Η ώρα η δύσκολη

Οι ανεμβολίαστοι εξηντάρηδες ήσαν 550.000, όταν θεσπίστηκε το μηνιαίο πρόστιμο των 100 ευρώ για όσους μένουν ανεμβολίαστοι. Τώρα, τέσσερις ημέρες πριν από την εκπνοή της προθεσμίας, μαθαίνουμε ότι από το σύνολο αυτό μόνον οι 200.000 εμβολιάσθηκαν υπό το φόβητρο του προστίμου. Στις υπόλοιπες 350.000, το πρόστιμο θα επιβληθεί μόλις περάσει η 15η του μηνός. Αυτό πώς το ονομάζουμε, επιτυχία ή αποτυχία;

Η απάντηση εξαρτάται από τη συνέχεια που θα υπάρξει. Εξαρτάται, δηλαδή, από τον αριθμό εκείνων, οι οποίοι θα πεισθούν να εμβολιασθούν μετά την εκπνοή της προθεσμίας του νόμου, όταν θα καταλάβουν ότι το πρόστιμο δεν ψηφίσθηκε για πλάκα από την πλειοψηφία της Βουλής, αλλά είναι νόμος του κράτους και εφαρμόζεται. Από εκείνους, δηλαδή, που θα πεισθούν να εμβολιασθούν, όταν το πρόστιμο από απειλή γίνει γι’ αυτούς πραγματικότητα. Το ευκταίο θα ήταν, βεβαίως, αν η απειλή του προστίμου είχε σταθεί αρκετή για να μεταστρέψει τη μεγάλη πλειοψηφία της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας. Εφόσον όμως δεν συνέβη, με αποτέλεσμα τώρα να μιλούμε για 350.000 άτομα, δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή πέραν της επιβολής του προστίμου.

Αν κάποιοι στην κυβέρνηση κάνουν διαφορετικές σκέψεις και τις κάνουν σοβαρά, είναι μάλλον επειδή έχουν αυτοκτονικές τάσεις και δεν το ξέρουν. Διότι στην υποθετική περίπτωση που η κυβέρνηση θα έδινε έστω και μια μικρή παράταση της προθεσμίας, που θα έφερνε την επόμενη κ.ο.κ., θα αποδείκνυε και στους μεν και τους δε την αναξιοπιστία της, αλλά και τη σχετικότητα με την οποία αντιλαμβάνεται την έννοια της νομιμότητας. Και εκείνοι που εμβολιάστηκαν, επειδή πίστεψαν την κυβέρνηση, θα νιώσουν κορόϊδα (για να μην πω το άλλο…), αλλά και οι άλλοι που την αψήφησαν και δεν εμβολιάσθηκαν θα αισθανθούν δικαιωμένοι. Με άλλα λόγια, αν η κυβέρνηση υποχωρήσει, φοβούμενη το πολιτικό κόστος από τα πρόστιμα στις 350.000 των ανεμβολίαστων, τότε ας είναι προετοιμασμένη να αναλάβει το κόστος εις διπλούν, διότι θα χάσει στα μάτια και των δύο πλευρών.

Είμαι βέβαιος ότι όλα αυτά θεωρούνται αυτονόητα στην κυβέρνηση και η συζήτηση που ξεκίνησε, για το ενδεχόμενο παράτασης της προθεσμίας, οφείλεται περισσότερο στη γενικότερη κουλτούρα της ψυχοπονιάρας συγχώρεσης, που εκφράζεται κυρίως δια των ΜΜΕ. Οσο για τις δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, Στέλιου Πέτσα, που έδωσαν την αφορμή για υποθέσεις και σενάρια, νομίζω ότι δεν τις εννοούσε. Κοιτάξτε, ο Στέλιος είναι ένας παρεξηγημένος άνθρωπος. Στο βάθος, είναι ένας θυελλώδης «Cavalier», για να το πω με όρους του Αγγλικού Εμφυλίου· το δε ιδιότυπο χιούμορ του, το οποίο είναι κατά κανόνα ακούσιο, τις περισσότερες φορές δεν γίνεται κατανοητό από κανέναν. Μερικές φορές, ούτε από τον ίδιο…

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Το ζήτημα σχετικά με το αν έπρεπε να ανοίξουν και πώς τελικά άνοιξαν τα σχολεία δεν είναι υγειονομικό, είναι πέρα για πέρα πολιτικό. Δεν υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα από την πλευρά εκείνων που υποστήριζαν ότι δεν έπρεπε να ανοίξουν και τώρα διαμαρτύρονται επειδή άνοιξαν. Υπάρχει μόνον η επιθυμία τους να παραταθεί η κρίση και να καθυστερήσει όσο γίνεται η επιστροφή στην κανονικότητα. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά από το μνημειώδες έργο της Εφης Αχτσιόγλου στη μαρξιστική θεωρία, που συνοψίζεται στην απλή φράση ότι η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά. Τα υπόλοιπα είναι επιπέδου δεκαπενταμελούς, μια και ο λόγος γίνεται για τα σχολεία…

ΦΡΟΫΔΙΚΟ
Αντί για «bras de fer» στη χθεσινή στήλη, μου ξέφυγε ένα «s» και έγραψα «bra». Αντί για μπράτσο στα γαλλικά, δηλαδή, μου βγήκε κατά λάθος στηθόδεσμος στα αγγλικά. Το σημειώνω, λόγω της σχολαστικότητας ενός φίλου αναγνώστη, που το έθεσε υπόψη μου. Ειδάλλως, είναι φυσιολογιό και συμβατό με ολόκληρη τη ζωή μου να έχω στο μυαλό μου στηθόδεσμους και όχι μπράτσα.