Πρόσωπο

Είναι κοινό μυστικό στην πολιτική αγορά πως κυβερνητικοί και συμπολιτευόμενη ΚΟ πίνουν ρακές στην υγειά του συριζαίου σφακιανού εθνοπατέρα. Κάθε φορά που η πολακική ντοπιολαλιά δίνει στο κόμμα τον τόνο της αντιπολιτευτικής του στάσης, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται είτε ως έχων εμφυλιοπολεμικές αγκυλώσεις είτε σαν θεσμικά επικίνδυνος. Αυτή την εκ των έσω απειλή φαίνεται να την αναγνωρίζουν πια και τα ίδια τα στελέχη της Κουμουνδούρου – παρότι δημοσίως οι περισσότεροι προέταξαν τα κομματικά τους στήθη για να υπερασπιστούν το δικαίωμα του συντρόφου τους στην ερμηνεία ενός ρόλου σε κοινοβουλευτικό Δελφινάριο. Δείχνουν να την αντιλαμβάνονται επειδή στις διαρροές από το τσιπρικό επιτελείο κατηγορείται ο γαλάζιος προεδρεύων το βράδυ της Δευτέρας για «προβοκάτσια», μια κι ο βουλευτής που κατέλαβε το βήμα είναι κατά τα λεγόμενά τους «εύκολος στόχος» για τη ΝΔ – ενώ όσοι δεν κάνουν χρήση της παλαιοκομμουνιστικής ορολογίας μιλούν για «εργαλειοποίηση» του Πολάκη από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Το ερώτημα, λοιπόν, επιστρέφει για πολλοστή φορά: γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ διαλέγει να τοποθετήσει στη βιτρίνα το απωθητικό του πρόσωπο;

Τρόπος

Η εύκολη απάντηση κρύβεται στις δημοσκοπικές συνθήκες της στιγμής. Η ανάγκη για συσπείρωση της στενής του βάσης επιβάλλει την αναδρομή στην περίοδο 2012-2015, την επάνοδο στο ρητορικό ύφος της εποχής που ερχόταν, με την ελπίδα η επανάληψη να ξυπνήσει τα αντανακλαστικά της οργής. Οποιοι τον κοιτούν από την απόσταση μιας άλλης κομματικής έδρας επιμένουν ότι τα στάσιμα ποσοστά του κι οι μετακινήσεις ψηφοφόρων προς τη Χαριλάου Τρικούπη οδήγησαν στην επιλογή μιας πολωτικής τακτικής. Πιθανόν. Ωστόσο, η εμπειρία της δεύτερης φοράς των αριστερών στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει δείξει πως η συγκεκριμένη στρατηγική δεν αποδίδει πλέον τα αναμενόμενα. Οποτε προσπάθησαν να την εφαρμόσουν «κέρδισαν» μόνο ζημιές, αφού το συναισθηματικό έδαφος στο οποίο ευδοκιμεί, εκείνο της αγανάκτησης, δεν υπάρχει σήμερα – υπάρχουν οι αρνητικές αξιολογήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη αργά ή γρήγορα κάθε κυβέρνηση. Για έναν τρίτο παρατηρητή, η τελευταία διαπίστωση είναι κρυστάλλινα καθαρή, για τον ΣΥΡΙΖΑ όχι. Εξ ου και νομιμοποιείται κανείς να υποθέσει ότι το κόμμα επαναλαμβάνει το λάθος επειδή δεν ξέρει άλλον τρόπο να ασκεί πολιτική.