Don’t Look Up

Πρέπει να είμαστε εκατομμύρια άνθρωποι ανά τον κόσμο που, το βράδυ των Χριστουγέννων, κάτσαμε στον καναπέ και είδαμε το «Don’t Look Up» στο Netflix. Είναι η σαρκαστική κωμωδία με ένα γαλαξία αστέρων, όπως έλεγαν παλαιά, που πραγματεύεται μία απειλή από τα αστέρια. Δύο επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν κομήτη που σε έξι μήνες θα συγκρουστεί με τη Γη. Και προσπαθούν να πείσουν την πρόεδρο των ΗΠΑ και την κοινή γνώμη για την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων. Στην αρχή δεν τους παίρνει κανένας στα σοβαρά. Τα συμβατικά media ασχολούνται με τους χωρισμούς των σταρ και τα social media λειτουργούν ως ταΐστρα αιγοπροβάτων. Και όταν ασχοληθούν μαζί τους, θα μπει στη μέση το big tech κεφάλαιο με σκοπό να βγάλει λεφτά από την απειλή. Η ιστορία της ταινίας είναι μία παραβολή για την κλιματική αλλαγή και τη στάση της ανθρωπότητας. Ως πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται μία αδίστακτη θηλυκή καρικατούρα του Τραμπ, ο επιχειρηματίας που πείθει τους πάντες να δεχθούν το δικό του σχέδιο είναι κάτι ανάμεσα σε Ζάκερμπεργκ και Μασκ, υπάρχουν αρνητές του κομήτη, η Αμερική διχασμένη. Να τη δείτε οπωσδήποτε, λογικά θα ακουστεί και στα Οσκαρ. Η ταινία σου δίνει αρκετό γέλιο, αλλά σε στέλνει για ύπνο με πίκρα στο στόμα. Αντιλαμβάνεσαι ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτεί τη συγκρότηση μίας παγκόσμιας συμμαχίας με τη συμμετοχή του κάθε ένα από μας. Ακόμα και αν οι κυβερνήσεις συναινέσουν και τα επιχειρηματικά συμφέροντα δεχθούν να χάσουν χρήματα, πρέπει ο Μήτσος από τη Λάρισα και ο Μπομπ από το Τενεσί να κάνουν τομές στις ζωές τους. Και όταν δεν μπορείς να τους πείσεις να εμβολιαστούν ή να φορέσουν μάσκα, η συζήτηση, ας πούμε, για τη χρήση του κλιματιστικού θα βρει σε τοίχο με τούβλα. Από τους αδίστακτους κυνικούς παράφρονες της πολιτικής δεν θα γλιτώσουμε εύκολα. Αυτοί είναι ήδη στο μέλλον και μας περιμένουν. Το ίδιο ισχύει και για τους μεγάλους του χρήματος, αυτά τα ναρκισσιστικά πλάσματα που κάνουν απλωτές σε πισίνες με δολάρια. Το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει στον Μήτσο και στον Μπομπ που δεν ακούνε τίποτα και γράφουν με κεφαλαία.

Πώς θα τους έσωζε ο ΣΥΡΙΖΑ;
«Τα πολύνεκρα ναυάγια καταδεικνύουν την αποτυχία της κυβέρνησης να διαχειριστεί το Προσφυγικό. Η αλήθεια είναι ότι στο Αιγαίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιτρέψει στους διακινητές να κινούνται ανενόχλητα». Αυτό είναι απόσπασμα από την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Λόγω γιορτών βγήκε από αλγόριθμο που, απλώς, αντιλαμβάνεται πότε είναι αρνητική μία είδηση και τη χρεώνει στον Μητσοτάκη. Δηλαδή πώς ακριβώς η κυβέρνηση έχει επιτρέψει στους διακινητές να κινούνται ανενόχλητα; Εκτός και αν αυτό που ζητούν είναι η ελεύθερη πρόσβαση στη χώρα, προκειμένου να μείνουν χωρίς δουλειά οι διακινητές. Λες και μιλάμε για νομιμοποίηση της φούντας. Και, σοβαρά τώρα, μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει πώς οι άνθρωποι που χάθηκαν θα ήταν ζωντανοί αν είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Μαζί με εκείνους που χάθηκαν έξω από τις ΜΕΘ.

Ο ευλογημένος Παπούλιας
Τι περισσότερο, αλήθεια, θα μπορούσε να ζητήσει ο Κάρολος Παπούλιας από τη ζωή; Εζησε 92 χρόνια και περισσότερα από τα μισά κύλησαν, τουλάχιστον, συναρπαστικά. Γεύτηκε την εξουσία, έπιασε την πένα και έγραψε Ιστορία, γνώρισε αποδοχή και επιδοκιμασία, τιμήθηκε με το ύπατο αξίωμα που μπορεί να λάβει ένας Ελληνας, τερμάτισε ευδοκίμως την πολιτική του σταδιοδρομία και είχε τον χρόνο για να κάνει απολογισμό μίας σπουδαίας ζωής. Και είναι τόσες πολλές οι εικόνες που αφήνει πίσω του, ώστε δεν ξέρεις ποια να διαλέξεις. Τον Παπούλια δίπλα στον Ανδρέα; Να εργάζεται στα ελληνοτουρκικά και για την ένταξη της Κύπρου; Να δέχεται αποδοκιμασίες στα χρόνια της οργής; Στους αποχαιρετισμούς ξεχνάς τα μικρά και βλέπεις μόνο τα μεγάλα. Καλό ταξίδι του τυχερού, του ευλογημένου από τη ζωή.