Ποιος θυμάται τον Γκονζάλες;

«Επιστρέφοντας από τη δουλειά το μεσημέρι, με καλεί στην κρεβατοκάμαρα. Ηταν γυμνός από τη μέση και πάνω, επιδεικνύοντας τη σωματική ρώμη του. Μου ζήτησε να του κάνω μασάζ και φυσικά αρνήθηκα. Δεν πτοήθηκε ιδιαίτερα και με διέταξε να τον φιλήσω, τραβώντας με, με βία από τα χέρια».

Τα παραπάνω δεν είναι απόσπασμα από ροζ μυθιστόρημα. Ούτε από κατάθεση της γυναίκας που καταγγέλλει βιασμό, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, στη Θεσσαλονίκη. Ούτε εξιστόρηση κάποιας απόπειρας παρενόχλησης, ή βιασμού, του κυκλώματος πλουσίων, που κατάγγελλε το πανό στην τεχνητά οργισμένη συγκέντρωση, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής. Είναι απόσπασμα μαρτυρίας μιας ελληνίδας εργαζόμενης, για το αφεντικό της. Παλιότερο περιστατικό, αλλά για την κοπέλα αυτή δεν ξεσηκώθηκε κανείς, δεν εξοργίστηκε κανείς κι όσοι κάναμε αναφορά αντιμετωπίσαμε οχετό ύβρεων, επειδή δήθεν θέλαμε να πλήξουμε την Αριστερά.

Για ποιο λόγο θα πληττόταν η Αριστερά από την αποκάλυψη ενός σκανδάλου παρενόχλησης στην ελληνική επικράτεια; Διότι ο εργοδότης της καταγγέλλουσας δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Το όνομά του είναι Φρανκλίν Ραμόν Γκονζάλες και υπήρξε για περίπου οκτώ μήνες πρέσβης στην Αθήνα της μπολιβαριανής δημοκρατίας της Βενεζουέλας, εκλεκτός του προέδρου Μαδούρο, ιδεολογικού φίλου του προέδρου Τσίπρα και του ριζοσπαστικού αριστερού κόμματός του, τα στελέχη και οι νεολαίοι του οποίου, σήμερα, πνέουν τα μένεα εναντίον της ματσίλας και της αντρίλας των πλουτοκρατών της Θεσσαλονίκης που κατηγορούνται για βιασμό.

Οπως είχε αποκαλυφθεί, πριν από τις εκλογές του 2015 που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο εν λόγω διπλωμάτης χρησιμοποιούσε τη θέση του για να επιτεθεί σεξουαλικά σε εργαζόμενες στην πρεσβεία. Πέντε γυναίκες, Ελληνίδες, ανάμεσα στις οποίες η μία ήταν κόρη πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, υπέστησαν την πιεστική παρενόχληση (και ποιος ξέρει τι άλλο) του μακρυχέρη πρέσβη. Κι όμως. Τα περιστατικά εκείνα συγκαλύφθηκαν, με πρωτοβουλία και του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος, όπως μάθαμε το 2016, είχε στείλει γράμμα στον πρόεδρο Μαδούρο της Βενεζουέλας, από τον οποίο ζητούσε την παρέμβασή του για το «γνωστό θέμα» που είχε προκύψει «με τον νέο πρέσβη στην Αθήνα». Για ποιον λόγο ζητούσε την παρέμβαση, στα μουλωχτά, του Μαδούρο; Επειδή, διαφορετικά, «θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά».

Εκείνο το περιστατικό κουκουλώθηκε και δεν το θυμάται σήμερα κανείς – ούτε τα αγριεμένα κινήματα που θεωρούν ότι, ακόμα και για τους βιασμούς, φταίει η «πατριαρχία» που βεβαιότατα είναι καπιταλιστική. Τόση ισοπέδωση.

Οι παλιάνθρωποι που δεν μπορούν να τιθασεύσουν την ορμή τους είναι καταδικαστέοι, είτε πλούσιοι είτε φτωχοί, είτε Ελληνες είτε ξένοι, είτε δεξιοί είτε αριστεροί. Οι καταγγελίες, η αποκάλυψη, η στήριξη στα θύματα διαδηλωτών χρησιμεύουν όταν συμβάλλουν στη δημοσιότητα και στην πίεση προς τις Αρχές για τη διερεύνηση και την απόδοση δικαιοσύνης. Κατά τα άλλα, δεν είναι δουλειά «οργισμένων» ή «αγανακτισμένων» που βανδαλίζουν τον δημόσιο χώρο να υποκαθιστούν τη δικαιοσύνη. Οι δικλίδες του κράτους δικαίου δεν είναι δυνατόν να πάψουν να λειτουργούν υπό το βάρος της οργής του οποιουδήποτε.

Κι ας μη λησμονούμε ότι η έντεχνη «οργή», όπως και η έντεχνη «αγανάκτηση» παλαιότερα, ήταν εργαλεία πίεσης του λαϊκισμού, όχι μόνο αριστερού, για την ώθησή του προς την κυβέρνηση. Κατά τα άλλα, η δημοκρατική επιλογή είναι να αποδοκιμάζουμε τη βία του βιασμού, όπως και κάθε είδους βία (όχι;), χωρίς να χρειάζεται να στοιχηθούμε πίσω από ιδεολογικά στρατόπεδα.