Φοβήθηκαν το ρεζιλίκι της υποκρισίας

Η παύση της καθημερινής έντυπης έκδοσης της «Αυγής» θα ήταν κάτι πολύ σκληρό για τους εργαζομένους στην εφημερίδα, αλλά και πολύ δυσάρεστο για την ιστορία του Τύπου στην Ελλάδα. Παρότι η διακοπή της έκδοσης είχε περίπου αναγγελθεί χθες το πρωί από τον Νάσο Ηιόπουλο, το απόγευμα το Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος αποφάσισε τη συνέχιση της έκδοσης. Ωστόσο, ο χειρισμός της υπόθεσης ανέδειξε την προθυμία της Αριστεράς να κρίνει τις καταστάσεις με διπλά μέτρα και σταθμά, εφόσον δεν την παίρνουν χαμπάρι οι άλλοι για να φωνάξουν.

Η οικονομική εξυγίανση με μείωση των θέσεων εργασίας, την οποία προωθούσε η ιδιοκτησία της εφημερίδας, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτό ακριβώς που ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται στους άλλους επιχειρηματίες, όταν αναγκάζονται να προσφύγουν σε μείωση προσωπικού για αντικειμενικούς λόγους λειτουργίας της επιχείρησης. Ακόμη μια φορά τα διπλά μέτρα και σταθμά υπέρ της Αριστεράς: ο αριστερός έχει το δικαίωμα να ρίχνει τη σφαλιάρα και ο δεξιός το δικαίωμα να την τρώει αδιαμαρτύρητα. Για την ίδια λογική μιλούμε, αλλά εφαρμοσμένη στην επιχειρηματικότητα. Ποτέ δεν έχω ακούσει μία πειστική εξήγηση από πλευράς Αριστεράς για την αντίφαση αυτή.

Υπάρχει, ωστόσο, αντίλογος. Με τη διαφορά ότι συνήθως δεν λέγεται δημοσίως, διότι δεν είναι πολύ ευχάριστος. Η Θεωρία, την οποία γράφω με κεφαλαίο, διότι είναι μια θεότητα στο σύμπαν του μαρξισμού, και την οποία σας καλώ να φαντασθούμε προσωποποιημένη στη μορφή της Εφης Αχτσιόγλου (ντυμένης με ποδήρη αρχαιοελληνικό χιτώνα, όπως στις τελετές αφής της Ολυμπιακής φλόγας), λέει ότι η αντίφαση δεν είναι της Αριστεράς, αλλά είναι του καπιταλισμού, μέσα στο περιβάλλον του οποίου η Αριστερά αγωνίζεται για να τον ανατρέψει. Η δυστυχία που μπορεί να προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως επιχειρηματίας στους εργαζομένους του, συνεχίζει η Θεωρία πάντα με τη μορφή της κ. Αχτσιόγλου, συμβάλλει στον αγώνα της ανατροπής – διότι «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση», «η κανονικότητα δεν ήταν ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά», πλείστα όσα τα σχετικά ρητά από τους σύγχρονους κλασικούς του μαρξισμού.

Και με τους απολυμένους της «Αυγής», λοιπόν, θα πέσει ο καπιταλισμός. Μακροπρόθεσμα, εννοείται. (Πόσο μακροπρόθεσμα δεν λέμε, διότι κανείς δεν έχει ιδέα…) Η πικρία των απολυμένων θα μετασχηματισθεί σε οργή επαναστατική, που θα συσσωρευθεί και, κάπως έτσι, θα φθάσουμε στον σοσιαλισμό και την ολοκλήρωση της ιστορίας του ανθρώπου, κ.λπ, κ.λπ. Να πάνε, λοιπόν, να βρούνε αυτούς τους ανθρώπους και να τους τα εξηγήσουν όλα αυτά. Να τους τα εξηγήσουν με πατρική υπομονή, με απέραντη κατανόηση, με ηπιότητα και γλυκύτητα – όπως περίπου, δηλαδή, απαιτεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίζει το κράτος τους αναρχικούς και τους ανεμβολίαστους. Πιστεύω ότι, ίσως όχι όλοι, πολλοί όμως από τους απολυμένους θα καταλάβουν. Στο κάτω κάτω, η «Αυγή» είναι η επίσημη κομματική εφημερίδα.

Προφανώς, οι ιθύνοντες στον ΣΥΡΙΖΑ σκέφθηκαν το ζήτημα επάνω σε αυτές τις γραμμές περίπου και αποφάσισαν να ανακαλέσουν την προηγούμενη απόφαση για τη διακοπή της έντυπης ημερήσιας έκδοσης. Ισως επειδή κατάλαβαν την αντίφαση και φοβήθηκαν το ρεζιλίκι της υποκρισίας. Ισως πάλι επειδή δεν βρέθηκε κανείς τους πρόθυμος να παρουσιαστεί με το προσωπάκι του στους υπό απόλυση και να τους εξηγήσει γιατί η δυστυχία τους ευνοεί την ιδεολογία τους…

ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ
Και, για να συμπληρώσω τον τίτλο, δέσιμο κατά πάσα έννοια. Οι γνωστοί θεματοφύλακες, μαθαίνω, έχουν συντάξει τιμοκατάλογο ποινών και προστίμων, τον οποίο στέλνουν αυτές τις μέρες, με τη μορφή εξωδίκου δηλώσεως και μέσω δικαστικού αντιπροσώπου, σε όσους εκπροσωπούν την εξουσία με την οποία αυτοί βρίσκονται σε πόλεμο: από τον Πρωθυπουργό μέχρι τη Βουλή. Σημειωτέον, δε, ότι αυτό συμβαίνει τώρα, μολονότι υποτίθεται ότι έχει κινηθεί η Δικαιοσύνη εναντίον του συγκεκριμένου θιάσου θεοπάλαβων.

Πρόκειται για ένα κείμενο προφανώς συντεταγμένο από νομικό, στο οποίο, αφού λένε το σκεπτικό βάσει του οποίου έχουν αναλάβει «συνδιαχειριστές της πατρίδας», ανακοινώνουν τις ποινές που βάζουν οι ίδιοι και οι οποίες, βεβαίως, δεν ισχύουν πουθενά, πέραν του σύμπαντος των 1.587 που έχουν υπογράψει την ιδρυτική δήλωση της κίνησης. Ενα παράδειγμα, που δίνει το μέτρο της ανοησίας τους, είναι η ποινή κάθειρξης 20 ετών και το πρόστιμο των 500.000 ευρώ, που επιβάλλουν οι θεματοφύλακες «σε όποιον παραχωρεί την ελληνική ιθαγένεια σε αλλοδαπό, χωρίς τεστ DNA που θα επιβεβαιώνει ότι έχουν γνήσιο DNA ελλήνων αυτοχθόνων». Οσο παίζουν αυτό το ανόητο παιχνιδάκι μεταξύ τους, πάει καλά. Από τη ώρα όμως που ο κόσμος της νοσηρής φαντασίας τους αρχίζει να διαχέεται στην πραγματικότητα, γίνονται επικίνδυνοι. Να το επαναλάβω λοιπόν, είναι για δέσιμο!