Ξέρω ποιος είσαι εσύ

Πριν από μερικές ημέρες, έγραφα για τον Αλέξη Τσίπρα που, στις διακοπές του σε χωριά της Καρδίτσας, φωτογραφήθηκε σε ταβέρνα πλάι σε ένα τραπέζι με ένα ρυπαρό τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα, δίπλα σε ένα κουτί με καπνό για στριφτά, ενώ στην ίδια φωτογραφία ήταν ορατό το απαγορευτικό του καπνίσματος. Κάποιοι συριζαίοι αρθρογράφοι, επώνυμα κι ανώνυμα, αφού προσπάθησαν να με βγάλουν εμπαθή ή να πουλήσουν τρέλα, υποστήριξαν ότι δεν είναι δυνατόν ο αρχηγός κοτζάμ κόμματος να τσακώνεται με όποιον καπνίζει δίπλα του σε ταβέρνα. Και νομίζουν ότι εδώ τελειώνει η κουβέντα.

Ηθελα να πω σε αυτούς τους υπερασπιστές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν μπορώ να διανοηθώ πως σε δημόσια έξοδο θα έτρωγε ο Πρωθυπουργός και πλάι του κάποιος θα κάπνιζε αρειμανίως σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε, επειδή το πολιτικό αξίωμα επιβάλλει και τη δημόσια συμπεριφορά. Είναι κοινωνικός κανόνας και νόμος του κράτους να σέβεται κανείς τον άλλο, όταν βρεθεί μαζί του σε δημόσιο χώρο. Παραβίαση του κανόνα, μάλιστα μπροστά σε εκπρόσωπο της πολιτικής ηγεσίας, είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτισμού. Μόνο άξεστοι, που περιφρονούν τους συνδαιτυμόνες τους, μπορούν να φυσάνε ανενόχλητοι τον καπνό τους στα μούτρα των διπλανών τους.

Αναφέρω ξανά εκείνη την παρατήρησή μου για ένα λόγο. Προφανώς, ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμα κι αν οι καπνιστές δεν ήταν από την παρέα του, δεν ζήτησε από τον υπεύθυνο της ταβέρνας να τους συστήσει να καπνίσουν εκτός, επειδή δεν θεώρησε ότι έπρεπε να το ζητήσει. Προφανώς, πιστεύει ότι ο καθένας μπορεί να καπνίζει όπου επιθυμεί, ίσως μάλιστα να το θεωρεί και αντιστασιακή πράξη κατά του συστήματος που μας επιβάλλει τι να κάνουμε. Οπότε, ο αντιστασιακός εαυτός του ανέχεται την καπνίλα σαν κάτι φυσιολογικό.

Η στάση του Τσίπρα στη θεσσαλική ταβέρνα είναι ταυτόσημη με τη στάση του εκλεκτού του, Παύλου Πολάκη, τις προάλλες σε ψαροταβέρνα του Μοσχάτου. Οπως μάθαμε από δημοσιεύματα, αστυνομικός, στο πλαίσιο της υπηρεσίας του, μπήκε στο κατάστημα και επέβαλε πρόστιμο, επειδή σερβιτόρος παραβίαζε τα μέτρα για τον Κόβιντ μη φορώντας μάσκα την ώρα που έκανε τη δουλειά του. Ο πρώην υπουργός Υγείας, που έτρωγε στην ταβέρνα, «τα πήρε», ζήτησε από τον αστυνομικό να μη βεβαιώσει την παράβαση κι όταν εκείνος τους έδωσε να καταλάβει ότι δεν είναι διατεθειμένος, άρχισε τις απειλές: «Τώρα θα πάρω τον αρχηγό σας κ. Καραμαλάκη, να σβηστεί η κλήση και να δεις πού θα σε στείλω». «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» δεν το είπε, επειδή ήταν σίγουρος ότι η δημοσιότητα γι’ αυτόν προηγείται της φυσικής παρουσίας του.

Τι ζήτησε ο Πολάκης από τον αστυνομικό; Να μην κάνει τη δουλειά του. Κρίνοντας ότι αρκεί η δική του φυσική παρουσία ως εκπρόσωπος της εξουσίας και επιτηρητής του νόμου, ζήτησε από τον αστυνομικό να αποσυρθεί. Αριστερή συμπεριφορά; Νομίζει. Στην ουσία, συμπεριφορά ιδιοκτησιακή, κοτζαμπάσικη: όπου είμαι εγώ, νόμος είναι ό,τι θέλω εγώ.

Ο νόμος, λέει ο Πολάκης, είναι σχετική έννοια όταν κάτι συμβαίνει εκεί όπου βρίσκεται ο διακεκριμένος συριζαίος – και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να το αμφισβητεί αυτό. Νομίζει ότι αυτό είναι αντίσταση, δεν καταλαβαίνει ότι αυτό είναι έκφραση ιδιοκτησιακής αντίληψης του κράτους. Βαθύτατα αντιδημοκρατική αλλά, κυρίως, βαθύτατα απολίτιστη συμπεριφορά. Ψιλά πράγματα για βασικούς εισηγητές της κουλτούρας της αγένειας.