Στο αδιέξοδο της κάλπης

Θέλει πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ εκλογές; Ο χρόνος που πέρασε τελείωσε με την αξιωματική αντιπολίτευση να σηκώνει τους τόνους προς το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα «έσπασε» τον κανόνα που ο ίδιος είχε θέσει τα προηγούμενα χρόνια, όταν έλεγε πως εν μέσω πανδημίας δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ζητάει εκλογές -γιατί, κατά την Κουμουνδούρου, ο κόμπος της διαχείρισης έφτασε πια στο χτένι. Στο υποθετικό σενάριο, όμως, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεγε να σηκώσει το γάντι και να προαναγγείλει εκλογές στο άμεσο μέλλον, τότε στον ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν θα έμοιαζαν και τόσο αισιόδοξοι.

Παρότι θα μπορούσαν να πουν πως επί της ουσίας έσυραν την κυβέρνηση σ’ αυτήν την απόφαση, η συγκυρία δεν είναι με το μέρος τους. Σύμφωνα με τις έρευνες που έχουν γίνει μέχρι τώρα, δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που κερδίζει από τη δεδομένη φθορά της κυβέρνησης – καθώς πολλοί από τους ψηφοφόρους που ασκούν κριτική στη ΝΔ την ψήφισαν μόνο «για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ» και, μέσα στα χρόνια που πέρασαν, δεν τους δόθηκαν αφορμές να αλλάξουν γνώμη. Παράλληλα, ο προοδευτικός χώρος βιώνει ακόμα τα απόνερα μιας μεγάλης αλλαγής, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να διαδέχεται τη Φώφη Γεννηματά στην ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής. Οι παίκτες δεν είναι πλέον δύο, αλλά τρεις – και όσο πιο σύντομα γίνουν οι εκλογές, τόσο περισσότερο ο νέος κεντροαριστερός πρόεδρος θα έχει ακόμα με το μέρος του τους ψηφοφόρους εκείνους που βλέπουν με καλό μάτι καθετί νέο εισβάλλει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην πολιτική σκηνή – και μάλιστα με όχημα ένα πολύ γνώριμο πολιτικό σχήμα.

Παράλληλα, το εσωκομματικό τοπίο δεν έχει ξεκαθαριστεί. Μάλλον συμβαίνει το αντίθετο: οι διαφωνίες για τη φυσιογνωμία του κόμματος, για το ύφος, την πολιτική του κατεύθυνση και τα ανοίγματα προς το Κέντρο κρατούνται σε ήπιους τόνους, με την υπόσχεση ενός συνεδρίου που θα έρθει να λύσει τα πράγματα. Ακόμα και σ’ αυτό, άρα, υπάρχει μια στάση αναμονής. Οι ίδιες οι εκλογές δεν θα βοηθούσαν στη συσπείρωση, καθώς θα έπρεπε, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, να διαμορφωθούν και τα ψηφοδέλτια.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ. Το αίτημα για εκλογές, από την άλλη, βοηθάει στη συσπείρωση – για την ακρίβεια, κρατάει τους ψηφοφόρους που εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια προς την πλευρά της κυβέρνησης τόσο για την πανδημία όσο και για την οικονομία, ενώ δεν επιτρέπει στις εσωκομματικές διαφορές που προκύπτουν να γιγαντωθούν, καθώς ο σκοπός είναι η αποδυνάμωση του αντιπάλου. Μια ερμηνεία, πάντως, για την αυξημένη δημοσκοπική παρουσία του Κινήματος Αλλαγής, λέει πως ακόμα κι αυτή θα βοηθούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Κι αυτό γιατί καταφέρνει να «κλέψει» από τη ΝΔ αυτούς τους ψηφοφόρους που δεν ψήφιζαν ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντάς τους μια εναλλακτική επιλογή. Επενδύοντας στα αποτελέσματα της απλής αναλογικής, αν οι αριθμοί βγαίνουν και το Κίνημα Αλλαγής αρνηθεί τη συνεργασία, τότε θα έχουν βρει αφήγημα για τις επόμενες κάλπες.

Υπό μια έννοια, επομένως, η κίνηση της Κουμουνδούρου ήταν μονόδρομος για το σημείο και τη δημοσκοπική πορεία στην οποία βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ομως αυτό δεν σημαίνει πως το χρονικό σημείο είναι το ιδανικό -ούτε ότι, αν η ΝΔ τους έκανε τη χάρη, θα έτριβαν τα χέρια τους. Μάλλον το αντίθετο.