το δικαίωμα στην άθληση και να τους βάλουμε στη λογική του λογιστηρίου του κράτους. Νέα παιδιά απ’ το Χαλάνδρι, τον Ταύρο, τον Κορυδαλλό, την Αγία Βαρβάρα, τον Αγιο Ιερόθεο, την Ξάνθη, τη Μυτιλήνη… και τα βάλαμε να κοντραριστούν με τα θηρία της Ευρώπης. Παιδιά που ένα χρόνο πριν έπαιζαν στον Αγιο Ιερόθεο, στην Ενωση Χαλανδρίου, στον Φωστήρα, στον Κεραυνό Αγίας Βαρβάρας, στην Ασπίδα Ξάνθης και στον Παλλεσβιακό. Και βρέθηκαν αντίπαλοι στα μεγαλύτερα στάδια της Ευρώπης, με τη Σλόβαν στην Μπρατισλάβα, στο Λίβερπουλ με την Εβερτον, στο Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα, και τα έβγαλαν πέρα, με όπλο το φρόνημά τους. Και δεν ήταν προπονητηράς ο συγχωρεμένος ο Πούσκας, ήταν όμως μάγος Χουντίνι στο ψήσιμο, στο μπλα μπλα, στο να κάνει τον πιτσιρικά τον Καλλιγέρη και τον Γραμμό να πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι κι απ’ τον Νέσκενς κι απ’ τον Τζορτζ Μπεστ.

Και στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα, 2 μήνες πριν το τέλος του, ο Ολυμπιακός βρέθηκε 6 βαθμούς πίσω από τον Αρη και 4 πίσω από τον αιώνιο αντίπαλο. Και στο αδιέξοδό του, ο Νταϊφάς, παρακινούμενος από τον Μιλτιάδη  Μαρινάκη, επιστρατεύει 20 χρόνια μετά, τον σιδηρούν έφορο, τον Ευάγγελο Χέλμη, για να συνδράμει τον Γκόρσκι με το μαγικό ραβδί. Και ο Ολυμπιακός ζωντανεύει, ξαναδιαβάζει το λιοντάρι που κουβαλάει μέσα του. Και παίρνει το 1ο επαγγελματικό πρωτάθλημα. Και θυμάμαι το παιχνίδι, πώς καθάρισε τον Παναθηναϊκό, με γκολ του Νικολούδη. Εναν Παναθηναϊκό που δεν βγήκε από τη σέντρα. Και θυμάμαι τον Γεροδράκο όρθιο 90 λεπτά, με εκείνες τις δίφυλλες πλάτες του, 20 μέτρα μακριά απ’ τον πάγκο, δίπλα στη γραμμή του αράουτ, να κατευθύνει με αόρατη μπαγκέτα, ομάδα και 40 χιλιάδες κόσμο στη λαχτάρα για νίκη. Και στα αποδυτήρια, τον εξουθενωμένο Δομάζο να του μουγκρίζει μέσα απ’ τα δόντια

του: «Πάλι μπροστά μου σε βρήκα μετά από 20 χρόνια και είσαι πάντα ο ίδιος, γεννημένος νικητής».

Μια βουτιά στο προχθές μας οδηγεί στις 28 του Απρίλη του 1971. Δύο εβδομάδες νωρίτερα, στο Βελιγράδι, ο καλύτερος Ερυθρός Αστέρας όλων των εποχών, καλύτερος και από τον πρωταθλητή Ευρώπης Ερυθρό Αστέρα του 1991, σύμφωνα με τον μεγάλο Κάρασιτς και πολλούς σέρβους αθλητανθρώπους, ο Αστέρας του Οστοϊτς, του Γιάνκοβιτς, του Κάρασιτς, του Μπαγκίσοβιτς, του Αστίμοβιτς, του Φιλίποβιτς, προσγείωνε ανώμαλα τον αουτσάιντερ Παναθηναϊκό, που είχε μια εκπληκτική 6μηνη πορεία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών με το οδυνηρό 4-1. Αν υπήρχε προγνωστικό, ουδείς μας έδινε την ελάχιστη ελπίδα. Κι όμως, μια Ελλάδα ολόκληρη περίμενε τη ρεβάνς με θυμό. Δεν δεχόταν το αποτέλεσμα του Βελιγραδίου… με τίποτα. Και στο καφενείο του Τζανή, κάθε γκολ το υποδεχόντουσαν με κραυγές ο Στεφανάκος, ο Αλέφαντος, ο Μαριόλης, βαμμένοι Ολυμπιακοί. Και στο τέλος πανηγύρι, κάνοντας μια χώρα ολόκληρη Λεωφόρο… Το επισφράγισε με δύο λέξεις ο στρατηγός: Μας θυμώσανε όταν κυκλοφόρησαν φέιγ βολάν που έγραφαν: Τελικός Κυπέλου Πρωταθλητριών… Αστέρας – Αγιαξ, και τα πέταγαν με τρόπο στην Αθήνα.

Μία από τα ίδια ξαναβίωσα στο χθες με τον αγώνα στο Μάντσεστερ: ένα ημίχρονο φοβικό, τρομοκρατημένο, με παίκτες που άλλα θέλανε, άλλα σκεφτόντουσαν και άλλα κάνανε. Με ψυχολογία στα τάρταρα. Κι αν δεν καθάριζαν ο Σισέ με τον Σεμέδο, κι αν δεν έκανε ακροβατικά ο Σα, κι αν δεν πυροβολούσαν τα περιστέρια ο Φοντέν, ο Στέρλινγκ, ο Τόρες, ο Ντε Μπρόινε, θα μιλάγαμε για σκορ χάντμπολ στο πρώτο ημίχρονο. Για σκορ που θα το θυμόμασταν όσο ζούμε.

Και ω του θαύµατος! Η ίδια ομάδα, από τσούρμο μεταμορφώθηκε σε πλήρωμα, και βγήκε στα ίσα στο 2ο ημίχρονο και κατατρόμαξε τους πρωταθλητές Αγγλίας. Και με την είσοδο του Πέπε και του Μπρούμα απογειώθηκαν. Και πίεζαν αφόρητα τους Εγγλέζους σε όλο το γήπεδο. Ο Καμαρά, ο Εμβιλά, ο Βαλμπουενά, ο Ελ Αραμπί, ακόμα και ο Ραφίνια και ο Χολέμπας, βρήκαν την ψυχή τους. Και πέντε φορές βρέθηκαν τετ-α-τετ με το γκολ. Κι εύκολα την ισοπαλία την είχαν στην κωλότσεπη. Τους αδίκησε το αποτέλεσμα κι ότι έγραψε τελικά… ολότελα πλασματικό. Η ψυχολογία σε όλη της την Αλφάβητο…. Ισως αυτό μέτρησε πάνω απ’ όλα στην πρόσφατη ανανέωση του συμβολαίου του Μαρτίνς. Αυτό διάβασε πάνω απ’ όλα ο Ευάγγελος.