Πολλοί ωραίοι φίλοι γράφουν

Λαμβάνω πολλές επιστολές, κυρίως με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, που συνήθως σχολιάζουν όσα γράφονται σε αυτή τη σελίδα. Θέλω να δημοσιεύσω δύο απ’ αυτές, για πρόσφατα δημοσιεύματα:

«Το δώρο δεν είναι έθιμο του ελληνικού κινηματογράφου. Για πρώτη φορά άφησε δώρα στον τροχονόμο μπροστά από τη λέσχη αξιωματικών στη Ρηγίλλης ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ την Πρωτοχρονιά του 1936, κατεβαίνοντας από το Τατόι. Ετσι έγινε έθιμο. Βλ. Θ. Γιοχάλας – Τ. Καφετζάκη, «Αθήνα», Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Γιώργος Γεωργούλας, γιατρός, Αρτα».

«Μια μικρή διόρθωση στη «γνώμη» σας για τον συνάδελφο (χαχα!) του Παύλου Χαϊκάλη, τον Λόρενς Ολιβιέ: είχε τον τίτλο του Sir ως το 1970, οπότε η βασίλισσα Ελισάβετ τον ονόμασε βαρόνο του Μπράιτον. Χαράς ευαγγέλια, λοιπόν, για τον κ. Χαϊκάλη! Σωτήρης Ρεβέλας, Τρίπολη».

Οι καλύτεροι φίλοι του καθημερινού γραφιά είναι οι αναγνώστες του. Και ένδειξη της βαθιάς αλληλοεκτίμησης και, γιατί όχι, μιας κατανόησης από μακριά που θα μπορούσε να είναι βαθιά φιλία είναι τα μηνύματα και οι επιστολές που φτάνουν για ό,τι γράφεται. Δεν είναι επιδοκιμαστικά, δεν κολακεύουν, συχνά είναι κριτικά, έχουν χιούμορ. Και εκφράζουν ένα πνευματικό επίπεδο που δεν αρκείται στον μέσο όρο της μαζικής κουλτούρας η οποία εκπέμπεται στην πλειονότητα των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Ευχαριστώ.