Το ιστορικό όνειρο της εξάπλωσης του πανσλαβισμού πάλι επί θύραις

Πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι έχουν πιστέψει πως η «εκκλησιαστική απόβαση» του Πατριαρχείου Ρωσίας στα εδάφη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας βρίσκεται καθαρώς εντός ορθοδόξου πεδίου αντιπαραθέσεως και αποτελεί ζήτημα «κάποιων» διαφορών μεταξύ των δύο Εκκλησιών.

Ο ανιστόρητος δυτικός κόσμος, αλλά – δυστυχώς – και η σύγχυση μεταξύ των ορθοδόξων, μέσα στην παραπλανητική πολιτικοθρησκευτική αγνωσία και αφέλεια των καιρών, έχουν συντελέσει, ώστε ακόμη και ο ανατολικός ορθόδοξος χριστιανισμός να αγνοεί την πραγματικότητα.

Κορυφαίο ζήτημα, μεταξύ άλλων, το οποίο αντιμετωπίζει κυρίως το ευρισκόμενο σε διαρκή και ατελέσφορη αντιπαλότητα χριστιανικό δίπολο, είναι τα καθαρώς πολιτικά κριτήρια με τα οποία πορεύεται η Ρωσική Εκκλησία, η οποία, συνοδοιπορώντας με την όποια πολιτική ηγεμονία της χώρας – από την εποχή των Τσάρων, των Σοβιέτ μέχρι και σήμερα, έχουν από κοινού ως επίκεντρο ενός αποκλειστικά δικού τους ιστορικού ονείρου, την εξάπλωση του πανσλαβισμού, υπό ρωσική παντιέρα, σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο γεωγραφικό χώρο, κυρίως σε Μεσόγειο και Ευρώπη, αλλά και Ασία, Αφρική, χωρίς να αφήνουν εκτός «βεληνεκούς», ακόμη και τον λεγόμενο Νέο Κόσμο.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της άμετρης και αδηφάγου επεκτατικής διαθέσεως, εντάσσεται και η πρόσφατη «εκκλησιαστική εισβολή στον αφρικανικό χώρο». Είναι πολύ τολμηρό, αλλά και παρακινδυνευμένο, γιατί πλέον έχουν αντιληφθεί όλοι τις επιδιώξεις τους. Γνωρίζουν πως μια πιθανή ολοκληρωτική αφύπνιση των ορθοδόξων λαών μπορεί κάλλιστα να τους ματαιώσει τα σχέδια.

«ΔΙΔΥΜΟ» ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ. Το δίδυμο Κυρίλλου – Πούτιν, εμποτισμένο από τα νάματα της νιότης τους, τα οποία τους γαλούχησαν ξεπηδώντας από το πνεύμα και τις πρακτικές Μπέρια και των επιγόνων αυτού, για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι η Καθόλου Εξουσία, χρησιμοποιώντας για τους σκοπούς τους ως αιχμή του ψευτοδόρατος την Ορθοδοξία, δηλαδή τη θρησκευτική πίστη του ρωσικού λαού, γιατί γνωρίζουν το μέγεθος της πίστεως των Ρώσων. Αδιαφορούν βεβαίως, πλήρως, για τη χριστιανοκεντρική και πανανθρώπινη διάστασή της. Ετσι λοιπόν, Πρόεδρος και Πατριάρχης, βρήκαν την ευκαιρία και ενέταξαν την τεχνηέντως δημιουργηθείσα ανύπαρκτη κρίση μεταξύ Μόσχας και Αλεξανδρείας στην ευρύτερη αντιπαράθεση Αμερικής – Δύσεως για το ουκρανικό θέμα.

Πούτιν και Κύριλλος, αγνοώντας ή παρορώντας τα πραγματικά αίτια του μεγάλου αυτού και επικινδύνου ζητήματος που έχει ανακύψει, άνευ ουσιαστικής αφορμής, με άγνωστες συνέπειες και για τους ίδιους, συμφώνησαν φαίνεται να βάλουν σε ενέργεια και τη ρωσική «τρωκτική επεκτατική διάθεση», παράλληλα με το Ουκρανικό και, φυσικά, όποιο άλλο ζήτημα ήθελε προκύψει συγκυριακά.

Θα έπρεπε όμως ιστορικά, ιδίως η Αμερική, αλλά και η Ευρώπη του Διαφωτισμού, να γνωρίζουν άριστα, πως άλλο δυτικός χριστιανισμός και δυτικοί χριστιανοί και άλλο ορθόδοξος χριστιανισμός και ορθόδοξοι χριστιανοί. Στη Δύση, ιδεολογίες, κοινωνικές και πολιτικές τάσεις, εθνικές, πατριωτικές και φυλετικές τοποθετήσεις, αλλά και διαφορές μεταξύ των πολιτών χριστιανών, δεν έχουν καμία ανάμειξη με τη χριστιανική τους θρησκεία και την Εκκλησία, η οποία την εκφράζει και την εκπροσωπεί. Εκεί τα «τσανάκια» μεταξύ των δύο πλευρών είναι χωριστά και ξεκάθαρα. Δεν παρεμβαίνει ο ένας στα δεδομένα του άλλου.

Στον απανταχού ορθόδοξο χώρο όμως, τα συμβαίνοντα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Εκκλησία και Ορθοδοξία είναι απόλυτα ταυτισμένες έννοιες και αξίες με το έθνος, τη φυλή, άρα το ποίμνιο. Ολα συμβαδίζουν και η κάθε μία λειτουργεί και ενεργεί μέσα από την άλλη, καθοδηγώντας από κοινού τον λαό σε προσωπικό, οικογενειακό, κοινωνικό, πολιτισμικό, πολιτιστικό, φυλετικό και εθνικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, απλά, η Ορθόδοξη Εκκλησία, εκτός από τη θρησκευτική έχει και εθνική διάσταση, κάτι που οι Δυτικοί δεν μπορούν να το κατανοήσουν. Σ’ αυτό το κορυφαίο σημείο εδράζεται και η διαφορά του χριστιανισμού μεταξύ Δύσεως και Ανατολής. Καθίσταται λοιπόν σαφές, πως οι Ρώσοι αυτό το γνωρίζουν από την εποχή των Τσάρων, αλλά και των Σοβιέτ, όπως προείπαμε. Ετσι, προσπαθούν και τώρα, ανάλογα με τις συγκυρίες, να εκμεταλλευτούν γεωπολιτικές καταστάσεις προς όφελός τους.

Το σενάριο, γνωστό πλέον και το επαναλαμβάνουμε, ώστε να το εμπεδώσουν ορισμένοι: Ο Πούτιν και ο… φίλος του από τα παλιά, Πατριάρχης Κύριλλος, επιχειρούν να εμφανίσουν στο διεθνές γίγνεσθαι, το ζήτημα μιας ιδιότυπης εισβολής, αλλά και πολύ ουσιαστικής γι’ αυτούς, στην Αφρική, σαν… ουρά αντίδρασης, υποτίθεται, απέναντι στον αμερικανοδυτικό επεκτατισμό στην Ουκρανία. Χρησιμοποιούν μάλιστα και ξεπερασμένες πρακτικές προσηλυτισμού, με αποσχισμένους κληρικούς, ώστε να μην εκτεθεί και διεθνώς στο «κάδρο» της ιστορικής αυτής ευθύνης ο… συνεχώς εκλεγόμενος δημοκρατικότατα Πρόεδρος του Κρεμλίνου. Να χρεωθεί μόνον ο Κύριλλος τις συνέπειες και να ξεπεραστεί έτσι το θέμα, σαν… εκκλησιαστική υπόθεση, εάν αποτύχει το εγχείρημα.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ. Το Ουκρανικό έχει γεωπολιτικές προεκτάσεις για τους Ρώσους, όσο και ενεργειακές. Τα ίδια περίπου αναζητούν και οι ΗΠΑ, ρίχνοντας όμως το βάρος περισσότερο στην ενέργεια, αλλά και στο αμερικανικό γόητρο. Ομως το ζήτημα του «απλώματος» της ρωσικής κυριαρχίας στον ορθόδοξο κόσμο, με πολιτική κάλυψη, στοχεύοντας ταυτόχρονα και σε άμεση ή έμμεση επικυριαρχία επί των όποιων ορθοδόξων λαών και Πατριαρχείων, έχει μια διαφορετική διάσταση και σημασία και, φυσικά, έναν άλλο, τεράστιο στόχο με χαρακτηριστικά ιστορικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά, πολιτιστικά, ανθρωπιστικά, κοινωνικά, αλλά και εθνικοφυλετικά, Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ την τελευταία αυτή διάσταση του ζητήματος, γιατί μπορεί, κάποια στιγμή, να βρεθούμε προ εκπλήξεων.

Οι Ρώσοι επί αιώνες ονειρεύονται τη Βασιλεύουσα των Πόλεων και «αισθάνονται» πως τους… ανήκει, λόγω του γεγονότος της πληθυσμιακής υπεροχής τους μέσα στην, ανά τη Γη, Ορθοδοξία. «Λησμονούν» επιδεικτικά τη διαχρονική αρχαιοελληνική πραγματικότητα, που θα έπρεπε να τους… καθοδηγεί: «Ουκ εν τω πολλώ το ευ». Στέκονται στην ποσότητα, κάνουν πως αγνοούν την ποιότητα και, βεβαίως, δεν σέβονται την Ιστορία.

Σε αυτή τους την επιδίωξη δεν υπολογίζουν ούτε τους Τούρκους, οι οποίοι, παρά τις «φιλίες» μαζί τους, δεν τους θέλουν πάνω από το κεφάλι τους. Ούτε βήμα πίσω, υπέρ του Κύριλλου και της… ουράς του δεν κάνει ο Ερντογάν σ’ αυτό το θέμα. Προτιμά το Ρωμαίικο Πατριαρχείο χίλιες φορές, παρά την Αρκούδα στον σβέρκο του, γιατί έχει ζήσει τις «αγάπες» της κατά το παρελθόν.

Τη διάσταση αυτή – επιτέλους – την κατάλαβαν και οι Αμερικανοί και τώρα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ ακολουθούν την ίδια περίπου τακτική και οι Ευρωπαίοι.

Η Ελλάδα, στην παρούσα χρονική φάση, προστατεύει και διαχειρίζεται καλά το θέμα, με προσοχή και χωρίς βιασύνες. Με σταθερή και ήρεμη δυναμική, βρίσκεται στο πλευρό του Βαρθολομαίου, των Ελληνορθοδόξων Πατριαρχείων και των Ελλήνων που μονίμως και ιστορικά τα πλαισιώνουν, κερδίζοντας διεθνώς έδαφος, με τους χειρισμούς της, αλλά και τη σωστή, έγκαιρη και πλήρους αληθείας διαρκή ενημέρωση.

Ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Καλοκαιρινός είναι ειδικός εκκλησιαστικός αναλυτής