Βύρων Φιδετζής

Ονειρεύομαι τις νύχτες όπως καθένας μας αλλά ονειροπολώ και τις μέρες με κλειστά τα μάτια όπου συχνά η ροή των ήχων μιας μουσικής δένει τη φαντασία με την πραγματικότητα. Τα όνειρα της νύχτας είναι απρόσκλητα, περίεργα και ακαθόριστα. Της μέρας πάλι έρχονται και πάλι απρόσκλητα και απροσδόκητα, όμως μετά την πρώτη λάμψη τους μπορείς κάπως να τα χαλιναγωγήσεις και να τα κατευθύνεις, μιας και πηγή τους είναι ο δικός σου ο στοχασμός.

Θυμάμαι τον Μίκη Θεοδωράκη να ονειρεύεται μια ορχήστρα για τα δικά του έργα. Λίγο-πολύ όλοι οι μουσικοί κάτι ανάλογο ονειρευόμαστε.

Για φανταστείτε! Μια δική μας ορχήστρα!

Ο ένας να ακούσει το έργο του, ο άλλος να διευθύνει τη μουσική που παιδιόθεν τον κατάκτησε, ο τρίτος να παίξει τα κομμάτια που τους χάρισε ώρες κι ώρες της νιότης του…

Ονειροπολώντας λοιπόν κι εγώ σαν μουσικός της πράξης και αναδημιουργός, ένιωσα με τα χρόνια ότι ολοκλήρωση και δικαίωση μουσικού βίου σημαίνει έμπρακτη και κριτική συμμετοχή τόσο στην παράδοση όσο και στο σύγχρονο δημιουργικό γίγνεσθαι. Ομως μπροστά στον ωκεανό της μουσικής διαισθανόμουν εξαρχής και πέρα απ’ τα όνειρα ότι η υπερδιακοσιοσάχρονη δική μας παράδοση, με ρίζες κρυμμένες που οδηγούν και σε παλιότερους αιώνες, άξιζε να της αφιερώσω χρόνο έρευνας και μελέτης. Αναπολώντας λοιπόν τις προσπάθειες πενήντα χρόνων, νιώθω πολύ χαρούμενος που ύστερα από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, την ορχήστρα του Αικατερίνμπουργκ στη Ρωσία, την ορχήστρα του Πάζαρτζικ στη Βουλγαρία και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης με τις οποίες δούλεψα ως καλλιτεχνικός διευθυντής συνεχίζω την πραγμάτωση του ονείρου της ανάδειξης του νεοελληνικού μουσικού θησαυρού με τη Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών. Ο φίλος μου ο Νίκος ο Μαλιάρας ονειρευόταν κι εκείνος από χρόνια τη δημιουργία μιας ορχήστρας. Το πάντρεμα κοινών ονείρων και στόχων με το μεράκι, τις γνώσεις και την εμπειρία ενός εκάστου έφερε το αποτέλεσμα: το φθινόπωρο του 2016 το όνειρο πήρε σάρκα και οστά. Τα απολύτως κρίσιμα για τη βιωσιμότητα μιας ορχήστρας οικονομικά και διοικητικά ζητήματα, όπως και το θέμα των απαραιτήτων υποδομών (χώροι δοκιμών, όργανα, αναλόγια κτλ.) ο Νίκος τα πήρε επάνω του. Εγώ ως καλλιτεχνικός διευθυντής ανέλαβα την ευθύνη του σχηματισμού της ορχήστρας, της επιλογής του ρεπερτορίου και των επαφών με τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες BIS και NAXOS.

Η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών υλοποίησε στα πέντε χρόνια της λειτουργίας της πολλά όνειρα. Ομως τα όνειρα δεν έχουν τελειωμό.

Με κατακλύζει η σκέψη και ονειρεύομαι ακατάπαυστα την ανάπτυξη της μουσικής μας ζωής. Πώς θα προχωρήσουμε και πώς θα φτάσουμε να έχουμε ένα δημιουργικό κοινό σε πανελλήνιο επίπεδο αντίστοιχο του επιπέδου που κατέκτησαν οι ορχήστρες μας; Ενα τέτοιο κοινό θα μπορούσε να συμβάλει και να στηρίξει καταλυτικά τη μουσική ζωή.

Πιστεύω ότι η βαθύτερη γνώση της έντεχνης μουσικής μας μάς προσφέρει συνειδησιακά την αυτονόητη ένταξη στον ευρύτερο χώρο της μεγάλης ευρωπαϊκής μουσικής τέχνης. Ο αρμονικός συνδυασμός των δύο, η απαραίτητη εμβάθυνση στις τεράστιες παραδόσεις μας, της βυζαντινής και της δημοτικής μας μουσικής και η αρμονική σύμπλευση όλων αυτών στον χώρο της παιδείας και της πράξης θεωρώ ότι μπορούν να μας δώσουν το κλειδί που ανοίγει τον δρόμο ώστε να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τον τουριστικά – μουσικά γραφικό επαρχιωτισμό μας.

Ονειροπολώ – ουτοπικά ίσως – ότι κάποια μέρα τα ονόματα από τον Μάντζαρο, τον Καρρέρ και τον Σαμάρα έως τον Καλομοίρη, τον Πετρίδη, τον Σκαλκώτα, τον Ξένο, τον Δραγατάκη, τον Σισιλιάνο και τον Αντωνίου δεν θα αποτελούν terra incognita. Είθε!