Το καπέλο, ο λαγός, το τυρί και η φάκα

Για μία ακόμα φορά ίσχυσε το ελληνικό παράδοξο: σε μια χώρα με της οποίας την πολιτική ζωή δεν έπληξε ποτέ κανείς, εκείνο που τελικώς συμβαίνει είναι το σχεδόν πάντα απολύτως αναμενόμενο.

Οπως ακριβώς συνέβη και με την κατάληξη της τριήμερης συζήτησης στη Βουλή επί της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ηταν αναμενόμενο ότι η πρόταση δυσπιστίας θα καταψηφιζόταν από την κοινοβουλευτικά πλειοψηφούσα συμπολίτευση.
Ηταν αναμενόμενο ότι ο Πρωθυπουργός θα αξιοποιούσε την ευκαιρία για να κάνει έναν συνολικά θετικό απολογισμό του έργου του, να μηδενίσει το κοντέρ της κυβερνητικής φθοράς και να περάσει στην αντεπίθεση θυμίζοντας την αρνητική εμπειρία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Ηταν αναμενόμενο ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα εκμεταλλευόταν τη συγκυρία για να κεφαλαιοποιήσει την κοινωνική δυσανεξία προς την κυβέρνηση, να κάνει μια εμφάνιση με την οποία όλοι, εχθροί και φίλοι, εντός και εκτός του κόμματός του, θα καταλάβαιναν ότι αντιπροσωπεύει το άπαν της εναλλακτικής λύσης για τη διακυβέρνηση και να πετύχει την υπερψήφιση της μομφής του προς την κυβερνώσα παράταξη από το σύνολο της αντιπολίτευσης, της ελάσσονος μη εξαιρουμένης. Ο ρόλος, εξάλλου, της τελευταίας ούτε διακριτός ούτε πρωταγωνιστικός θα μπορούσε να είναι εν προκειμένω.

Ηταν, ακόμα, αναμενόμενο ότι το όλον πολιτικό θέαμα ούτε διαφορετικό ούτε πρωτότυπο ούτε παραγωγικό θα ήταν τελικά.

Οπως ήταν αναμενόμενο ότι μετά το πέρας του θα άρχιζε ημιεπισήμως η αντίστροφη μέτρηση του χρόνου προς τις εκλογές. Αυτό ήταν, άλλωστε, και το πλέον αναμενόμενο.

Μοναδική έκπληξη, ο λαγός που ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλε από το καπέλο του σε ρόλο κακού δαίμονα για την κυβέρνηση και με μορφή Μένιου Φουρθιώτη.
Επρόκειτο προφανώς για ένα συζητήσιμης αξίας εύρημα που χρησιμοποιήθηκε, ωστόσο, για να ξυπνήσουν οι ανήσυχες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ από  τον εφιάλτη που τελευταία βλέπουν με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να εισέρχεται σε τροχιά δημοκοπικής ανόδου, να πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής και να γράφει το σενάριο της μετεξέλιξής του σε αξιωματική αντιπολίτευση δομικού και μάλλον αποτελεσματικότερου τύπου.

Πώς να επιμείνει η σημερινή ελάσσων αντιπολίτευση στη στρατηγική της πολιτικής αυτονομίας, όταν εφεξής ο ΣΥΡΙΖΑ θα την καλεί διαρκώς να απαντήσει στο δίλημμα: «κυβέρνηση συνεργασίας με συντηρητικούς ανεχόμενους ανθρώπους της νύχτας ή με προοδευτικούς παρθενοαναγεννημένους ανανήψαντες αριστερούς;» που επιπλέον στον δρόμο του πηγαιμού στη Δαμασκό της εξουσίας αντίκρισαν το φως το αληθινό της Σοσιαλδημοκρατίας. Της ίδιας που πριν εξόριζαν στο πυρ το εξώτερον ως ιδεολογικό διάβολο που αλλοτρίωνε την αθώα ριζοσπαστική Αριστερά.

Πρόκειται προφανώς περί παραλλαγής της παλαιότερης παραβολής με τους «γερμανοτσολιάδες». Ο Αλέξης Τσίπρας, εντούτοις, φαίνεται να πιστεύει πως με αυτή θα «στριμώξει» τον Νίκο Ανδρουλάκη στη γωνία της «προοδευτικής διακυβέρνησης». Γνωρίζοντας προφανώς ότι στα χέρια του θα βρίσκεται από εδώ και πέρα το κλειδί των εξελίξεων.

Πλην όμως ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έχει πια λογικά αρκετή ευρωπαϊκή εμπειρία και πολιτική κουλτούρα για να αντιληφθεί πού βρίσκεται το τυρί και πού η φάκα. Αλλωστε η ίδια η ιστορία της παράταξής του διδάσκει πώς μια διαμαρτυρόμενη Κεντροαριστερά μπόρεσε να γίνει κυβερνώσα. Πρώτοι, εξάλλου, διδάξαντες ήταν οι ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του Νίκου Ανδρουλάκη. Οσες επιτυχίες σημείωσαν ήταν αυτές που πέτυχαν ανθιστάμενοι στις πιέσεις και του δεξιού λαϊκισμού και του αριστερού κρατισμού.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής