Η θεωρία της γαλοπούλας και ο πόλεμος της σημαίας

Η «θεωρία της γαλοπούλας» είναι η αγαπημένη των γάλλων πολιτικών από την εποχή της πρώτης θητείας του Φρανσουά Μιτεράν (1981 – 1987). Εκτιμούν ότι γύρω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ανάμεσα στα στρείδια, το φουαγκρά και τη γαλοπούλα, οι Γάλλοι αποφασίζουν ποιον θα ψηφίσουν στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ετσι φέτος οι περισσότεροι υποψήφιοι, επίσημοι ή όχι, έκαναν προεκλογικές «παρελάσεις» στα νοσοκομεία, στους ευάλωτους, στις λαϊκές, στοχεύοντας σε κάθε εκλογικό κοινό που μπορεί να μετατραπεί σε ψήφους στις 10 Απριλίου, όταν θα γίνει ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών.

Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν άφησαν την ευκαιρία να αντιδράσουν όταν η ευρωπαϊκή σημαία ανυψώθηκε στην αψίδα του θριάμβου. Από τον αριστερό Μελανσόν έως τον ακροδεξιό Ερίκ Ζεμούρ και από την επίσης ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν και τη δεξιά υποψήφια Βαλερί Πεκρές, όλοι κατηγόρησαν τον γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν για την πρωτοβουλία, λέγοντας ότι «δεν κατεβάζουμε τη γαλλική σημαία από τον άγνωστο στρατιώτη για να ανεβάσουμε μια ευρωπαϊκή».

Ακόμα και οι πιο μετριοπαθείς πολιτικοί σημειώνουν ότι «θα έπρεπε να συνυπάρχει η ευρωπαϊκή σημαία με τη γαλλική, αλλά όχι και να μπει στη θέση της». Το συμπέρασμα; Κάπου εδώ καταλαβαίνουμε ότι αυτή η προεκλογική εκστρατεία θα είναι ίσως από τις πιο ταπεινωτικές στη Γαλλία από το ξεκίνημα της 5ης δημοκρατίας το 1958.

Με υποψήφιους που ήθελαν τόσο πολύ να πάνε κόντρα στον Μακρόν, μέσα στις γιορτές και με το ξεκίνημα του νέου έτους. Και δεν έλεγξαν καν αν, όντως, κατέβηκε η γαλλική σημαία για να μπει η ευρωπαϊκή, αφού η πρώτη δεν είχε υψωθεί πάνω στον άγνωστο στρατιώτη. Αυτό γίνεται μόνο σε ειδικές περιστάσεις και οι γιορτές για το νέο έτος δεν συγκαταλέγονται σε αυτές.

Υποψήφιοι, λοιπόν, τόσο πεπεισμένοι ότι κάνοντας στροφή στα εθνικά θέματα θα πάρουν ψήφους, που γύρισαν την πλάτη στη μοναδική σημαία που δημιουργήθηκε χωρίς να χυθεί αίμα. Υποψήφιοι που ψάχνουν να σχηματίσουν μικρές προτάσεις, τύπου σλόγκαν, για να τους «παίζουν» τα κανάλια και να ανέβουν θέσεις στις ιδιότυπες δημοσκοπήσεις των κοινωνικών δικτύων, λέγοντας ότι ο Μακρόν «υπέκυψε στις πιέσεις τους βγάζοντας την ευρωπαϊκή σημαία μετά από 48 ώρες».

Κάπως έτσι, όμως, έπεσαν στην παγίδα του γάλλου προέδρου που ποντάρει πολύ στη προεδρία της ΕΕ για τον απολογισμό της εθνικής πενταετίας του. Διότι με αυτές τις ακραίες αντιδράσεις φαίνεται ότι οι αντίπαλοι του Μακρόν επέστρεψαν στον λυπηρό Μάιο του 2005, όταν η Γαλλία ψήφισε κατά του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Αλλά ο ίδιος θεωρεί ότι οι Γάλλοι έκτοτε άλλαξαν, σε αντίθεση με τους πολιτικούς τους και ότι η ΕΕ δεν είναι πια θέμα-ταμπού. Ο Μακρόν εκτιμά ότι σήμερα η Ευρώπη πρέπει να παίξει ρόλο ανάμεσα στα τεράστια γεωστρατηγικά μπλοκ, που είναι η Κίνα, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, και προσδοκά ότι οι Γάλλοι θα τον ακολουθήσουν σε αυτό. Ξέρει ότι η Ευρώπη περιμένει πολλά από τη Γαλλία. Μια Γαλλία, όμως, που κινδυνεύει να μείνει χωρίς όραμα, αλλά μόνο με τα κόκκινα φωτάκια κολλημένα στα δέντρα της Σανζ Ελιζέ για να φωτογραφηθούν οι τουρίστες…