Διπλή θεατρική δοκιμασία

Το 2022, που μόλις ξεκίνησε, κουβαλά στις πλάτες του δύο βαριές αποσκευές: Η πρώτη που του έχει κληροδοτηθεί από το 2020 και ακούει στο όνομα πανδημία και κορωνοϊός δεν αφορά μόνο τον καλλιτεχνικό χώρο, ο οποίος ωστόσο την έχει ήδη πληρώσει πολύ ακριβά. Σε αυτό ήρθε να προστεθεί η νέα μετάλλαξη Ομικρον, που έχει επιδράσει καταλυτικά: κρούσματα ανάμεσα στους θιάσους ή/και στους τεχνικούς έχουν οδηγήσει τα θέατρα σε διακοπή παραστάσεων ή σε αντικαταστάσεις. Ηδη το ΚΘΒΕ βρίσκεται σε δεινή θέση και το Εθνικό ακολουθεί με παρόμοια προβλήματα.

Η δεύτερη, που έρχεται από το 2021, αφορά τις καταγγελίες για σεξουαλική, κυρίως, παρενόχληση αλλά και πάσης φύσεως κατάχρηση εξουσίας μέσα στο θέατρο – στις οντισιόν, στις πρόβες, στην παράσταση. Πέρα από την ουσία του θέματος, πέρα από τα στόματα που άνοιξαν και έφεραν μαζί τους ένα κύμα κάθαρσης, αυτή η δεύτερη αποσκευή έχει ένα επιπλέον βάρος. Οι δύο δίκες που έχουν προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο θα αποτελέσουν μια στιγμή μέγιστης δοκιμασίας. Ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Λιγνάδης και ο θιασάρχης και πρωταγωνιστής Πέτρος Φιλιππίδης – των οποίων οι δίκες ορίστηκαν για τις 11/2 και 18/3 αντιστοίχως, προτού κλείσει το δεκαοκτάμηνο της προφυλάκισής τους, θα βρεθούν στο εδώλιο με βαριές κατηγορίες. Το θέμα θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον, γι’ αυτό και απαιτείται μεγάλη ψυχραιμία, έτσι ώστε η λύση – η ετυμηγορία – να είναι αδιαμφισβήτητη, δίκαιη και καθαρή. Με απλά λόγια, να αποδοθεί δικαιοσύνη και ο καθένας να πάρει αυτό που του αναλογεί.

Ποτέ στην (ελληνική) πρόσφατη ιστορία δεν έχει βρεθεί ξανά το θέατρο στη δίνη μιας τέτοιας περιπέτειας – ούτε δικαστικής ούτε πανδημικής. Και όσο ασύνδετα κι αν είναι, δεν είναι διόλου τυχαία η χρονική τους συνύπαρξη. Κοινό ζητούμενο η επιστροφή σε μια κανονικότητα και μαζί σε ένα καθαρό επαγγελματικό τοπίο, χωρίς φόβο, χωρίς απειλές, χωρίς σιωπές. Και ίσως έτσι αποδειχθεί το 2022 η χρονιά του θεάτρου… Μακάρι.