Η παρεξηγημένη τέχνη {CR}

Σήμερα, θέλω να σας μιλήσω με ευθύτητα για ένα πανανθρώπινο θέμα ιδιαίτερης λεπτότητας: το γλείψιμο. Την κολακεία, δηλαδή, που ασκείται συνήθως από τον κατώτερο προς τον ανώτερο, προς όφελος του πρώτου και προς τέρψη του δευτέρου. (Συνήθως, υπογραμμίζω, διότι υπάρχουν και γλείφτες που το κάνουν από ευχαρίστηση, για τη δική τους ικανοποίηση…) Το γλείψιμο, όσο αποκρουστικό και αν είναι, είναι αναπόφευκτο στην κοινωνική ζωή. Κάποια στιγμή, ο καθένας θα το κάνει και ο καθένας θα το δεχθεί. Ετσι, στην περιφρόνηση που αισθάνεται για τον γλείφτη ένας περήφανος άνθρωπος, πολύ συχνά κρύβεται η περιφρόνηση για τον εαυτό του, για εκείνες τις φορές που υποχρεώθηκε από τις περιστάσεις να ασκήσει την τέχνη.

Εντούτοις, τους ανθρώπους που πετυχαίνουν στη ζωή με το γλείψιμο και ανεβαίνουν ψηλά τους υποτιμάμε. Υποτιμάμε τις ικανότητές τους. Λέμε, «Α! Τα κατάφερε με το γλείψιμο…». Και ξεμπερδεύουμε έτσι, λες και είναι εύκολο να τα καταφέρεις με το γλείψιμο. Επεκτείνουμε, δηλαδή, την περιφρόνησή μας από το πρόσωπο του γλείφτη στην τέχνη του και υποτιμάμε τη δυσκολία της. Κακώς, διότι αν ήταν τόσο εύκολο να πετύχεις με το γλείψιμο, θα το είχε κάνει ο καθένας. Ομως, το γλείψιμο είναι αληθινή τέχνη και, για τον λόγο αυτόν, είναι τεράστιος κίνδυνος για τους άχαρους που νομίζουν ότι κατέχουν την τέχνη και δοκιμάζουν την τύχη τους. Μας το θυμίζει η ζωή, με το χθεσινό παράδειγμα της Ευαγγελίας Λιακούλη του ΠΑΣΟΚ.

Υπερασπιζόμενη στη Βουλή τον αρχηγό της από τον Αδωνι Γεωργιάδη, που τον παρομοίαζε με την ωραία Ελένη της Ιλιάδας, η κ. Ευαγγελία διατράνωσε ότι ο Νίκος ο Ανδρουλάκης δεν είναι η ωραία Ελένη, αλλά ο «κραταιός Νικόλας». Πώς το λέμε αυτό; Συγγνώμη, κ. Ευαγγελία μου, εμετικό το λέμε και, επίσης, γελοίο. Ακου «κραταιός Νικόλας»! Παραπέμπει στον Petit Nicolas, τον άτακτο και σκανδαλιάρη πιτσιρίκο του Γκοσινί και δεν ταιριάζει σε πολιτικό αρχηγό. Πήγε η κακομοίρα να τον κολακεύσει με κάτι πνευματώδες και τον χαντάκωσε με ένα κωμικό παρατσούκλι, που θα του μείνει. Το ατύχημα, όμως, της κυρίας Ευαγγελίας αποδεικνύει το αληθές της αρχικής επισήμανσής μου, ότι το γλείψιμο είναι τέχνη, στην οποία μόνον οι ασκημένοι μεγαλουργούν. Γι’ αυτό, καλά κάνουμε και περιφρονούμε τους γλείφτες, αλλά ας μην υποτιμάμε το γλείψιμο.

ΚΑΘΗΣΕ ΚΑΙ ΣΚΕΦΘΗΚΕ

Παραμένει πάντα ένα από τα πιο αξιαγάπητα πλάσματα στον ΣΥΡΙΖΑ και οι θαυμαστές της την είχαμε πολύ επιθυμήσει! Ομως, δεν μας είπε και τίποτε καινούργιο η Μαντάμ Σουσού του χώρου. Πάντα αγέρωχη και αφ’ υψηλού (σε βαθμό ώστε να αναρωτιέσαι για ποιον λόγο…), η Τασία Χριστοδουλοπούλου πιάστηκε να λέει ότι, την επομένη φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να φέρει τους δικούς του ανθρώπους στη Δικαιοσύνη, για να τους επηρεάζουν αμέσως· και μόλις το γεγονός έγινε γνωστό αμέσως ξεσηκώθηκε ο θόρυβος.

Οσοι τρίτοι εκπλήσσονται με την καθαρά αντιδημοκρατική θέση της Μαντάμ Σουσούς, είναι επειδή δεν έχουν καταλάβει τη λενινιστική νοοτροπία που διέπει τον πυρήνα του κόμματος. Τέτοια είναι η πολιτική παιδεία τους και δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτή – πόσο μάλλον όταν πλησιάζουν πια τα ογδόντα. Βαθιά μέσα τους, πιστεύουν σε ένα πολίτευμα, το οποίο πάντου στον κόσμο (η διεθνής βιβλιογραφία είναι πλουσιότατη) επιβλήθηκε με τη βία, ξεκινώντας πάντα από τη διάβρωση των θεσμών της δημοκρατίας και της κοινωνίας των πολιτών. Συνιστώ σχετικώς στους ενδιαφερόμενους το βιβλίο της αμερικανίδας ιστορικού Aν Απλμπoμ «Iron Curtain, The Crushing of Eastern Europe, 1944-1956», στο οποίο εκτίθεται και εξηγείται η συγκεκριμένη μεθοδολογία, στα παραδείγματα κυρίως της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Ανατολικής Γερμανίας.

Πέραν του τραγικού και του αξιοθρήνητου, στην επανεμφάνιση της δημοφιλούς πολιτικού υπάρχει ευτυχώς και η απαραίτητη κωμική πινελιά – σήμα κατατεθέν της καλλιτέχνιδος, άλλωστε. Βρίσκεται στη συγκινητική αφέλεια με την οποία η κ. Τασία ακούγεται να λέει: «Εχω κάτσει κι έχω σκεφθεί…», για να συνεχίσει παραδεχόμενη στους συνομιλητές της τον βαθύ, ανυπόκριτο και ασυγκράτητο θαυμασμό της για τους αλήστου μνήμης πρασινοφρουρούς της ηρωικής (δηλαδή, της Νεαντερτάλειας) περιόδου του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνησης. Μια συριζαία – και μάλιστα όχι οποιαδήποτε συριζαία – να κρύβει μέσα της τέτοιο θαυμασμό για το ΠΑΣΟΚ και να τον εκδηλώνει τόσο άδολα και αυθεντικά είναι κάτι μοναδικό. Ειρωνική υπόμνηση της τεράστιας επίδρασης, πολιτικής και πολιτισμικής, που είχε το ΠΑΣΟΚ στη σύγχρονη Ελλάδα…