Κανένα όραμα, πολλή τεμπελιά

Το ΚΙΝΑΛ, υιοθετώντας (αλλά όχι ρητά) την επίκριση του Ευάγγελου Βενιζέλου, μέμφεται τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη διότι, μιλώντας για την υπόθεση Novartis, αναφέρθηκε ονομαστικά μόνο στους έξι της παράταξής του, η εμπλοκή των οποίων αρχειοθετήθηκε, και όχι στους συνολικά δέκα κατηγορηθέντες. Αλλά γιατί δεν μίλησε για το πρόβλημα, την Κυριακή το πρωί, πριν κι από τον Πρωθυπουργό, ο πρόεδρός του, Νίκος Ανδρουλάκης – για να υπερασπίσει με τη σειρά του τους θεσμούς, τη δημοκρατική τάξη και, παρεμπιπτόντως, τους αδίκως εμπλακέντες του ΠΑΣΟΚ (Βενιζέλος, Κουτρουμάνης Λοβέρδος); Τους ξέχασε; Ας τους θύμιζε κατόπιν εορτής.

Οταν υπάρχει μια σύγκρουση στη Βουλή, με διακύβευμα τη σοβαρότητα και τη διαφύλαξη του κύρους του κοινοβουλευτισμού, δεν νοείται αδιαφορία για τα συμβάντα και επιλογή ίσων αποστάσεων. Ούτε είναι ενδεδειγμένη στάση ο ακκισμός της βουλευτίνας Ευαγγελίας Λιακούλη, που θεωρούσε ότι είναι απλώς πόλωση η κατάλυση της κοινοβουλευτικής τάξης από τον διαβόητο Πολάκη με την υπεράσπιση μιας πολιτικής θέσης αλλά και της προσωπικής στάσης από τον Αδωνι Γεωργιάδη. Ούτε είναι απλώς πόλωση η εξυβριστική και απειλητική επίθεση του Πολάκη στον υπουργό Ανάπτυξης με το δικαίωμα του δευτέρου να αμυνθεί: τα περί τσίγκινων εσωρούχων, με τα οποία έκανε χαριτόβρυτον χιούμορ η βουλευτίνα, περιέχουν απειλή και σεξισμό, πράγματα για τα οποία θα ήταν εύλογο να εξεγείρεται και η δημοκρατική και η προοδευτική και η γυναικεία της φύση.

Θέλω να πω ότι δεν είναι όλα πόλωση. Ούτε χαριτόβρυτος κομφορμισμός. Πολιτική δεν είναι να καβαλάς το ρεύμα και να το αφήνεις να σε πηγαίνει ερήμην σου. Η δημοσκοπική άνθηση του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ που έφερε η εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη ήταν ένα αισιόδοξο μήνυμα για το πολιτικό Κέντρο. Το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που πήρε πάνω του μεγάλο μέρος του πολιτικού βάρους της σωτηρίας της χώρας, φάνηκε ότι μπορούσε να επιστρέψει στη μεγάλη σκηνή ως εγγύηση σταθερότητας. Και ως κόμμα αρχών, που είναι διατεθειμένο να διεκδικήσει τον δημοκρατικό ρόλο του. Αντ’ αυτού, εμφανίζεται ως απολιτική παράταξη κακοφωνίας που επενδύει σε παραδοσιακά αντιδεξιά αντανακλαστικά και στην κεντρόφυγη τάση κουρασμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Κανένα όραμα και πολλή τεμπελιά. Δεν νοείται, έπειτα από την απαξίωση του ΠΑΣΟΚ εκ μέρους του Τσίπρα και των συνεργατών του και την προσπάθεια πολιτικής δίωξης στελεχών του, να αντιμετωπίζει η ηγεσία Ανδρουλάκη με ίσες αποστάσεις κόμματα που συνέβαλαν στη δημοκρατική τάξη και κόμματα που προσπάθησαν να την καταλύσουν.

Σε χθεσινή του ομιλία στη Βουλή, ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΙΝΑΛ, Μιχάλης Κατρίνης, αφού με οξύτητα επαναφέρει την καραμέλα της πόλωσης, περιγράφει το κόμμα του με κομμάτια κι αποσπάσματα μιας ανδρεοπαπανδρεϊκής παράδοσης: «Είμαστε η παράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου, η παράταξη των αγώνων για τη δημοκρατία και των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών», λέει. Αποσιωπώντας ότι είναι και η παράταξη του εκσυγχρονισμού του Σημίτη, η παράταξη της Ευρώπης και του ευρώ, αλλά και η παράταξη που επωμίστηκε το βάρος των μνημονίων απέναντι στους συκοφάντες όσων με ρεαλισμό έσωσαν τη χώρα.

Η ομιλία αυτή του Κατρίνη δείχνει το πρόβλημα. Το νέο ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται ως μόρφωμα ειδυλλιακής μεταπολιτευτικής φαντασίας. Ενα χαζοχαρούμενο συνονθύλευμα μακριά από τις απαιτήσεις της ζωής, ένα γκρινιάρικο κόμμα των κλισέ ουσιαστικά χωρίς σύγχρονο πρόγραμμα και χωρίς αρχές, συγκρουσιακό, νομίζοντας ότι έτσι θα επαναπατρίσει ψηφοφόρους από δεξιά κι αριστερά.

Καλά, θα σας ειδοποιήσουμε.