Ο μαγικός αριθμός 12

Ενας ασυνήθιστος συνδικαλιστικός ακτιβισμός εκδηλώθηκε τις τελευταίες μέρες από περίπου 10 ενώσεις ξενοδόχων. Με ενιαία την πρώτη παράγραφο και την τελευταία (με τα αιτήματα) ζήτησαν με διαφορετικές ανακοινώσεις, την κρατική παρέμβαση προκειμένου οι επιχειρήσεις τους να επιβιώσουν.

Προφανώς δεν διάγουν τις καλύτερες μέρες τους, αλλά με κάποια από τα στοιχεία που αναφέρουν προκειμένου να χτίσουν την επιχειρηματολογία τους, κάτι δεν πάει καλά.

Λένε ότι η χειμερινή περίοδος διαρκεί 120 μέρες. Δηλαδή τέσσερις μήνες. Αυτό προφανώς είναι το επιχειρηματικό μοντέλο βάσει του οποίου έχουν στήσει τις μονάδες τους.

Προσθέτουν ότι λόγω των περιορισμών του Covid κατάφεραν να δουλέψουν φέτος, με μειωμένη κίνηση σε σχέση με το 2019, ένα 10ήμερο. 120 μέρες το επιχειρηματικό μοντέλο, 10 μέρες δουλειά φέτος και έτσι μας βγαίνει το 12%. Λίγο… μπακαλίστικος ο υπολογισμός, αλλά ας πούμε ότι είναι ένας εύσημος τρόπος να εκφράσουν το πρόβλημά τους.

Το θέμα είναι μήπως με τέτοιου είδους υπολογισμούς, υποτιμούν μόνοι τους το πρόβλημα; Αθροίζοντας διαφορετικές καταστάσεις που βιώνουν διαφορετικές επιχειρήσεις, τελικά μήπως χάνεται ο στόχος ανάδειξης των προβλημάτων;

Μέσα στις ανακοινώσεις, πέραν από παραλληλισμούς όπως αυτή της Ενωσης Θεσσαλονίκης ότι τα ποσοστά πληρότητας στα ξενοδοχεία της πόλης θυμίζουν εκείνα του μεγάλου σεισμού του 1978 (!), μπορείς να βρεις πραγματικά χρήσιμες παρατηρήσεις που έχουν να κάνουν με πραγματικά προβλήματα.

Διαβάζουμε για υπέρογκο ενεργειακό κόστος, για αυξημένο κόστος μετακίνησης (καύσιμα, διόδια), για εκδηλώσεις κυρίως εταιρικές που αφήνουν και καλά λεφτά που ματαιώνονται και κλαδικές εκθέσεις που αναβάλλονται επ’ αόριστον. Στη Θεσσαλονίκη για παράδειγμα αυτή την περίοδο γινόταν μια έκθεση η Agrotica που για ένα 4ήμερο πλημμύριζε η πόλη από κόσμο και τα ξενοδοχεία από πληρότητες. Η έκθεση δεν θα γίνει και οι επιχειρήσεις δεν θα δουλέψουν.

Αυτά ναι είναι προβλήματα και μάλιστα σημαντικά, τα οποία από μόνα τους είναι λόγοι για να αποζημιωθούν. «Χάνονται» όμως στις ανακοινώσεις μέσα σε ευφυολογήματα του στυλ, «τα ξενοδοχεία δεν κατεβάζουν τον… γενικό κάθε Δευτέρα». Λες και μια μονάδα σε μια ορεινή περιοχή μερικές ώρες από ένα αστικό κέντρο, είχε ποτέ ουρές επισκεπτών μεσοβδόμαδα.

Μιλάνε για περιορισμούς από τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση για να περιορίσει την εξάπλωση της πανδημίας και βάζουν τη φετινή περίοδο στην ίδια ζυγαριά με τις καραντίνες του 2020 και του 2021, όταν οι επισκέπτες δεν μπορούσαν ούτε καν να προσεγγίσουν τις μονάδες τους, καθώς αυτό απαγορεύονταν.

Ως μέσο πίεσης τις επιστολές τις κοινοποίησαν στους βουλευτές της περιφέρειάς τους. Κάποιες δε ενώσεις προανήγγειλαν και απώλειες θέσεων εργασίας.

Προσωπική άποψη, δεν είναι ωραίος αυτός ο συνδικαλισμός. Ειδικά από ανθρώπους που τους έχουμε ταυτίσει με κάτι ρομαντικό, καθώς έχουν επενδύσει χρόνο και χρήματα, σε πολλές περιπτώσεις, σε απομονωμένες περιοχές της χώρας, συμβάλλοντας στην περιφερειακή ανάπτυξη και τη διατήρηση ενός κοινωνικού ιστού στην ύπαιθρο.

Είναι αντιληπτό ότι δεν είναι εύκολος ο συνδικαλισμός υπό την πίεση των οικονομικών προβλημάτων της πανδημίας. Αλλά θα μπορούσαν να «στύψουν» λίγο περισσότερο το μυαλό τους. Καλές οι αναστολές, οι ρυθμίσεις, οι αποζημιώσεις, οι παρατάσεις, αλλά για το προκείμενο, ένα σχέδιο που θα υλοποιηθεί με τη βοήθεια και του κράτους και θα φέρει κόσμο και έσοδα στις μονάδες τους, ενώ έρχονται Αποκριές, αργίες, δεν διαβάσαμε…