Αυτή τη φορά θα έχει Υποψιασμένους

Είμαστε, λοιπόν, το Σάββατο στη Βουλή και ακούμε τον Αλέξη Τσίπρα να ολοκληρώνει την ομιλία του, φτάνοντας στην κορύφωση. Υψώνει περισσότερο τη φωνή, ανεβοκατεβάζει το χέρι σαν σιδεράς σε σοβιετικό πόστερ, καλεί τον Πρωθυπουργό να παραιτηθεί και μετά να στήσει κάλπες, ενώ ζητεί από τους πολίτες να διώξουν την κυβέρνηση των ενόχων. Ναι, μετά του είπαν ότι έτσι έκλεισε το μάτι στους «Θεματοφύλακες», αλλά, ας πούμε, ότι παρασύρθηκε από τον αντιπολιτευτικό οίστρο, βγήκε πάλι από μέσα του εκείνο το τρυφερό παιδί που σκαρφάλωνε στα κάγκελα του σχολείου. Και, τέλος πάντων, έτσι έχουμε μάθει εδώ. Το κοινοβουλευτικό θέαμα θέλει υψηλούς τόνους προκειμένου να ανεβαίνει το ηθικό και να εμπνέονται οι ψηφοφόροι. Εκτός των άλλων, κάποιος πρέπει να δείξει στο ΚΙΝΑΛ ποιος είναι, ακόμα, το μεγάλο κόμμα στην αντιπολίτευση. Ολα αυτά είναι λογικά. Προσέξτε όμως τι συμβαίνει την ίδια στιγμή στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν σηκωθεί όρθιοι, χειροκροτούν, φωνάζουν, θυμίζουν κάπως τους Ινδιάνους πίσω από τον Τζερόνιμο. Την ξέρετε την εικόνα, ουρλιαχτά, τα άλογα στα δύο πόδια και κανένας πυροβολισμός. Οπως ακριβώς το κάνουν στην Κρήτη, αλλά με ημιφορτηγά. Μετά από λίγο εμφανίστηκαν αναρτήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και φίλα προσκείμενων influencers που έλεγαν ότι πάει, αυτό ήταν, ο Αλέξης ζήτησε εκλογές, η οργή ξεχειλίζει, φεύγουν με συνοπτικές διαδικασίες έχοντας το ανάθεμα ενός λαού. Καλό. Τονωτικό. Ανεβάζει το ηθικό. Ομως δεν φτάνει. Δεν έφτανε ούτε το 2012-2015. Και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ καβάλησε την οργή του κόσμου, βγήκε μαζί του στους δρόμους. Αλλά αν δεν του έλεγε ότι θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, αυξάνοντας και τον βασικό μισθό, δεν θα τους έβαζαν σηκωτούς στο Μαξίμου. Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε και το Σάββατο αύξηση του βασικού μισθού. Αλλά δεν μπορείς να ξεγελάσεις κάποιον δύο φορές με το ίδιο κόλπο. Αυτή τη φορά δεν θα έχει Αγανακτισμένους. Θα έχει Υποψιασμένους και το πράγμα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.

Σαν τον Κουτσούμπα στα κάλαντα
Οι δύο τελευταίες εργάσιμες εβδομάδες του χρόνου κρύβουν πάντα μέσα τους μία μικρή κόλαση. Δεν είναι μόνο το μποτιλιάρισμα που φέτος έχει αναβαθμιστεί σε διαλογιστική εμπειρία. Είναι η εορταστική ρουτίνα που έρχεται, σε λούζει και δεν μπορείς να ξεφύγεις. Ναι, θα υποστείς τις προτάσεις για εορταστικά τραπέζια, θα βλαστημήσεις διαλέγοντας δώρα, θα παραβείς την αποχή από τις θερμίδες και τα λίπη, θα ευχηθείς υγεία, κάποιος ή κάποια θα σε τραβήξει από το χέρι για να πάρετε λαχείο. Και μετά θα δεις στα social τα celebrity να παίρνουν γλυκιά έκφραση στέλνοντας ευχές, στην τηλεόραση θα παίξει το Home Alone και το Love Actually. Kαι εσύ στέκεσαι σαν τον Κουτσούμπα την ώρα που ακούει τα κάλαντα από συγκρότημα Σαρακατσάνων.

Αναγνωρίζοντας το λάθος
Για να γνωρίζεις ότι οι πιθανότητες επιβίωσης μειώνονται όταν διασωληνώνεσαι εκτός ΜΕΘ, δεν χρειάζεσαι μελέτη. Είναι κοινή λογική. Και όλα αυτά που έγιναν τις τελευταίες μέρες γύρω από τη μελέτη Τσιόδρα – Λύτρα μας έδειξαν ότι κάτι δεν πάει καλά όχι μόνο στον συντονισμό, αλλά και στις προσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους που κατέχουν κομβικές θέσεις. Ακόμα και η στάση του Πρωθυπουργού στη Βουλή δεν ήταν η ενδεδειγμένη. Εδειξε αμήχανος, κράτησε τη στάση ενός ανθρώπου που, ακόμα και αν κάνει λάθος, αυτό θα είναι περιφερειακό, θα αφορά μία διατύπωση και όχι την ουσία. Δεν είναι κακό να αναγνωρίζεις δημόσια τα λάθη και τα προβλήματά σου. Οι πολίτες θα το εκτιμούσαν. Αλλά δεν θα το εκτιμούσε ο ίδιος σου ο εαυτός. Και αυτό είναι πρόβλημα.