Σοφός Αμερικανός διεθνολόγος διατυπώνει προβλέψεις διά {LF}την δεκαετίαν 1954-1964

Δημοσιεύομεν κατωτέρω το δεύτερον μέρος των προβλέψεων του Αμερικανού διεθνολόγου καθηγητού Γκέρχαρτ Νιμάγερ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΝΘΟΥΣ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΕΩΣ

1961. – Η διάσκεψις διά τον αφοπλισμόν συνέρχεται εις Νέαν Υόρκην κατά τον Απρίλιον. Παριστάμεθα τότε μάρτυρες μίας ανατροπής των ρόλων εξ εκείνων τας οποίας επιφυλάσσει συχνά η ιστορία. Αι Ηνωμέναι Πολιτείαι είναι εκείνοι που ζητούν τώρα την απερίφραστον απαγόρευσιν όλων των επιθετικών όπλων, ήτοι ατομικών και υδρογονικών βομβών, βομβαρδιστικών μεγάλης ακτίνος δράσεως και βλημάτων κατευθυνομένων εξ αποστάσεως. Η Σοβιετική Ενωσις απορρίπτει το σχέδιον αυτό ως «κακόπιστον». Αρνήται να πιστεύση χωρίς απτάς αποδείξεις εις την ειλικρίνειαν και τας φιλειρηνικάς προθέσεις της Δύσεως, η οποία την ηπείλησε με «ατομικήν» καταστροφήν καθ’ όλα τα τελευταία έτη. Η Σοβιετική Ενωσις ζητεί προκαταβολικώς «αποδείξεις καλής θελήσεως» εκ μέρους των Δυτικών. Ζητεί, δηλαδή, διάλυσιν του ΝΑΤΟ και αντικατάστασιν των «φασιστικών» κυβερνήσεων της Ευρώπης διά κυβερνήσεων «φιλικώς προσκειμένων» προς την Σοβιετικήν Ενωσιν.

Ο κ. Μπέβαν, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρεττανίας κατά το 1960, προτείνει ένα είδος διεθνούς εκεχειρίας που θα άφηνε εις τας Ηνωμένας Πολιτείας και την Σοβιετικήν Ενωσιν τον χρόνον να εξομαλύνουν τας διαφοράς των. Η Γαλλία προτείνει ένα σχέδιον προοδευτικού αφοπλισμού. Η Γερμανία ζητεί την κατάργησιν όλων των ενόπλων δυνάμεων.

Τον Ιούνιον, οι αρχηγοί των αντιπροσωπειών εγκαταλείπουν την διάσκεψιν. Οι εμπειρογνώμονες εξακολουθούν τας συνεδριάσεις των χωρίς αποτέλεσμα. Πάσα ελπίς αφοπλισμού εξανεμίζεται. Η αποτυχία της διασκέψεως διά τον αφοπλισμόν δεν μας αφήνει παρά μίαν μόνον διέξοδον: να πράξωμεν το παν διά να εξασθενίσωμεν την Σοβιετικήν Ενωσιν διά πολιτικών μέσων.

Οι περισσότεροι εκ των παρατηρητών προτείνουν έντασιν του ψυχολογικού πολέμου, συμπεριλαμβανομένης και της δι’ αλεξιπτώτων ρίψεως ταραχοποιών όπισθεν του Σιδηρού Παραπετάσματος. Επακολουθεί σφοδρά εκστρατεία κατηγοριών και αντικατηγοριών.

Την 20ήν Ιουλίου και εν μέσω όλου αυτού του θορύβου, αι δυτικαί πρωτεύουσαι πληροφορούνται ότι επανάστασις εξερράγη εις την Πολωνίαν. Οι εργάται της Βαρσοβίας απήργησαν και ο στρατός ετάχθη αλληλέγγυος προς τους απεργούς. Αι ταραχαί επεκτείνονται και εις ένα τμήμα της Ουγγαρίας. Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας επιρρίπτει την ευθύνην εις τους Αμερικανούς. Πολλοί εκ των απεργών προβαίνουν εις «δημόσιας ομολογίας». Αι Ηνωμέναι Πολιτείαι κατηγορούνται δι’ άμεσον επέμβασιν. Η Ουάσιγκτον υποδέχεται τας ειδήσεις αυτάς με ενθουσιασμόν.