Σκάνδαλα

Μόλις τον Δεκέμβριο η «El Pais» αποκάλυψε πως τουλάχιστον 1.237 παιδιά είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από μέλη του καθολικού κλήρου στη χώρα. Η πιο παλιά υπόθεση του ογκώδους φακέλου χρονολογείτο από το 1942 και η πιο πρόσφατη ήταν του 2018. Ο ανταποκριτής της στο Βατικανό παρέδωσε μάλιστα ένα πόρισμα 385 σελίδων στον Ποντίφικα. Δυο μήνες νωρίτερα, τον Οκτώβριο, μια έκθεση που κυκλοφόρησε στη Γαλλία υποστήριζε ότι πάνω από 330.000 ανήλικοι βιάστηκαν μέσα σε διάστημα 70 ετών από κληρικούς και ανθρώπους που είχαν σχέση με την Εκκλησία. Πριν από λίγες μέρες δόθηκαν στη δημοσιότητα τα πορίσματα μιας ανεξάρτητης έρευνας για την υπόθεση μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων κληρικών σε βάρος ανηλίκων στην αρχιεπισκοπή Μονάχου και Φράιζινγκ, οι οποίες συγκαλύπτονταν για καιρό. Οι συντάκτες της επιμένουν πως εκεί φρόντιζε να μένει στη θέση του το πέπλο της σιωπής ο Βενέδικτος ΙΣΤ’, προτού κάτσει στον θρόνο του Αποστολικού Παλατιού. Γι’ αυτό ο διάδοχός του, Φραγκίσκος, υποσχέθηκε η Εκκλησία να αποδώσει δικαιοσύνη στα θύματα «εφαρμόζοντας με ιδιαίτερη προσοχή και αυστηρότητα την προβλεπόμενη νομοθεσία».

Δίδαγμα
Σκάνδαλα τέτοιας φύσης πλήττουν τόσο συχνά την πολυπληθέστερη Εκκλησία του πλανήτη που μοιάζουν μέρος της καθημερινότητάς της. Κι όμως, εκείνη ακόμη δεν έχει πετύχει την πολυπόθητη αυτοκάθαρση. Εδώ, μια μέρα μετά τη δίωξη που ασκήθηκε στον 39χρονο ιερέα, ο Ιερώνυμος έδωσε εντολή να τεθεί σε αργία. Τα αρχιεπισκοπικά ανακλαστικά ήταν γρήγορα, λοιπόν. Τόσο γρήγορα που θα επέτρεπαν σε κάποιον να ισχυριστεί ότι η ορθόδοξη ιεραρχία έχει πάρει το μάθημα από τις συνέπειες της απροθυμίας των καθολικών να διαχειριστούν αντίστοιχες κρίσεις. Ωστόσο, το κρισιμότερο δίδαγμα, από την ειδεχθή πλευρά της ρωμαιοκαθολικής ιστορίας είναι πως αυτού του είδους φαινόμενα δεν αρκεί να αντιμετωπίζονται. Πρέπει να προλαμβάνονται. Γιατί το πρόβλημα, όπως υποστηρίζουν όλοι όσοι το έχουν μελετήσει σε βάθος, είναι συστημικό – εξού και δεν ζητούν μόνο περισσότερη δημόσια συζήτηση γύρω απ’ αυτό. Μιλούν παράλληλα για την ανάγκη εκσυγχρονισμού του εκκλησιαστικού δικαίου και της εκπαίδευσης των ιερέων καθώς και τη σημασία της ψυχολογικής τους αξιολόγησης – ενώ οι τολμηρότεροι θέτουν και θέμα κατάργησης της αγαμίας. Κοιτώντας τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η Ελληνορθόδοξη μπορεί να συνειδητοποιήσει την αξία των μεταρρυθμίσεων.