«Από μικρή {LF}με γοήτευε {LF}το περιθώριο»

Η ζωή της μέχρι τώρα δεν ήταν ποτέ μια ευθεία γραμμή. Αντίθετα, είχε συνεχώς σκαμπανεβάσματα, πολλά «κάτω», αλλά ευτυχώς ακόμη περισσότερα «πάνω». Αφήνοντας εδώ και χρόνια πίσω της τις σκοτεινές ημέρες και νύχτες, σήμερα βρίσκεται στο πλευρό εκείνων που βιώνουν αυτά που κάποτε έζησε και η ίδια.

Τη Φωτεινή Λεομπίλλα οι περισσότεροι τη γνωρίζουν ως τον άνθρωπο πίσω από το πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών ή με την ιδιότητά της ως αντιπροέδρου του ΚΕΘΕΑ, έπειτα από πρόταση του τότε υπουργού Υγείας Βασίλη Κικίλια. Λίγοι, όμως, γνωρίζουν για τους σκοτεινούς δρόμους που χρειάστηκε να περπατήσει για 18 ολόκληρα χρόνια, ζώντας αγκαλιά με την ηρωίνη.

Φτώχεια. Γεννήθηκε στη Γερμανία από ελληνίδα μητέρα και ιταλό πατέρα. Σε ηλικία δύο ετών η μικρή Φωτεινή ήρθε μόνιμα στην Ελλάδα με την οικογένειά της, η οποία μεγάλωσε ακόμη περισσότερο με τον ερχομό του αδερφού της. Αρχικά στη Νίκαια και μετά στα Ταμπούρια, τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια δεν ήταν καθόλου εύκολα. Τα στιγμάτισαν η φτώχεια και η ανέχεια, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μητέρας της, η οποία από το μηδέν έστησε μόνη της ένα λογιστικό γραφείο που μέσα σε λίγους μήνες έγινε το πιο γνωστό στην περιοχή. «Η μητέρα μου ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα. Κατάφερε να μας βγάλει από τη φτώχεια, τα καλά χρόνια μιας σχετικής ευμάρειας, όμως, δεν κράτησαν πολύ, αφού η μητέρα μου αρρώστησε από λευχαιμία και μέσα σε εννέα μήνες έφυγε από τη ζωή», περιγράφει η ίδια στα «ΝΕΑ».

Τα δύο αδέρφια μαζί με όλα τα υπάρχοντά τους γύρισαν τότε στο σπίτι της γιαγιάς, «όλη μας η ζωή στριμώχτηκε σε ένα δωμάτιο», θυμάται. Ολα αυτά τα δύσκολα χρόνια, ο πατέρας ήταν απών, είχε επιστρέψει στην Ιταλία και η Φωτεινή Λεομπίλλα θα τον συναντήσει συνολικά τρεις – τέσσερις φορές μέχρι τον θάνατό του. Η εφηβεία της χαρακτηριζόταν από αντιδραστικότητα. «Με γοήτευε το περιθώριο, για κάποιο λόγο έβρισκα περισσότερα κοινά με τους περιθωριακούς τύπους, παρά με τα παιδιά που προέρχονταν από “φυσιολογικές” οικογένειες».

Γνωριμία με τα ναρκωτικά. Η γνωριμία με τα ναρκωτικά ήρθε μετά τον θάνατο της μητέρας της. Πρώτα μαριχουάνα και χάπια και σχεδόν δύο χρόνια μετά μπήκε στη ζωή της η ηρωίνη, που θα έμενε για 18 ολόκληρα χρόνια, με διακυμάνσεις και «καθαρά» διαστήματα.

Το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινε «καθαρή» ήταν δυόμισι χρόνια. Λίγο πριν είχε γνωριστεί σε κάποια πιάτσα με τον σύζυγό της και μαζί έφυγαν για την επαρχιακή πόλη απ’ όπου εκείνος καταγόταν. Ο ερχομός του γιου τους, το 1989, ήταν και η αφορμή να μείνουν και οι δύο εκτός χρήσης. «Στα δυόμισι αυτά χρόνια βρήκαμε δουλειά, φτιάξαμε το σπίτι, γεννήθηκε και η κόρη μας. Είχαμε μια “φυσιολογική” οικογένεια και ήμασταν κοινωνικά αποδεκτοί. Η ονειρική αυτή κατάσταση, όμως, δεν κράτησε πολύ».

Δύο παιδιά. Η πραγματική εξαθλίωση για την ίδια και τον σύζυγό της ήρθε μετά την υποτροπή. «Ο,τι καταφέραμε σε δυόμισι χρόνια, το σκορπίσαμε σε χρόνο μηδέν. Διαλύσαμε τα πάντα. Ηταν αδύνατο για εμάς τότε να συνδυάσουμε την ανάγκη για χρήση με τις υποχρεώσεις ως γονείς», λέει. Τον γιο της ανέλαβαν να φροντίσουν οι γονείς του συζύγου της, η κόρη τους όμως δεν «ξεκολλούσε» από τη μητέρα της. «Την είχαμε μαζί μας και δυστυχώς την εκθέσαμε σε κινδύνους στην ανάγκη μας για χρήση. Είναι μια περίοδος που με φόρτωσε πολλές ενοχές απέναντι και στα δύο παιδιά μου».

Η κατρακύλα, όπως τη χαρακτηρίζει, κράτησε τρία χρόνια, φτάνοντας μέχρι τη σύλληψή της. «Ενας καβγάς με τον σύζυγό μου, κατά τη διάρκεια του οποίου απειλήθηκε η ζωή μου, ήταν αφορμή να φύγω από το σπίτι, εγκαταλείποντας και τα παιδιά μου. Επέστρεψα στην Αθήνα με οτοστόπ, χωρίς καμία προοπτική. Ημουν σε τέτοιο βαθμό εξαρτημένη που πίστευα πως η μοίρα μου είναι είτε να πεθάνω από ναρκωτικά είτε να καταλήξω στη φυλακή». Για περίπου έναν χρόνο ζούσε στους δρόμους, σε στοές, ακόμη και στον υπόγειο της Ομόνοιας.

Σύλληψη. Και μετά ήρθε η σύλληψή της στον Βόλο, όπου κατηγορήθηκε για εμπορία. Προφυλακίστηκε και για 11 μήνες βρέθηκε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. «Για μένα η φυλακή ήταν το πρώτο μεγάλο σοκ. Το δεύτερο ήρθε λίγο καιρό αργότερα, όταν έμαθα πως ο σύζυγός μου πέθανε από υπερβολική δόση στο σπίτι μας». Την αμέσως επόμενη ημέρα της αποφυλάκισής της πήγε σε πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ, στο οποίο παρέμεινε για 11 μήνες, μέχρι που το διέκοψε για να ενταχθεί τελικά σε πρόγραμμα μεθαδόνης του ΟΚΑΝΑ.

Μετά την επανένταξή της, άρχισε να ψάχνει για δουλειά. Εμαθε μηχανογραφημένη λογιστική και κομπιούτερ σε ιδιωτική σχολή, στην οποία παράλληλα εργαζόταν μέχρι και το 2008. «Η δουλειά ήταν πολύ σημαντική, με έκανε να έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Εκείνη την περίοδο γνώρισα ανθρώπους που κάτι έβλεπαν σε μένα. Ετσι, με προτροπή φίλων, ήρθαν και οι Πανελλαδικές Εξετάσεις».

Σπουδές. Μπήκε 12η στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Παντείου, από το οποίο αποφοίτησε πρώτη σε σύνολο περίπου 300 αποφοίτων. Αμέσως ξεκίνησε το μεταπτυχιακό της στον Κοινωνικό Αποκλεισμό. Το τελείωσε και αυτό με βαθμό 9,45 και κάπου εκεί συνειδητοποίησε πως θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό που έχει σπουδάσει και αυτό που έχει βιώσει. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά της ξαναμπήκαν ενεργά πια στη ζωή της, από το 2008, όταν ήρθαν στην Αθήνα για να σπουδάσουν.

Το 2012 της δίνεται η ευκαιρία ως απόφοιτης θεραπευτικού προγράμματος και ως κοινωνιολόγου να εργαστεί στο πρόγραμμα «Αριστοτέλης» της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, που στην πράξη «φρέναρε» την επιδημία HIV στους ενδοφλέβιους χρήστες.

Προσφορά. Εκτοτε θα εργαστεί με τον ευάλωτο πληθυσμό, σε streetwork του ΚΕΘΕΑ και του ΟΚΑΝΑ, σε ΜΚΟ, στην κοινωνική υπηρεσία του ΚΥΑΔΑ. Στο μεταξύ, μπαίνει στη ζωή της και η πολιτική, το 2014 κατεβαίνει υποψήφια ευρωβουλευτής με το Ποτάμι, ενώ το 2019 βρίσκεται υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την παράταξη του Κώστα Μπακογιάννη.

Και μπορεί να μην εξελέγη, ωστόσο της ανατέθηκε ένα απαιτητικό πόστο, ως εντεταλμένης συμβούλου του δημάρχου Αθηναίων για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της στρατηγικής για τα ναρκωτικά. Ανέλαβε πρόεδρος των επτά Κέντρων Πρόληψης των Εξαρτήσεων «Αθηνά Υγεία», διδάσκει ως εξωτερική συνεργάτρια στο μεταπτυχιακό Εξαρτήσεις – Εξαρτησιολογία της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ενώ «τρέχει» και τον ξενώνα για άστεγους τοξικοεξαρτημένους, που πλέον βρίσκεται στην οδό Κεραμεικού. Εκεί τη βρήκε και η κακοκαιρία «Ελπίς» να φροντίζει τους φιλοξενούμενους άστεγους.