Προς το Κέντρο

Δεν περίμεναν μια τέτοια εξέλιξη στη Γαλλία. Ο πρόεδρος Μακρόν είχε βέβαια μια μικρή ανησυχία για το ότι θα αντιμετώπιζε στον δεύτερο γύρο έναν ισχυρότερο ακροδεξιό αντίπαλο από το 2017, ήξερε όμως ότι με το γνωστό δίλημμα «ή εγώ ή το χάος» εύκολα ή δύσκολα θα καθάριζε. Και του προκύπτει ξαφνικά μετριοπαθής υποψήφια της Δεξιάς, απόφοιτος της ΕΝΑ, όπως κι εκείνος, που τα έξι τελευταία χρόνια είναι πρόεδρος της μεγαλύτερης περιφέρειας της χώρας. Το παιχνίδι ξαφνικά μετατοπίζεται προς το Κέντρο. Και οι πρώτες, εν θερμώ ασφαλώς, δημοσκοπήσεις δίνουν πλεονέκτημα στη Βαλερί Πεκρές: αν τα καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, λένε οι αναλυτές, θα επωφεληθεί από τη δυσαρέσκεια ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού για τον Μακρόν και θα πάρει το παιχνίδι.

Δεν περιμέναμε μια τέτοια εξέλιξη στην Ελλάδα. Το ΚΙΝΑΛ έμοιαζε καταδικασμένο εκεί γύρω στο 6%-7%, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα χάλια του, είχε στρογγυλοκαθίσει στη δεύτερη θέση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης πορευόταν με βάση την πεποίθηση ότι δεν είχε να φοβηθεί παρά τον κακό του εαυτό. Και προκύπτει ξαφνικά νέος (στην ηλικία τουλάχιστον) πολιτικός αρχηγός, ο οποίος δεν είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί για τα μνημόνια, δεν φοβάται να δηλώσει σοσιαλδημοκράτης, δεν περιορίζει τον προβληματισμό του στον μικρόκοσμο της Ελλάδας. Το παιχνίδι ξαφνικά μετατοπίζεται προς το Κέντρο. Και οι πρώτες, εν θερμώ ασφαλώς, δημοσκοπήσεις μετατρέπουν την αναλογία ΣΥΡΙΖΑ/ΚΙΝΑΛ από 4 προς 1, σε 2, ή ακόμη και 1,5 προς 1.

Ο πολιτικός χρόνος αρχίζει να επιταχύνεται. Ο Τσίπρας διαγράφει σε χρόνο-ρεκόρ τον Κουρουμπλή για να πάρει αποστάσεις από τον λαϊκισμό. Ο Μητσοτάκης απαντά στην πρότασή του για εκλογές με το επιχείρημα ότι φοβάται μήπως χωρίς να το καταλάβει βρεθεί στην τρίτη θέση. Και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής των ημερών, ο Νίκος Ανδρουλάκης, απαντά στην κριτική ότι δεν έχει θέσεις διατυπώνοντας επιτέλους κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των μισθωτών κατά τρεις μονάδες ή η χρησιμοποίηση πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης για την ενίσχυση των νέων ζευγαριών ώστε να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό.

Αντίθετα με την αρχηγό των Ρεπουμπλικανών, ο αρχηγός του ΚΙΝΑΛ δεν μπορεί να σκεφτεί ακόμη την ηγεσία της χώρας του. Οπως κι εκείνη, πρέπει παράλληλα με τις κινήσεις του στην κεντρική πολιτική σκηνή να συγκεράσει και τις διάφορες τάσεις που επικρατούν στο κόμμα του. Ακόμη περισσότερο από εκείνη, επωφελείται από μια αδιαμφισβήτητη δυναμική σε όλη την Ευρώπη, την υποχώρηση των λαϊκισμών, που μπορεί να είναι πιο έντονη στα αριστερά, αρχίζει όμως να παρατηρείται και στα δεξιά.

Από την άποψη αυτή, περισσότερο από την επιστροφή της Δεξιάς ή της Κεντροαριστεράς, η δυναμική εμφάνιση της Πεκρές και του Ανδρουλάκη μπορεί να υποδηλώνει το τέλος των εκβιαστικών διλημμάτων και την επιστροφή της πολιτικής. Αλλά αυτό θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από τους ίδιους.