Ποδαρικό με αστειάκια

Στο μήνυμά του για το νέο έτος, ο Αλέξης Τσίπρας κάνει κάτι το οποίο θα χαρακτήριζα πρωτοποριακό, αν δεν το είχε κάνει κατά λάθος. «Πάνε άλλωστε τρία χρόνια τώρα», λέει σε κάποιο σημείο εν παρόδω, «από την πιο πρόσφατη ανάμνηση κανονικότητας»! Με άλλα λόγια, κατά τον Τσίπρα, η τελευταία ανάμνηση κανονικότητας του κόσμου είναι από τον Ιανουάριο του 2019, όταν κυβερνούσε ο ίδιος. Τώρα, για κάποιους αυτό μπορεί να είναι αστείο, για άλλους κρυάδα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι πρωτοποριακό για πολιτικό αρχηγό και μάλιστα για αρχηγό της αντιπολίτευσης να περιλαμβάνει αστειάκια στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του. Κατά τούτο, λοιπόν, πρωτοπορεί, έστω και εν αγνοία του…

ΤΥΦΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΒΛΑΚΩΝΕΙ

Αν σκεφθούμε ότι μόλις προ τριών ετών τη χώρα κυβερνούσε ένας συνασπισμός αριστερών και δεξιών λαϊκιστών, είναι φυσικό η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, σχεδόν δύο χρόνια μετά την εκλογή της στο αξίωμα της Προέδρου της Δημοκρατίας, να αντιμετωπίζει ακόμη το μίσος συγκεκριμένης μερίδας της λαϊκής Δεξιάς – των πιο φανατικών και πιο απλοϊκών. Τελευταίο κρούσμα η δήθεν είδηση ότι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της «Περιφέρειας» (γενικώς), η πρόεδρος εμπόδισε την ανάκρουση του εθνικού ύμνου στην εξόδιο ασκολουθία του Κάρολου Παπούλια. Παντελώς αβάσιμο και τελείως ανυπόστατο. Ουδέποτε ετέθη θέμα εθνικού ύμνου, επειδή οι πάντες (εκτός από τον ευφάνταστο που επινόησε την «είδηση») γνωρίζουν ότι η ανάκρουση του εθνικού ύμνου, καθώς και στρατιωτικών εμβατηρίων, απαγορεύεται εκ του νόμου τις ημέρες εθνικού πένθους. Το μίσος τυφλώνει, λέμε συνήθως. Είναι ένας μεταφορικός τρόπος για να πούμε ότι αποβλακώνει.

ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΕΚΠΛΗΞΗ

Εντύπωση έκανε σε όσους πήγαν στην εξόδιο ακολουθία για τον Κάρολο Παπούλια ότι ο τέως πρόεδρος, μα πάντα Δημοδιδάσκαλος του Γένους, Προκόπιος Παυλόπουλος, όπως και ο Κώστας Καραμανλής ο Ακάματος, προσήλθαν μεν στην εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα, αλλά δεν έμειναν. Εμειναν όσο χρειαζόταν για να καταγραφεί η παρουσία τους από τους τρίτους και έφυγαν. Εκείνοι, πάντως, που γνωρίζουν τον Πρ. Παυλόπουλο δεν ξαφνιάστηκαν. Ποτέ δεν μένει στις κηδείες. Κανείς δεν ξέρει γιατί. Ισως τον συγκινεί ιδιαιτέρως το κείμενο της εξοδίου ακολουθίας και δεν θέλει να τον βλέπουν οι άλλοι καθώς τον παίρνουν τα ζουμιά. Ισως πάλι να σκέφτεται ότι, αν παρακολουθείς τις κηδείες των άλλων, στο τέλος μαθαίνεις τη διαδικασία απέξω, οπότε χάνεις την έκπληξη της δικής σου κηδείας – της μόνης στην οποία μένεις αναγκαστικά μέχρι το τέλος. Αυτά για τον Δημοδιδάσκαλο. Ο Ακάματος απλώς βαριόταν…

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ

Παρεμπιπτόντως, φίλος μου με διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ είχε την ωραία έμπνευση να μου στείλει ως δώρο Χριστουγέννων τον σύνδεσμο στο Ιντερνετ για τη συνέντευξη του Πρ. Παυλόπουλου στην Ολγα Τρέμη. Την κατανάλωσα ως «ντιζεστίφ» για την πολυφαγία της Πρωτοχρονιάς και ανακάλυψα κάτι ενδιαφέρον: τον μύθο που έχει επινοήσει ο τέως πρόεδρος, προκειμένου να δικαιολογήσει το ιστορικό φιάσκο της 7ης Δεκεμβρίου 2017 στο προεδρικό με τον Ερντογάν. Ο Ερντογάν, λέει ο μύθος, είχε στήσει μια παγίδα στην Ελλάδα. Πριν έλθει στην Αθήνα, είχε δώσει συνέντευξη στην οποία είχε θέσει ζήτημα Λωζάνης, περιμένοντας ότι στην Ελλάδα δεν θα τολμήσουν να θίξουν το ζήτημα, οπότε εκείνος θα μπορούσε ύστερα να χρησιμοποιεί την επίσημη σιωπή της Ελλάδας ως ένδειξη συναίνεσης. Ομως ο Πρ. Παυλόπουλος ήταν ο μόνος που κατάλαβε την παγίδα και τόλμησε, γι’ αυτό και έθεσε το θέμα αμέσως μόλις πάτησε το πόδι του στο προεδρικό ο Ερντογάν και του χάλασε την παγίδα! Αυτό λέει ο μύθος, αλλά αξίζει τον κόπο να παρατηρήσετε το πρόσωπο του Προκόπη Παυλόπουλου την ώρα που τον αφηγείται (17.00-19.00 στο βίντεο), για να καταλάβετε ότι ούτε ο ίδιος δεν τον πιστεύει…

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Το γεγονός είναι ο ορισμός του εξωφρενικού στην ειδησεογραφία: αστυνομικός στην Πάτρα έκοβε πρόστιμα ή, μάλλον, «προστίματα» – του ταιριάζει καλύτερα – σε πολίτες που κυκλοφορούσαν χωρίς μάσκα, ενώ ο ίδιος δεν φορούσε μάσκα. Ορθώς επενέβη η διοίκηση της Αστυνομίας και τον μάζεψε, πολύ σωστά του κόψανε και του ίδιου πρόστιμο, για τη μάσκα που δεν φορούσε, αλλά ο πειθαρχικός έλεγχος που διατάχθηκε εις βάρος του είναι περιττός. Για την περίπτωση του χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση: Πρώτα του παίρνουν αμέσως το όπλο, έπειτα του κάνουν τεστ νοημοσύνης και, εφόσον περάσει τη βάση, τον βάζουν να ξαναδώσει εισαγωγικές εξετάσεις. Η περίπτωσή του με κάνει να ανασύρω από τη ναφθαλίνη της Ιστορίας τον όρο «στρατιώτης του Μακναμάρα»…