Ο σόουμαν μιας εποχής

Υπάρχει ένας δημοσιογραφικός θρύλος που λέει ότι μια μέρα ο Γιώργος Τράγκας ζήτησε από όσους τον ακούνε από τα αυτοκίνητά τους να αρχίσουν να κορνάρουν για να τους ακούσουν «ως το Μέγαρο Μαξίμου και τη Βουλή». Και, λένε οι αφηγήσεις, ότι ξαφνικά ακούστηκαν κόρνες παντού, σείστηκε το Λεκανοπέδιο.

Αυτό στα 90s. Οι πολύ νέοι δύσκολα θα το θυμούνται, οριακά ίσως, σαν αμυδρή μακρινή αισθητηριακή ανάμνηση, θυμόμαστε τη φωνή του από τότε όσοι είμαστε λίγο κάτω από τα 40. Αλλά υπήρξε μια εποχή, ειδικά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας εκείνης, που ο Γιώργος Τράγκας ήταν, στα σοβαρά, μια από τις πιο επιδραστικές περσόνες της χώρας. Ηταν μια εποχή που η χώρα ζούσε πολιτικές ταραχές με πρωταγωνιστές πολιτικούς άνδρες μεγάλου βεληνεκούς, που κατήγγελλαν σκάνδαλα μεγατόνων και «βρώμικες» συγκυβερνήσεις. Η εποχή του Μητσοτάκη και της βραχύβιας κυβέρνησής του, των «Σταμουλοκολλάδων», του Τόμπρα και των «εθνικών κοριών», των ανερυθρίαστων ροζοκίτρινων ρεπορτάζ, του Ειδικού Δικαστηρίου σε τηλεοπτική μετάδοση, της επιστροφής του Ανδρέα, του «κωλόσπιτου» της οδού Αγράμπελης.

Μέσα σε εκείνο το κλίμα ο Γιώργος Τράγκας ήταν ο απόλυτος σταρ ενός είδους σόου που ο ίδιος δημιούργησε για τον εαυτό του στην ελληνική αγορά. Ενα εμπρηστικό ραδιοφωνικό περφόρμανς με μπρίο και λαρυγγισμούς, στιγμές σασπένς και μυστηρίου που κατέληγαν σε θριαμβευτικές κορυφώσεις, χαρακτηρισμούς που κινούνταν στα όρια της νομιμότητας, άριστη για τα μέσα της εποχής παραγωγή και μουσική επιμέλεια που έντυνε ιδανικά το μήνυμα που κήρυττε φωναχτά και χωρίς ίχνος αμφιβολιών, σαν τους αμερικανούς ευαγγελικούς που βλέπουμε στις ταινίες. Οι βεβαιότητες του Τράγκα, για λόγους που χρήζουν νηφάλιας και σοβαρής ανάλυσης, συνομιλούσαν με το «λαϊκό αίσθημα». Κι αυτό δεν αποδεικνύεται τόσο από το ότι τον άκουγαν φανατικά αυτοί που τον πίστευαν, αλλά από το ότι τον άκουγαν ακόμη και αυτοί που ήθελαν μόνο να τον βρίσουν. Εκτοτε είχε μεν τα επαγγελματικά σκαμπανεβάσματά του, αλλά δεν έφυγε από τη δημόσια σφαίρα ποτέ και δεν άλλαξε καθόλου, ακόμη κι αν γκρίζαρε, έχασε και πλούτισε. Αντιμετώπιζε τον κόσμο που άλλαζε γύρω του ως μια ίδια κατάσταση, εφαρμόζοντας την ίδια συνταγή, απλώς με άλλο όνομα, άλλους στόχους κι άλλους πρωταγωνιστές.

Ο Γιώργος Τράγκας έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης, 14 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 72 ετών, στο νοσοκομείο Σωτηρία, όπου νοσηλευόταν με κορωνοϊό, σε κρίσιμη κατάσταση λόγω υποκειμένων χρόνιων νοσημάτων. Ηταν δημοσιογράφος από μικρή ηλικία, ξεκινώντας από το αθλητικό και το αστυνομικό ρεπορτάζ στις εφημερίδες «Μεσημβρινή» και «Βραδυνή», πριν μεταπηδήσει στο πολιτικό. Αργότερα η πορεία του στα έντυπα συνεχίστηκε με την ιδιότητα του εκδότη της εφημερίδας «Χώρα» και του περιοδικού «Crash» που απέκτησε, στη συνέχεια, ηλεκτρονική έκδοση. Σε αυτά εκπαίδευσε μια φουρνιά δημοσιογράφων που εργάζονται ακόμη και συνηθίζουν ακόμη να αποκαλούν ο ένας τον άλλον «Τραγκόπαιδα», είτε παρέμειναν στη σφαίρα επιρροής του είτε όχι.

Λέγεται ότι η πρώτη πραγματική επαφή του με τη διασημότητα έγινε το 1988, στο νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου, όπου βρισκόταν για να στέλνει ανταποκρίσεις στον «Ελεύθερο Τύπο» κατά την περίοδο της νοσηλείας του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ιστορία λέει ότι κάποια σχόλιά του για τη σύντροφο του πρωθυπουργού, Δήμητρα Λιάνη, οδήγησαν σε επίθεση εναντίον του από προσωπικό συνεργάτη του Ανδρέα, με τον οποίο στη συνέχεια κυνηγιόντουσαν στους διαδρόμους του νοσοκομείου.

Εκτός από το ραδιόφωνο, το μέσο στο οποίο πραγματικά αναδείχθηκε ως σταρ, ο Τράγκας έκανε χρόνια καριέρα και στην τηλεόραση, με πιο γνωστή την εκπομπή «Χωρίς Αναισθητικό» αλλά και άλλες. Εχει ενδιαφέρον, «ακαδημαϊκά» και μόνο, να δει κανείς παλιές εκπομπές από τα «χρυσά» τηλεοπτικά 90s, που επιβιώνουν χάρη σε συλλέκτες στο Διαδίκτυο. Για τους ρέκτες υπάρχει, για παράδειγμα, ένα επεισόδιο μιας εκπομπής, στους τίτλους της οποίας ο Τράγκας εμφανίζεται ντυμένος σαν τον Ντικ Τρέισι, και στη συνέχεια παρουσιάζει τον καλεσμένο του, τον παλιό βουλευτή από το Κιλκίς, Γιώργο Συμπιλίδη, τον οποίο έπεισε να κάνει αναπαράσταση βήμα βήμα της ημέρας που πήρε την απόφαση να ανεξαρτητοποιηθεί και να ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τον βλέπουμε δηλαδή, ακούγοντας την αφήγηση με τη φωνή του ίδιου και του Τράγκα, να αναπαριστά πώς το σκεφτόταν καθισμένος στο τραπέζι της κουζίνας του, πώς πήγε στην εκκλησία κι άναψε κερί κ.λπ. Πράγματα που σήμερα μοιάζουν απίστευτα.

Εχει σημασία η εξιστόρηση της εποχής εκείνης; Εχει. Διότι όλα αυτά εξηγούν γιατί τα χρόνια του Μνημονίου ήταν η δεύτερη περίοδος της «βασιλείας» του Τράγκα στα FM. Ηταν μια νέα περίοδος πολιτικού και κοινωνικού δηλητηρίου, ακριβώς το πεδίο που ήξερε να παίζει στα δάχτυλα. Οι αποκαλύψεις για τους «λαδιάρηδες» αντικαταστάθηκαν με τις κραυγές για το «τέταρτο Ράιχ» και τα ναζιστικά εμβατήρια, τις συνεντεύξεις με τους χρυσαυγίτες και τις ραδιοφωνικές πλακίτσες με τον Καμμένο, τις καταγγελίες για την «ολιγαρχία» στην οποία θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι κι ο ίδιος ανήκε. Ολο αυτό το ρεύμα του μίσους και το δόγμα της καχυποψίας που έφτασε στο πεδίο του μαζικού, με τον Τράγκα να παίζει στο βάθος τη φωνή του σαν μουσικό χαλί της κατάντιας μας.

Ακριβώς το ίδιο προσπάθησε να κάνει την περίοδο της πανδημίας. Ακριβώς όμως. Απλώς αυτή τη φορά δεν ήμασταν, υποτίθεται, «πειραματόζωα» των δανειστών αλλά των φαρμακευτικών, του ΠΟΥ και του Μπιλ Γκέιτς. Από μικρότερο πια βήμα και κοινό τους πλέον πιστούς του οπαδούς, αφού κάποιοι άλλοι κουράστηκαν ή απλώς παραιτήθηκαν από τον θυμό έπειτα από δέκα χρόνια κρίσης.

Το βιολογικό βάρος όμως αυτής της επιστροφής ήταν ασήκωτο. Η τελευταία σελίδα γράφτηκε στην Κηφισιά. Και τις εικόνες με το φέρετρό του στους ώμους κυρίων ντυμένων με τις λευκές προστατευτικές στολές που επιτάσσει η πανδημία θα τις σχολίαζε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον ο ίδιος.