Κίνημα κατά της λογικής

Η αποπομπή του Παναγιώτη Κουρουμπλή από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχολιαστεί ιδιαίτερα. Σαν να μην έγινε, όχι μόνο για τα φιλοσυριζαϊκά ΜΜΕ αλλά και για την πλειονότητα του Τύπου. Η στάση αυτή, ουσιαστικά στάση αδιαφορίας ακόμα και για κινήσεις που θα μπορούσαν να έχουν συμβολική διάσταση, είναι ενδεικτική των χαμηλών προσδοκιών που έχουν οι πολίτες από την αξιωματική αντιπολίτευση και τις πολιτικές της. Στο κάτω κάτω, τι θα μπορούσε να συμβολίσει η αποπομπή του Κουρουμπλή όσο δραστηριοποιείται ο βαρύμαγκας της αριστερής ιατρικής, δρ. Παύλος Πολάκης, ο εφευρέτης της ιβερμεκτίνης ως θεραπευτικής ουσίας για τον κορωνοϊό.

Ο εν λόγω δρ έκανε χθες ακόμα μια σοβαρή διάγνωση στα αγαπημένα του σόσιαλ μίντια, επικρίνοντας την κυβέρνηση διότι δεν χρησιμοποιούνται εκτεταμένα τα μονοκλωνικά αντισώματα. Προφανώς, ο δρ Πολάκης ξέρει τη χρησιμότητα των φαρμάκων δι’ επιφοιτήσεως, διότι στο σκληρό πεδίο της ιατρικής έρευνας τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οπως μάλιστα ανέφερε ο καθηγητής Παθολογικής Φυσιολογίας-Λοιμωξιολογίας Νικόλαος Σύψας, αναφερόμενος κυρίως στη μετάλλαξη Ομικρον του ιού, «από τα επτά εμπορικά διαθέσιμα μόνο ένα δουλεύει, το sotrovimab (GSK) διατηρεί τη δραστικότητα του, όλα τα υπόλοιπα τη χάνουν».

Οι δόκτορες του καφενείου κάνουν κάτι πολύ χειρότερο από ό,τι έκανε ο Κουρουμπλής. Διά του σχετικισμού, των λανθασμένων πληροφοριών, της αντιφατικής στάσης, των άκυρων επικρίσεων, μέσω της έμμεσης ή και άμεσης στήριξης αντιεμβολιαστικών κύκλων (τουλάχιστον στην περίπτωση των ανεμβολίαστων υγειονομικών που βάζοντας μπροστά την Αριστερά επιχείρησαν να στήσουν κίνημα), ενθαρρύνουν αντικοινωνικές συμπεριφορές που υπονομεύουν βασικά συστατικά της κοινωνικής συνοχής: τη γνώση και την ευθύνη.

Το βασικό αντικοινωνικό στοιχείο αυτής της πολιτικής είναι οι πολιτικές βλέψεις που επενδύονται στην κοινωνική διάλυση. Η πολιτική αυτή ανέβασε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία το 2015. Η κυβερνητική εμπειρία του ωστόσο και, ιδίως, η ανάδειξή του στη βασική αντιπολιτευτική δύναμη θα ανέμενε κανείς ότι δεν θα του επέτρεπαν να ξαναρχίσει τα ίδια. Κι όμως. Με επιλογή όχι του δρος Πολάκη αλλά του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, η αξιωματική αντιπολίτευση επέλεξε τη γραμμή του υγειονομικού σαμποτάζ. Από την αρχή, όταν διαμαρτυρόταν για την απαγόρευση του καρναβαλιού στην Πάτρα και στήριζε τους νέους που δεν άντεχαν το λοκντάουν αλλά συγκεντρώνονταν στις πλατείες για να ξεσκάσουν, μέχρι τη σημερινή στάση της.

Σε τι συνίσταται η σημερινή στάση του ΣΥΡΙΖΑ; Στη διεκδίκηση θεραπειών πέραν των εμβολίων από τον Πολάκη ή συνολικότερα στην απαίτηση να κατασκευαστούν κι άλλες ΜΕΘ. Κάθε πόλη και ΜΕΘ, κάθε χωριό και μονάδα εντατικής φροντίδας. Κι ας γνωρίζουν ότι οι ΜΕΘ δεν αρκούν, ότι απαιτείται ειδικευμένο προσωπικό για να λειτουργήσουν σωστά. Αλλά και διότι αν ο πληθυσμός συμμορφωνόταν και όλοι έκαναν τα εμβόλια δεν θα χρειαζόμασταν ΜΕΘ για την πανδημία, επειδή τα εμβόλια θα λειτουργούσαν ως ασπίδα στον ιό και στις μεταλλάξεις του.

Κλιμακώνοντας την καμπάνια για περισσότερες ΜΕΘ, ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι διεκδικεί περισσότερο κράτος στην υγεία, όπως και παντού. Ουσιαστικά, όμως, υπονομεύει και το κράτος και την κοινωνία, αφού η πρότασή του επιβαρύνει το ΕΣΥ όσο αποδιαρθρώνει τον κοινωνικό ιστό. Στο κάτω κάτω, δημόσια πολιτική είναι και οι δωρεάν εμβολιασμοί, και μάλιστα πολλά βήματα πριν από τις ΜΕΘ. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποδεχτεί το αυτονόητο, επειδή ψάχνει εστίες αντίστασης για να φτιάξει κινήματα. Εστίες αντίστασης κατά της λογικής; Κυρίως κατά της λογικής.