Μάχη για μία «συγγνώμη»

Υποθέτω ότι κανείς εξ υμών και ημών δεν περίμενε μια κατάληξη διαφορετική από την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση μετά την τριήμερη – «μια από τα ίδια» – συζήτηση στη Βουλή επί της προτάσεως μομφής που υπέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σχεδόν πενήντα χρόνια τώρα, από τη Μεταπολίτευση και μετά, ουδέποτε κυβέρνηση έχασε τη «δεδηλωμένη» στη Βουλή μετά από πρόταση μομφής της αξιωματικής αντιπολίτευσης – γνωστά αυτά.

Ολα λοιπόν πήγαν κατ’ ευχήν (για τον πρόεδρο Κυριάκο), όσο για τα κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ, αν υπήρξαν, θα φανεί στο χειροκρότημα – στη συνέχεια. Από τις δημοσκοπήσεις, τις οποίες καταγγέλλει συνεχώς.

Και η δικομματική πόλωση πήγε μια χαρά. Να φανταστείς ότι οι δύο μεγάλοι μονομάχοι, ο πρόεδρος Κυριάκος και ο «Λεγάμενος», αποφάσισαν να θυσιάσουν στον βωμό της το βράδυ του Σαββάτου για να τη συντηρήσουν, ρίχνοντας συνεχώς κούτσουρα σε μια φωτιά που τρεμόπαιζε, έτοιμη να σβήσει. Τηλεθέαση δεν ξέρω αν είχαν, μπορώ όμως να υποθέσω πως όχι – το «Σπίτι με το Mega» για παράδειγμα σάρωσε, και τους σάρωσε. Αλλά τι σημασία έχει; Η ουσία είναι ότι και οι δύο τα έδωσαν όλα για μια… συγγνώμη!

Σ’ αυτό το τριήμερο, πιθανότατα να μην ακούστηκε περισσότερο άλλη λέξη – μόνο η συγγνώμη. Σε όλες τις εκδοχές. Πραγματική, μισή, ειλικρινής, ολόκληρη, ένοχη, «για τα μάτια του κόσμου», ανιδιοτελής, αντρίκια, («παντελονάτη» κατά την έκφραση της εποχής), ψεύτικη, άθλια, «στάχτη στα μάτια», αληθινή, «από καρδιάς», με «συντριβή», κ.λπ. κ.λπ. Ολοι εγκαλούσαν όλους για μια «συγγνώμη». Μα όλοι όμως.

Ο καημός του Αδωνη

Ο Κυριάκος τον «Λεγάμενο» γιατί δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για το ολοκαύτωμα στο Μάτι και τις θανατηφόρες πλημμύρες στη Μάνδρα. Ο «Λεγάμενος» τον Κυριάκο για τους νεκρούς της πανδημίας και για το επιτελικό χάος της περασμένης Δευτέρας. Οι βουλευτές από τους υπουργούς, οι υπουργοί από τη διοίκηση της Αττικής Οδού, και πάει λέγοντας. Και ο φίλος μου ο Αδωνις, τον καημό του. Πότε θα μου ζητήσετε συγγνώμη για τη Novartis ρωτούσε τους συριζαίους, που τον διέσυραν επί 6 χρόνια ως λαμόγιο που τα άρπαξε από τον πολυεθνικό κολοσσό. Απάντηση φυσικά δεν έλαβε ποτέ – εκτός από τις απειλές του Πολάκη και την «υπόσχεση» ότι αν υπάρξει δεύτερη φορά θα ανασύρει τον φάκελο του από το αρχείο. Αλλά, αν με ρωτάτε, είναι ο μόνος που πραγματικά είχε δίκιο. Και φώναζε για να το βρει αυτό το δίκιο. Διασύρθηκε, διαπομπεύθηκε, τον έριξαν στα τάρταρα, παραμονές των εκλογών τoυ 2019, ετοιμάζονταν να τον χώσουν μέσα διότι τάχα μου είχαν βρει στοιχεία σε βάρος του για το σκάνδαλο της Novartis, ενώ ο άνθρωπος ωρυόταν ότι είναι αθώος. Θύμα μιας άθλιας πλεκτάνης που έστησε ένα παρακρατικό, παραδικαστικό σύστημα εξουσίας. Και ήταν – το απέδειξε, έστω και με καθυστέρηση, η έρευνα. Αρα, δεν πρέπει κάποια στιγμή να τον δικαιώσουν; Με μια πραγματική συγγνώμη; Δεν θα κέρδιζε μόνο ο Γεωργιάδης, κυρίως θα κέρδιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο πολιτικός κόσμος σε αξιοπρέπεια και αξιοπιστία. Αλλά δεν…

Δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα. Πότε πολιτικός ζήτησε συγγνώμη μια φορά και να ήταν αληθινή;

Η πιο δύσκολη λέξη

Επανέρχομαι, στο Πινγκ πονγκ για μια «συγγνώμη» μεταξύ προέδρου Κυριάκου και «Λεγάμενου», έτσι όπως εξελίχθηκε το βράδυ του Σαββάτου «για τα μάτια μας, μόνο», των τηλεθεατών. Δεν ρωτήθηκα φυσικά περί του είδους της συγγνώμης και πώς αυτή θα έπρεπε να εκφραστεί. Αλλά αν με ρωτούσαν είχα μερικές ωραίες ιδέες, ο φιλόμουσος. Ας πούμε, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν με Αντωνάκη Ρέμο:

«Τι άλλο να σου πω για να σε πείσω

πως θέλω να ξαναγυρίσω πίσω

τι να σου πω για να σου αλλάξω γνώμη

συγγνώμη συγγνώμη συγγνώμη

φταίω για όλα εγώ συγγνώμη

συγγνώμη συγγνώμη συγγνώμη

φταίω για όλα εγώ συγγνώμη».

Θα συνέχιζαν ίσως με Γιώργο Μαζωνάκη:

«Ούτε μια συγγνώμη δε σε σώζει,

τιμωρία πιο μεγάλη σού αρμόζει

για τα λάθη που ‘χεις κάνει μέχρι τώρα.

Φύγε, δε μας παίρνει πια η ώρα».

Κάποια στιγμή, μπορεί να έκανε μια σφήνα η Νατάσα Θεοδωρίδου

«Συγγνώμη φταίω

που δεν σου μίλησα ποτέ με την καρδιά μου».

Και αν αυτό δεν κρινόταν αρκετό, υπήρχε πάντα και Αννα Βίσση:

«Με μια συγγνώμη, συγγνώμη μα δε γίνονται και θαύματα

Με μια συγγνώμη, συγγνώμη μα δεν κλείνουν οι πληγές»

Σε πιο σκληρές καταστάσεις θα πρότεινα το rave συγκρότημα με το βουκολικό όνομα «Tsopana»(!!)

«Συγγνώμη που δε ζήτησα ποτέ μου μια συγγνώμη

συγγνώμη που δε ζήτησα ποτέ μου μια γνώμη

συγγνώμη που δεν άλλαξα τους τρόπους μου ακόμη».

Βεβαίως, εμείς από την εύανδρο Ηπειρο, όπου πλην της αγγλικής, σε οξφορδιανή δε εκδοχή, επικρατεί και η ξένη μουσική, θα εισηγούμασταν ένα τραγούδι του Ελτον Τζον, με τίτλο «Sorry seems to be the hardest word». Ητοι «Κι όμως η συγγνώμη είναι ίσως η πιο δύσκολη λέξη»!

Υπεύθυνη αντιπολίτευση

Και το ΚΙΝΑΛ πού ήταν σε όλο αυτό; Σ’ αυτή την απίθανη «κοκορομαχία», όπως την αποκάλεσε ο αρχηγός του, ο Νίκος Ανδρουλάκης, μιλώντας στην… από όρθρου βαθέως συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος (8 η ώρα το πρωί τον υποχρέωσαν να μιλήσει – πάλι καλά που έγινε και αυτό, και δεν του είπαν… 4 τα ξημερώματα, διότι 8 το πρωί δεν γίνεται, είναι η ώρα που στις εκκλησίες έχουν θεία λειτουργία!); Θέλω να ελπίζω ότι οι πασόκοι την παρακολούθησαν από κοντά την «κοκορομαχία», και έβγαλαν τα αναγκαία συμπεράσματα. Οτι ο δρόμος δεν είναι περίπατος. Είναι στρωμένος με αγκάθια και πέτρες. Το κοστούμι του δικομματισμού δύσκολα θα το αποχωριστούν ΝουΔού και ΣΥΡΙΖΑ, και πρέπει το ίδιο το ΚΙΝΑΛ να τους το βγάλει!

Από όσα ωραία είπε το παλικάρι, μιλώντας στους αγουροξυπνημένους βουλευτές του, ρίξτε μια ματιά στο ακόλουθο απόσπασμα. Απαντάει σε κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν ζητάει εκλογές τώρα το ΚΙΝΑΛ, έχει νόημα:

«Ποιον άλλον εκτός από τη Δημοκρατική Παράταξη συμφέρουν οι εκλογές; Ποιος άλλος, εκτός από εμάς, είναι σε σαφή ανοδική πορεία όταν αυτοί χάνουν συνεχώς δυνάμεις; Ομως πυξίδα δική μας δεν είναι το κομματικό συμφέρον. Είναι το συμφέρον του ελληνικού λαού. Δεν είμαι θιασώτης της φιλοσοφίας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Γι’ αυτό κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια».

Σαφής ο νέος.

Οι κάλπες του ΕΔΟΕΑΠ

Και ολοκληρώνω για σήμερα με εκείνο το «ενδοοικογενειακό» μας θέμα, των εκλογών στο ασφαλιστικό ταμείο των εργαζομένων στον Τύπο, τον ΕΔΟΕΑΠ, περί του οποίου είχα ενημερώσει την περασμένη Παρασκευή, επισημαίνοντας διάφορες απίθανες (εκλογικές) καταστάσεις. Κάποιος, κάποιοι, δεν ξέρω, διοχέτευσαν επ’ αυτών, ανωνύμως, άθλια ανακοίνωση με ρατσιστικές αναφορές και περιεχόμενο που παραπέμπει στις πιο ποταπές εκφάνσεις της δημοσιογραφίας. Προφανώς δεν πρόκειται να απαντήσω – δεν τους βλέπω καν. Προτιμώ όμως να θέσω μερικά ερωτήματα, διότι υποπτεύομαι (και από την ανώνυμη ανακοίνωση) ότι η υπόθεση έχει πολύ ψωμί, και κάτι μου ψιθυρίζει στο αφτί ότι θα μας απασχολήσει σύντομα.

Υπενθυμίζω δε, ευκαιρίας δοθείσης, ότι ισχύει πάντα η λαϊκή ρήση «τα έξυπνα πουλιά από τη μύτη πιάνονται». Περί ηλεκτρονικής ψηφοφορίας λοιπόν είναι το θέμα μας, και ιδού τα ερωτήματα που επιθυμώ να θέσω ως απλός άνθρωπος:

– Αν, από την ίδια απομακρυσμένη ip ή από το ίδιο e-mail έχουν ψηφίσει δύο, τρία, πέντε ή δέκα διαφορετικά πρόσωπα, κάτι τέτοιο θεωρείται προσωπικό δεδομένο ή στοιχείο προς διερεύνηση;

– Αν σε έναν διά ζώσης εκλογικό κατάλογο εντοπιστούν ψηφοφόροι οι οποίοι… όλως τυχαίως έχουν ψηφίσει και στην ηλεκτρονική ψηφοφορία, πρόκειται για προσωπικό δεδομένο ή για καραμπινάτη διπλοψηφία;

– Αν στον εκλογικό κατάλογο μιας ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, υποθετικά μιλάμε τώρα, προστέθηκαν εκ των υστέρων ονόματα ή άλλαξαν στοιχεία – εγγραφές εκατοντάδων ψηφοφόρων -, ακόμη και μέρες μετά το πέρας των εκλογών (..!), αυτό θεωρείται προσωπικό δεδομένο άραγε ή κανονική νοθεία;

Το κλείνω εδώ για σήμερα, και συνιστώ στους ανώνυμους λιβελλογράφους ψυχραιμία και υπομονή. Ολα θα τα δείξει η ζωή. Γιατί βιάζονται;