Σκέψεις

Για να εξηγήσει την ατολμία της κυβέρνησης απέναντι στην πανδημία, τo KINAΛ την κατηγορεί ότι δίνει προτεραιότητα στη διαχείριση του πολιτικού κόστους έναντι της προστασίας της δημόσιας υγείας. Αλλά ο ισχυρισμός αυτός μάλλον εντάσσεται στην αντιπολιτευτική διάθεση του ενθουσιώδους νέου αρχηγού, αφού πολιτικό κόστος έχει κάποιος όταν αποφασίζει μέτρα με τα οποία διαφωνούν οι αντίπαλοί του και κινδυνεύει, αν πέσει έξω, να του πουν ότι είχε άδικο. Οταν όλη η αντιπολίτευση ζητά αυστηρότερα μέτρα, για τι πολιτικό κόστος μιλάμε;

Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στον καλπασμό της Ομικρον σχετίζεται περισσότερο με κάτι που είπε ένας γάλλος ειδικός για να εξηγήσει τη διστακτικότητα της δικής του κυβέρνησης. «Το σύστημα υγείας ηττήθηκε από την οικονομία», δήλωσε ο Ζαν-Πολ Σταλ, ένας λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο της Γκρενόμπλ. Την οικονομία φαίνεται να έχουν στο μυαλό τους κι εδώ. Αλλά δεν το λένε για να μην τους πει ο Τσίπρας ότι εκτός από τους αριθμούς υπάρχουν και ζωές.

Τουλάχιστον στη Γαλλία απαγορεύτηκε η κατανάλωση τροφίμων και ποτών στους κινηματογράφους και τα θέατρα, ώστε οι θεατές να μη βγάζουν τις μάσκες τους. Εδώ μπορεί θαυμάσια κάποιος να παρακολουθήσει μια ταινία χωρίς να φοράει μάσκα, αρκεί να κρατάει στα χέρια του μια σακούλα με πατατάκια ή ποπ κορν. Δεν φτάνει λοιπόν που δεν μπορείς να παρακολουθήσεις την πολύπλοκη σκέψη του Γουές Αντερσον εξαιτίας του «κρίτσι-κρίτσι» που κάνει ο διπλανός σου, κινδυνεύεις να αρπάξεις και κόβιντ.

Οταν τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, θα χρειαστεί να αναλυθεί διεξοδικά η πορεία αυτής της κυβέρνησης από την αποφασιστική διαχείριση της πρώτης φάσης, και την ανάληψη πρωτοποριακών πρωτοβουλιών που ακολούθησε στη συνέχεια όλη η Ευρώπη, στις παλινωδίες, τα μπρος-πίσω και τις αντιφάσεις που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες. Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε οι μόνοι στην Ευρώπη που λάμπουμε δια των αρνητικών μας ρεκόρ. Στην προτεσταντική Γερμανία, πρότυπο πειθαρχίας και αποτελεσματικότητας στο πεδίο της οικονομίας, το 26% του πληθυσμού δεν έχει καν ξεκινήσει να εμβολιάζεται και το εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό ούτε για τους υγειονομικούς. Αλλά η χώρα αυτή έχει πρόβλημα και με τη διοικητική της δομή (οι εξουσίες της κεντρικής κυβέρνησης για την υγεία είναι περιορισμένες) και με την ιστορία της (ο κίνδυνος να χαρακτηριστεί μια κυβέρνηση ολοκληρωτική είναι μεγαλύτερος κι από τον φόβο του θανάτου). Εδώ τι διάβολο φοβούνται;

Ισως η απάντηση να βρίσκεται στην ακόμη πιο πολύπλοκη σκέψη του Αδωνη Γεωργιάδη: πως όταν πουλάς τουρισμό πρέπει να πουλάς προς τα έξω ότι είσαι ασφαλής χώρα για να έρθουν στη χώρα χιλιάδες πολίτες και να ζήσουν άλλες χιλιάδες συμπολίτες που θα πληρώνουν διαφημίσεις στα μέσα ενημέρωσης προκειμένου κι αυτά να ζήσουν. Κατόπιν αυτού, θα ήταν μια καλή ιδέα να καταργηθεί η καθημερινή ανακοίνωση των κρουσμάτων. Δυσφημίζεται το προϊόν.