NON PAPER

Ολα είναι πολιτική;

Την περασμένη Τρίτη, ο Αντώνης Κανάκης, ο «αρχηγός των Αρβύλα», προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το κύμα δυσαρέσκειας που εισέπραξε όχι μόνο για το αξιόποινο «χόμπι» του συνεργάτη του Στάθη – για τον οποίον βούιζε η Θεσσαλονίκη όπως μαθαίνω – αλλά για τον τρόπο που το αντιμετώπισε ο τηλεοπτικός κήνσορας της ηθικής, βρήκε τη λύση. Να κλείσουν τα σάιτ πορνογραφικού περιεχομένου. Και εφόσον δεν τα κλείνει η κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης φταίει που ο Στάθης μοιραζόταν με το διαδικτυακό κοινό τις… φουσκοδενδριές του – για να το πω κομψά.

Βρε πώς δεν το είχαμε σκεφτεί τόσο καιρό ατιμούλικα; Αφού σου λέει κοτζάμ σταρούμπα, η Μπίλι Αϊλις, «το ‘καψε» από την πολλή τσόντα που έβλεπε από τα έντεκα χρόνια της, τι να κάνει, από πού να πιαστεί και πώς να σωθεί ο μικρούλης Στάθης; Ντα στην κακιά Δεξιά που αφήνει έκθετους τους μικρούς Στάθηδες.

Εντάξει, δεν περίμενα μια πιο ουσιαστική αντιμετώπιση από έναν άνθρωπο που μπερδεύει, τυχαία ή από σκοπού, το χιούμορ με το καλαμπούρι αισθητικής ΚΨΜ (Κέντρο Ψυχαγωγίας Μονάδας, ήτοι το φανταρίστικο καφενείο) – η διαφορά ανάμεσα στο χιούμορ και το καλαμπούρι δεν είναι μόνο λεκτική, είναι πνευματική και ουσιαστική. Οπως δεν περίμενα και κάτι άλλο από το να «αγκαλιάσουν», με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και δια της μετατόπισης του θέματος, οι δημοσιογράφοι των κομματικών Μέσων τον Κανάκη.  Το είχαμε πάντα, ως λαός, το χούι. Αλλά με τον διχασμό και τη ρητορική του μίσους που έφερε και εγκατέστησε στη χώρα ο αντιμνημονιακός λόγος, το παραξηλώσαμε. Γαστρεντερίτιδα, που λέει ο λόγος, να πάθω, αν χρησιμοποιήσω την τρέχουσα συλλογιστική που ισορροπεί σε πιρουέτες και άλματα λογικής, μπορώ, από ‘δω να το πάω, από ‘κει να το φέρω, να το αποδώσω στη «χούντα Κούλη». Ή και στον Τσίπρα. No problem. Το απόλυτο χαρακτηριστικό του δικολαβισμού είναι το ντουμπλ φας του.

Οταν ήμασταν νέοι, δύο από τις συνηθισμένες ατάκες που λέγαμε για να εντυπωσιάσουμε συνομήλικους, μικρότερους και μεγαλύτερους ήταν το «Η αισθητική είναι ηθική» και το «Ολα είναι πολιτική». Από μια άποψη, ισχύουν και τα δύο. Οχι όμως με την απλουστευτική εξίσωση που εννοούσαμε τότε και εννοούν πολλοί σήμερα. Και σίγουρα όχι ως «κλειδιά» αποκωδικοποιήσης των όσων συμβαίνουν. Είναι κάτι που οδηγεί σε αδιέξοδο. Οπως ας πούμε αν πιστεύεις (και προσπαθείς να πείσεις και τους άλλους) ότι για τα δεινά της πατριαρχίας φταίει ο Μητσοτάκης, όταν στο παλμαρέ του αρχηγού σου υπάρχει το κουκούλωμα των όσων συνέβησαν στην πρεσβεία της Βενεζουέλας και την ώρα που ο Πολάκης παραδέχεται ότι, ως κυβέρνηση, έκαναν τα πάντα για να «τυλίξουν» τη σύζυγο του Γιάννη Στουρνάρα.

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες το πινγκ πονγκ με τον Σωτήρη Τσιόδρα. Και είναι αυτός ο «προχριστιανικός άνθρωπος» (όπως τον έχει χαρακτηρίσει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός) που έκανε το καλύτερο σχόλιο – καρφί στις δηλώσεις Τσίπρα. «Προκαλεί θλίψη να χρησιμοποιείται η επιστήμη για πολιτική αντιπαράθεση» είπε. Ούτως ή άλλως, βαθύ το σύνορο ανάμεσα στα «χωράφια» τους. Διότι αν η πολιτική είναι, κατά τον Μπίσμαρκ, η τέχνη του εφικτού, η επιστήμη τεκμηριώνεται από την προσπάθεια να γίνει εφικτό το ανέφικτο.

Δεν φταίμε όλοι

Η έξαρση της βίας, ειδικά εναντίον γυναικών και ανήλικων, τον τελευταίο καιρό (ή μήπως η ευρύτερη δημοσιοποίηση τέτοιων περιστατικών;) έφερε πάλι στην επιφάνεια ένα κλισέ. Οτι, κατά κάποιον τρόπο, φταίμε όλοι γι’ αυτά τα περιστατικά.

Οχι, δεν φταίμε όλοι. Αυτό το, δήθεν, αυτομαστίγωμα (αντεστραμμένο ηθικό ναρκισσισμό το λέω εγώ) προσφέρεται αποκλειστικά και μόνο για συγκέντρωση likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην πραγματικότητα, όμως, μειώνει την ευθύνη των φυσικών ενόχων μοιράζοντας ολούθε ηθικές μικροανατριχίλες άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος.