Δύο κόσμοι σε δύο μηνύματα

Αν κανείς αποπειραθεί να αναζητήσει στα μηνύματα του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης την περιγραφή της πραγματικότητας στην αρχή του δισχιλιοστού εικοστού δεύτερου έτους, θα βρεθεί μέσα σε δυο εκ διαμέτρου αντίθετες εμπειρίες, σε δυο εκ διαμέτρου αντίθετες χώρες.

Ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης, με φόντο ένα ολόλαμπρο χριστουγεννιάτικο δέντρο και μια ελληνική σημαία, ντυμένος στα πρωθυπουργικά μπλε, κοιτάει τον φακό σταθερά μεν αλλά όχι αυστηρά τονίζοντας λέξεις με εμφατικές κινήσεις των χεριών, ενώ κλείνει με ένα ίχνος χαμόγελου.

Ο Αλέξης Τσίπρας, από την άλλη με ένα κατατίς φτωχότερο δέντρο και φόντο τον αγαπημένο του πίνακα του Κωστή Γεωργίου με τους ταύρους σε πορεία σύγκρουσης. Φορώντας ένα σακάκι σε γκρι μπεζ χρώμα κι ένα τόσο βαθιά συνοφρυωμένο ύφος που ο συνδυασμός τους φέρνει στον νου εκείνο το ωραίο τραγούδι του Κώστα Βίρβου που έλεγε «κλαίνε θρηνούνε τα βουνά, κλαίνε θρηνούν οι κάμποι, πλάκωσε μαύρη καταχνιά κι ο ήλιος πια δεν λάμπει».

Οι εικόνες τους ανταποκρίνονται απολύτως, προφανώς, σε όσα είπαν. Για τον μεν Κυριάκο Μητσοτάκη, τα κεντρικά μηνύματα της ευχής του ήταν η ελπίδα κόντρα στην «καταστροφολογία» την οποία επιχείρησε να ξορκίσει κάνοντας αναφορές σε καλή πορεία εμβολιασμών, «ευημερία» των αριθμών, πρόοδο του ψηφιακού κράτους και ενίσχυση της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο χάρτη. Αυτά παρά την τρομερή μεταδοτικότητα της πανδημίας και το γεγονός ότι δεν νιώθουν όλοι τις επιτυχίες της οικονομίας στο πορτοφόλι τους. Διαβεβαίωσε ότι «η δράση μας θα οδηγείται από ένα μόνο ρήμα: το ρήμα “προσπαθώ”». Τι προσπάθησε λοιπόν; Να περάσει στους πολίτες ότι τα πράγματα είναι καλύτερα από ό,τι τα καταλαβαίνουν με τις άμεσες προσλαμβάνουσές τους και τις βιωμένες καθημερινές εμπειρίες τους κι ότι αν δείξουν υπομονή και ατομική ευθύνη θα κάνει κι αυτός αυτά που πρέπει. Ή πάντως θα προσπαθήσει.

Το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα είχε λιγότερες αποχρώσεις. Τι είπε στους πολίτες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε απλή μετάφραση; Οτι όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο και φταίνε λίγο κι αυτοί. Περιέγραψε μεγάλη ακρίβεια στην αγορά, εξάντληση εισοδημάτων, κατάρρευση του ΕΣΥ ως συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης και θάνατο ανθρώπων που «θα μπορούσαμε (σ.σ. α’ πληθυντικό) να είχαμε κρατήσει στη ζωή». Είπε, δηλαδή, με σιγουριά, σε ανθρώπους που πενθούν οικείους τους, ότι κάποιοι φταίνε, πραγματικά, όχι «συμβολικά», για τον θάνατό τους. Κατά τον Τσίπρα «βρισκόμαστε όλες και όλοι μπροστά στη δική μας ευθύνη και επιλογή». Ποια είναι αυτή; «Να πάρουμε, τη χρονιά που έρχεται, πίσω τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να δώσουμε σε όλα τα μέτωπα τη μάχη της ζωής». Οτι είναι στα χέρια ημών των πολιτών άρα, είναι ατομική μας ευθύνη, είναι επιλογή μας ο θάνατος των συμπολιτών μας όπως, αντιστοίχως, η επιβίωσή τους. Πάλι καλά να λέμε, άρα, που δεν γιορτάζαμε την Ανάσταση.