Πέτρες

Πληροφορούμαι ότι κυκλοφόρησε μια νέα μέθοδος πολιτικής αντιπαράθεσης.

Σύμφωνα με τον Ραγκούση (ΣΥΡΙΖΑ), τον Μητσοτάκη «θα τον είχαν πάρει με τις πέτρες». Πού παίρνουν τους ανθρώπους «με τις πέτρες»; «Στις αναπτυγμένες χώρες» εξήγησε ο Ραγκούσης (14/1).

Ομολογώ πως το αγνοούσα. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω καμία «αναπτυγμένη χώρα» όπου οι Πρωθυπουργοί και οι πολιτικοί γενικότερα απειλούνται με λιθοβολισμό.

Ούτε γνωρίζω «αναπτυγμένη χώρα» όπου οι πολιτικοί προτρέπουν σε λιθοβολισμό των αντιπάλων τους. Μόνο κάτι ούγκανοι ισλαμιστές στο Αφγανιστάν ή την Υεμένη πλακώνονται με πέτρες και χατζάρες.

Στον αναπτυγμένο κόσμο που ξέρω εγώ κανείς δεν παίρνει κανέναν «με τις πέτρες». Τις διαφορές μας τις λύνουμε διά της δημοκρατίας.

Φυσικά ο Ραγκούσης εξήγησε ότι μιλάει για χώρες «που δεν υπάρχει εκτεταμένη ελαστική δημοσιογραφική συνείδηση». Υποθέτω πως εννοεί τις χώρες που δεν κοιμάσαι ΠΑΣΟΚ για να ξυπνήσεις ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη που λέει πως «με τον ΣΥΡΙΖΑ μας χωρίζει άβυσσος. Αβυσσος πολιτική. Αβυσσος πολιτισμική. Αβυσσος αξιακή» (ΑΝΤ1, 14/1).

Αλλά ο Μητσοτάκης κάνει λάθος. Διότι η άβυσσος δεν είναι τόσο θέμα παρατάξεων, όσο ανθρώπων.

Ο Ραγκούσης άλλωστε είναι «ΣΥΡΙΖΑ ευκαιρίας» και μάλιστα πρόσφατης. Μια ζωή Πασόκος ήταν ο άνθρωπος κι εξ όσων γνωρίζω με τους Πασόκους δεν υπάρχει ζήτημα αβύσσου.

Θα μου πείτε ότι ενδεχομένως οι πέτρες είναι σχήμα λόγου. Κι απλώς ήθελε να τονίσει ότι η κατάσταση είναι αφόρητη κι ότι ο ίδιος έχει βγει από τα ρούχα του με τον Μητσοτάκη. Είναι η τελευταία λέξη της μόδας στη θυμωμένη αντιπολίτευση.

Δεν σχολιάζω το θέαμα ενός Ραγκούση εκτός ρούχων, αλλά, μεταξύ μας, δεν βλέπω κάτι αφόρητο στην κατάσταση ώστε να γδυθούμε όλοι μαζί.

Εχουμε κυβέρνηση, έχουμε αντιπολίτευση και κάποια στιγμή θα πάμε στις κάλπες (ντυμένοι, κατά προτίμηση…) να πούμε τη γνώμη μας. Αν δεν μας αρέσει η κυβέρνηση, ψηφίζουμε και την αλλάζουμε.

Ετσι γίνεται στις «αναπτυγμένες χώρες». Οι πολιτικοί δεν συμπεριφέρονται σαν καβγατζήδες του μαχαλά, ούτε σαν Πολάκηδες σε ψαροταβέρνα.

Προφανώς οι παρατάξεις έχουν διαφορές, ενδεχομένως τις χωρίζει και άβυσσος, αλλά έχουν επινοήσει πολιτισμένους τρόπους να λύνουν τις διαφορές τους.

Θέλω να πιστεύω ότι έτσι γίνεται και στην Ελλάδα. Μπορεί να λέμε καμία κουβέντα παραπάνω «για να περάσει η ώρα», αλλά έχουμε αφήσει πίσω την εποχή της κραυγής, της απειλής, του τσαμπουκά και της υστερίας.

Δεν ξέρω λοιπόν ποιος έχει βγει από τα ρούχα του με τον Μητσοτάκη. Δικαίωμά του.

Απλώς δεν νομίζω πως είναι ιδιαίτερα έξυπνο να κυκλοφορεί κανείς χειμωνιάτικα τσίτσιδος. Και να παίζει πετροπόλεμο!