Η πίστη στη νίκη είναι μεγάλη αρετή

Ο προπονητής του πρωταθλητή Πέδρο Μαρτίνς ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής στο τέλος του ματς του Ολυμπιακού με τον ΠΑΣ στο οποίο ο πρωτοπόρος επικράτησε με 2-0. «Μετά από τρία συνεχόμενα παιχνίδια που δεν καταφέραμε να κερδίσουμε, το πιο σημαντικό ήταν να γυρίσουμε στις νίκες. Δεν μας πίεσε καθόλου ο αντίπαλος, δεν κινδυνέψαμε ποτέ. Είχαμε ως ομάδα μια καλή αμυντική λειτουργία. Κυριότερο μέλημά μας ήταν σήμερα να νικήσουμε» είπε. Αυτό που δεν είπε, αλλά σαφώς το εννοεί, είναι ότι στη συγκεκριμένη στιγμή της σεζόν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν μπορεί να υπάρχουν απαιτήσεις πιο μεγάλες από τη νίκη. Οποιος δεν το καταλαβαίνει προφανώς έχει στο μυαλό του κάποιον άλλο Ολυμπιακό κι όχι τον φετινό που παλεύει με ένα πλήθος από προβλήματα.

Κακώς

Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου του Ολυμπιακού που θεωρεί τα προβλήματα με τον ιό, τις απουσίες και τους τραυματισμούς δικαιολογίες. Πολλοί λένε ότι το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός γνώριζε ότι ο Covid-19 ακόμα υπάρχει και ήξερε ότι υπάρχει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής τον Ιανουάριο – όλοι αυτοί προσθέτουν πως τραυματισμοί πάντα υπήρχαν, αλλά ο Ολυμπιακός έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο. Κατανοώ την απαίτηση: ο Ολυμπιακός θέλει παραδοσιακά εκτός από το να κερδίζει και να ευχαριστεί το κοινό του. Αλλά φέτος συνέβη κάτι που συμβαίνει σπάνια: βρέθηκε στην ανάγκη να αντιμετωπίσει σε ένα μήνα όλες τις δυσκολίες που θα μπορούσαν να του προκύψουν σε ένα χρόνο!

Μπροστά

Φυσικά μια ομάδα μπορεί να έχει προβλήματα με τον καταραμένο ιό: ο Ολυμπιακός είχε τέτοια και το περασμένο καλοκαίρι, όταν τινάχθηκε στον αέρα το πρόγραμμα προετοιμασίας και η ομάδα ταξίδεψε στο Μπακού να παίξει με τη Νέφσκι χωρίς οκτώ παίκτες. Πώς όμως μια ομάδα μπορεί να περιμένει ότι όλα αυτά θα τα ξαναβρεί μπροστά της σε έξι μήνες; Προπονητές έχει ο Ολυμπιακός, όχι λοιμωξιολόγους να προβλέψουν τη μετάλλαξη του ιού και τον ερχομό της Ομικρον. Επίσης είναι εντυπωσιακά δύσκολο, όχι να προβλέψεις, αλλά και να φανταστείς πως θα χτυπηθείς την ίδια στιγμή και από απουσίες: θυμίζω πως παίκτες όπως ο Μπουχαλάκης, ο Παπασταθόπουλος και ο Βατσλίκ έλειψαν χθες γιατί πονούσαν κι όχι γιατί ήταν σε καραντίνα. Κι όσο για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής ο Ολυμπιακός σαφώς και το περίμενε: γι’ αυτό έχει τον Ρόνι Λόπεζ και τον Βρουσάι (που θα έπρεπε να καλύψουν την απουσία του Ονιεκούρου και του Γκάρι Ροντρίγκεζ), γι’ αυτό πήρε τον Μανωλά (για να υπάρχει ένας παίκτης παραπάνω στη θέση του Σισέ), για αυτό κράτησε τον Βαλμπουενά παρόλο που πάτησε τα 38. Ο Γάλλος σε παιχνίδια όπως το χθεσινό, απόντος του Κούντε και του Αγκιμπού Καμαρά είναι πολύ χρήσιμος.

Ισχύει

Ο σχεδιασμός της ομάδας δεν ήταν ούτε επιπόλαιος, ούτε κακός. Το ότι κάποιοι παίκτες βοηθάνε λιγότερο από όσο στον Ολυμπιακό υπολόγιζαν είναι ένα δεδομένο που όταν η σεζόν ξεκινά είναι δύσκολο να το προβλέψεις – εκτός κι αν είσαι μια Κασσάνδρα που πιστεύει πως πάντα ό,τι ακολουθεί θα ναι χειρότερο από ό,τι προηγήθηκε: δεν ξέρω κανέναν στο ποδόσφαιρο που να σκέφτεται έτσι. Δέχομαι φυσικά την ένσταση πολλών οπαδών της ομάδας που στέκονται στο γεγονός ότι το παιχνίδι του Ολυμπιακού είναι λιγότερο θεαματικό από τις προηγούμενες σεζόν: αυτό ισχύει. Αλλά η πίστη στη νίκη και η στόχευσή της ως επαγγελματική και ηθική προτεραιότητα δεν είναι κάτι ασήμαντο στον αθλητισμό: όλοι για τις νίκες αγωνίζονται. Κι αν ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει τον ουραγό Απόλλωνα έστω με 0-1 σήμερα τα προβλήματά του θα ήταν λιγότερα.

Πίστη

Η πίστη στη νίκη έδωσε χθες και στον Στέφανο Τσιτσιπά μια μεγάλη πρόκριση στα προημιτελικά του Οpen της Μελβούρνης. Ο έλληνας τενίστας είχε σε όλο το ματς προβλήματα που δεν κατάφερε να λύσει. Το σερβίς του δεν ήταν άψογο. Η βιασύνη του ήταν σε μερικές στιγμές αδικαιολόγητη. Κυρίως έδειξε αρκετά αιφνιδιασμένος από το στιβαρό παιχνίδι του Τέιλορ Φριντζ που και σέρβιρε καλά και «βομβάρδιζε» από το βάθος του γηπέδου θυμίζοντας σε όλο τον κόσμο γιατί τέσσερα χρόνια πριν ήταν η ελπίδα του αμερικανικού τένις. Ο Τσιτσιπάς φαινόταν μπλεγμένος, στιγμές στιγμές τσαπατσούλης και χωρίς στρατηγική: όταν ο Φριντζ κέρδισε το τρίτο σετ και προηγήθηκε με 2-1 η στατιστική έγραφε ότι ο Τσιτσιπάς είχε αξιοποιήσει τη μια και μοναδική ευκαιρία του να κάνει ένα μπρέικ ενώ ο Αμερικάνος είχε 15 τέτοιες ευκαιρίες και είχε αξιοποιήσει μόλις δύο. Το στοιχείο αυτό έδειχνε ότι το ματς δύσκολα θα γυρίσει, αφού ο Ελληνας κρατούσε ασθμαίνοντας το σερβίς του. Αλλά ο Τσιτσιπάς πιστεύοντας πολύ στη νίκη έχτισε την αντίδρασή του παλεύοντας πόντο πόντο: έπεισε τον εαυτό του ότι δεν μπορεί να χάσει. Και χωρίς να είναι κακός τα κατάφερε! Τώρα τον περιμένει ο Ιταλός Σίνερ στα προημιτελικά. Ενας τρομερός μαραθωνοδρόμος, που ο Ελληνας τον ξέρει καλά. Και γιατί πάντα τον κουράζει απερίγραπτα.

Σιωπή

Στο μεταξύ ομολογώ ότι μου κάνει εντύπωση, όχι ότι η ΑΕΚ διαμαρτυρήθηκε με διαρροή για τον Κλάτενμπεργκ και τις επιλογές του μετά τη διαιτησία του Γκορτσίλα στο Περιστέρι, αλλά η σιωπή της ΕΠΟ. Η ΑΕΚ δεν θέλει τον άγγλο αρχιδιαιτητή: είναι κοινό μυστικό. Δεν κάνει επίσης την παραμικρή επίθεση στην ΕΠΟ γιατί τον διατηρεί: για την ΑΕΚ η ΕΠΟ είναι καλή και ο Αγγλος κακός – ζήσαμε για να δούμε ομάδες να γκρινιάζουν για έναν αρχιδιαιτητή, όχι όμως και για τον προϊστάμενό του. Αλλά το ενδιαφέρον στην περίπτωση είναι η σιωπή της ομοσπονδίας.

Κούγιας

Λίγες μέρες πριν η ΕΠΟ έβγαλε ανακοίνωση εναντίον του ιδιοκτήτη της ΑΕΛ Αλέξη Κούγια με τον οποίο έχει δικαστική διαμάχη. Ο Κούγιας ισχυρίστηκε ότι είναι θέμα χρόνου το προεδρείο της ΕΠΟ να εκπέσει και η ΕΠΟ απάντησε ότι δεν είναι έτσι κριτικάροντας τη νομική του θέση. Αλλά στην περίπτωση της ανακοίνωσης της ΑΕΚ υπάρχει μόνο σιωπή. Κι ας εξευτελίζει η Ενωση τον αρχιδιαιτητή ζητώντας του ειρωνικά να συνεχίσει να ζει τον έρωτά του.

Σάββας

Θυμάμαι ότι λίγα χρόνια πριν οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν συνεχώς διώξεις στον μακαρίτη τον Σάββα Θεοδωρίδη αν αυτός έκανε παράπονα για κάποια διαιτητική απόφαση. Ο Θεοδωρίδης δεν είχε μιλήσει ποτέ για έρωτες διαιτητών: μιλούσε απλά για λάθη και τα χαρακτήριζε κακοπροαίρετα. Αλλά η ΕΠΟ αντιδικούσε μαζί του για κρίσεις, ενώ σήμερα σιωπά απέναντι σε προσβολές. Θα μπορούσα να πω ότι στο Γουδί συνεχίζουν, μέσα στη σιωπή, να ζουν τον έρωτά τους με την ΑΕΚ. Αλλά μολονότι κατανοώ ότι για τον έρωτα παρανοείς, δεν το λέω…