Τάσος Σακελλαρόπουλος

Μια παλιά διήγηση, μάλλον από τον πατέρα μου, ο οποίος δεν θυμόταν τα όνειρά του, κυριαρχεί στη σκέψη μου, όταν συναντώ την έννοια όνειρο.

Ηταν λέει ένας άνθρωπος, που στον ύπνο έβλεπε σπάνιας συγκίνησης και αισθητικής όνειρα και ενώ μέσα στη νύχτα που ξυπνούσε,  βίωνε ακόμη ζωντανά τη συμμετοχή ή την παρακολούθηση

του ονείρου, το πρωί που ξυπνούσε για να ξεκινήσει η μέρα του, διατηρούσε μόνον τη γλυκιά αχλύ που άφηνε πίσω της η «εμπειρία» του ονείρου χωρίς όμως να θυμάται το παραμικρό από την εκάστοτε πλοκή, χωρίς να καταφέρνει να διασώσει, έστω και στα πρώτα λεπτά του ξυπνήματος, κάτι αποκαθηλωτικά και γοητευτικά που γνώρισε και συνάντησε όσο κοιμόταν και ονειρευόταν.

Αποφασισμένος λοιπόν να διασώσει και στον ξύπνιο του, κάτι από αυτό το πολύτιμο και παραδεισένιο κλίμα που ζούσε κοιμώμενος, φρόντισε να υπάρχει πάντοτε στο κομοδίνο του, ένα κομμάτι καθαρό λευκό χαρτί και ένα μολύβι.

Ετσι μια νύχτα, στη διάρκεια μιας  καθηλωτική ονειρικής ερωτικής εμπειρίας ξύπνησε. Θολωμένος όπως ήταν από τον ύπνο, έπιασε βιαστικά το χαρτί και το μολύβι και περιέγραψε με χαρά και αγαλλίαση αυτά που είδε.

Ησυχος που διέσωσε τη βαθιά συγκίνηση του ονείρου του σε λέξεις, συνέχισε με γλυκύτητα τον ύπνο του.

Το πρωί περιχαρής από το κατόρθωμά του, διαβάζει στο χαρτί μόνο μια φράση: «ένα αγόρι αγάπησε μια κοπέλα».

Ισως γι’ αυτό να λέγονται και άπιαστα τα όνειρα…

Ισως τα όνειρα, να ‘ναι οι μόνες στιγμές στη ζωή μας που η μηχανιστική λειτουργία μας είναι σε αργία, οι μόνες ώρες που τα προσχήματά μας χάνουν την εξουσία τους. Αυτή η αγωνία με διακρίνει όταν προσπαθώ να θυμηθώ τα όνειρά μου, τις σκέψεις του ύπνου μου δηλαδή που ζουν μέσα σε έναν αέρα χωρίς χρόνο και χωρίς όριο και τέλος. Μόνον το ξύπνημα τα διακόπτει και η ζωηρή αγωνία να τα θυμηθώ, αντί να τα κρατάει είναι σαν τα διώχνει. Σαν να διώχνει η αγωνία, βιώματα-σταθμούς όπου δυσκολίες έχουν βρει λύση, πένθη έχουν πάρει μορφή, χαρές έχουν ταξιδέψει με απαλή πνοή.

Παρέα τα όνειρα στο σκοτάδι της νύχτας και σύμμαχοι στο σκληρό συναίσθημα της μοναξιάς στο σκοτάδι. Σύμμαχος το όνειρο στην παραδοξότητα που είναι η διακοπή κάθε ενέργειας στη διάρκεια του ύπνου. Σύμμαχος και ο εφιάλτης στην επισήμανση όσων πνίγουν τη σκέψη. Σύμμαχος ο εφιάλτης και στην αλήθεια των φόβων και στη δραματική εικόνα που τους δίνει.

Οσο και να θυμάμαι σπάνια το σύνολο της πλοκής των ονείρων, όσο και να μου μένει κυρίως μόνο το θέμα τους, υπάρχει κάτι που το ωραίο όνειρο αφήνει πάντοτε ως αποζημίωση. Είναι εκείνα τα χρυσά φύλλα, οι χρυσές σκέψεις που κάνω μόλις ξυπνήσω το πρωί μετά από ένα ωραίο όνειρο. Είναι εκείνες οι σκέψεις κλειδιά που λύνουν ζητήματα και που απλοποιούν δυσκολίες. Οι σκέψεις που είναι θαρραλέοι συνδυασμοί που δίνουν σχήμα σε λύσεις που φαινόντουσαν αδιανόητες.

Σαν τα ωραία όνειρα που ζουν στο μυστήριο, να μου δίνουν μικρές σκυτάλες για την πορεία στην καθημερινότητα.

Σαν μην τελειώνουν και σαν να συνεχίζουν να ζουν τα όνειρα σε μια ταινιοθήκη μαζί με τα αγαπημένα βιβλία και τα αγαπημένα φιλμ και σε αντάλλαγμα, να κερνάνε το πρωινό μου ξύπνημα με έναν οδικό χάρτη που δείχνει τα περάσματα σε εμπόδια των περασμένων ημερών.

Σαν να καταργούν οι σκυτάλες αυτές την παραδοξότητα των ονείρων και σαν να επιμένουν ότι η ανθρώπινη σκέψη είναι μια και συνολική, είτε στον ξύπνιο είτε στον ύπνο.

O Τάσος Σακελλαρόπουλος είναι ιστορικός και υπεύθυνος Ιστορικών Αρχείων Μουσείου Μπενάκη