Οταν χάνεται {LF}η λογική γύρω από την επικινδυνότητα

Αναρωτιέμαι συχνά πώς θα οδηγούσα διαφορετικά, αν είχα ένα ακριβό και γρήγορο αυτοκίνητο. Πώς θα με ερέθιζε ο ήχος του οχήματος που αυξάνει ταχύτητα, πώς θα ήταν η αίσθηση της αφής διαφορετική καθώς θα έπιανα το τιμόνι και το λεβιέ, πώς θα παλλόταν διαφορετικά το σώμα μου ακόμα κι όταν έπαιρνα θέση στο κάθισμα της οδηγού.

Αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα δεχόμουν την πρόκληση και ίσως οδηγούσα για λίγο εκτός ορίων. Για εμένα το «για λίγο» είναι ελάχιστα λεπτά ή δευτερόλεπτα.

Για πολλούς ανθρώπους, ωστόσο, η οδήγηση δεν είναι μια εμπειρία «για λίγο». Συνδέεται με πολλές άλλες μεταβλητές, εκτός από την οδηγική εμπειρία καθαυτή. Ανάμεσα σε αυτές είναι μια έξοδος διαφυγής από δυσκολίες στη ζωή τους ή, με απλά λόγια, ένας τρόπος να αποσπάσουν την προσοχή τους από διάφορα θέματα που τους απασχολούν μέσω της ταχύτητας. Αλλες φορές επιβεβαιώνουν την αξία τους μέσω της αγοράς ενός ακριβού αυτοκινήτου και του τρόπου που το οδηγούν. Ενα ακριβό αυτοκίνητο ίσως για τη σκέψη πολλών έρχεται πρώτο στην ακρίβεια και στο πώς προσπερνά τα υπόλοιπα στον δρόμο. Είναι και η μεταβλητή της παρόρμησης. Οπου χάνεται ο έλεγχος και η λογική γύρω από την επικινδυνότητα. Συνήθως η παρορμητική συμπεριφορά είναι ένας αναποτελεσματικός τρόπος για τη διαχείριση των συναισθημάτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις μια Ferrari παραπέμπει σε αγωνιστική οδήγηση και όχι σε χαλαρή βόλτα.

Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε αν υπήρχε συσχέτιση της γρήγορης ή επικίνδυνης οδήγησης με άλλες συμπεριφορές «εκτός ορίων». Θα ήταν τόσο ενδιαφέρον, επίσης, πώς η οδήγηση «εντός ορίων» θα πρόσφερε άλλες χαρές στους γρήγορους οδηγούς. Ελπίζω να είναι πολλοί από αυτούς πρόθυμοι να διδάξουν τον εαυτό τους νέα μαθήματα οδήγησης. Και κυρίως να είναι περίεργοι να συνειδητοποιήσουν τι κρύβεται μέσα στην καρδιά τους, καθώς τερματίζουν το γκάζι.

Η Σταυρούλα Σανίδα είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια