Μπορεί να αναγεννηθεί {LF}η ελληνική Κεντροαριστερά;

Πριν από περίπου σαράντα ημέρες, κανένας δεν περίμενε τη μυθιστορηματική τροπή που θα έπαιρναν τα πράγματα για το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο είχε πλέον μπει στην τελική ευθεία για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του κόμματος. Η απόσυρση της Φώφης Γεννηματά από την κούρσα και, έπειτα, το σοκ της απώλειάς της έφεραν το ΚΙΝΑΛ σε μια αναπάντεχη θέση – έπρεπε, για ακόμα μία φορά στην ιστορία της παράταξης, να συνδυάσει το πένθος από τον χαμό της προέδρου του με μια επιβεβλημένη εκλογική διαδικασία που δεν σήκωνε καθυστέρηση. Σήμερα, σχεδόν αναπάντεχα για όσους παρακολουθούν τον χώρο από κοντά, είκοσι τέσσερις ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες, τα μάτια όλου του πολιτικού συστήματος έχουν πέσει πάνω στο κτίριο της Χαριλάου Τρικούπη και στον έκτο όροφο, όπου μένει κλειδωμένο και άδειο το γραφείο του προέδρου. Αυτός που θα πάρει το κλειδί μπορεί δυνητικά να αλλάξει τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς – και όχι μόνο για το κόμμα του.

Δεν υπάρχει ούτε ένας που να μη γνωρίζει πια τα ονόματα των υποψήφιων αρχηγών -δεν είναι άλλωστε καθόλου άγνωστοι στο ευρύ κοινό αλλά, αντίθετα, πρόσωπα που έχουν ταυτιστεί με τον χώρο: ένας πρώην εκπρόσωπος Τύπου, τρεις πρώην υπουργοί – δύο εκ των οποίων νυν βουλευτές -, ένας εν ενεργεία ευρωβουλευτής και ένας πρώην πρωθυπουργός διεκδικούν να ηγηθούν την επόμενη μέρα στην ελληνική Κεντροαριστερά. Η μάχη, δε, είναι τόσο αμφίρροπη που και οι δημοσκόποι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, ακόμα και για το δίδυμο που θα προκύψει στον δεύτερο γύρο. Τα γκρουπ στα οποία χωρίζονται οι υποψήφιοι είναι δύο: οι Νίκος Ανδρουλάκης, Ανδρέας Λοβέρδος και Γιώργος Παπανδρέου αποτελούν το γκρουπ των φαβορί και οι Παύλος Γερουλάνος, Παύλος Χρηστίδης και Χάρης Καστανίδης αποτελούν το γκρουπ των αουτσάιντερ. Ποιος είναι ο παράγοντας που θα καθορίσει την πορεία του αποτελέσματος; Ολοι συμφωνούν πως αφορά τη συμμετοχή.

Αν οι πολίτες που θα περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για να φτάσουν ως την κάλπη ξεπεράσουν το νούμερο του 2017, δηλαδή τις 200.000, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να έρθει τελείως ανάποδα από αυτό που θα περίμενε κανείς. Υπό μια έννοια λογικό, καθώς δεν καθορίζει τον νικητή ο στενός κομματικός πυρήνας, αλλά μια ευρύτερη βάση που μπορεί δυνητικά να γίνει ο μοχλός και στις εθνικές εκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γι’ αυτό και, ανεξαρτήτως αν τον ευνοεί ή όχι, κανένας από τους υποψηφίους δεν εύχεται η συμμετοχή να μείνει σε ελεγχόμενα πλαίσια – και αυτό γιατί γνωρίζουν πως η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη για το κόμμα, που για πρώτη φορά εδώ και καιρό παίρνει δημοσκοπική ανάσα και διεκδικεί με αξιώσεις την επάνοδό του.

Ο «κουτσός δικομματισμός»

Στις ομιλίες και τις περιοδείες τους, οι υποψήφιοι διαπιστώνουν έναν «κουτσό δικομματισμό», με έναν ισχυρό πόλο και έναν ανίσχυρο, στον οποίο το ΚΙΝΑΛ (ή το ΠΑΣΟΚ, ανάλογα σε ποιον μιλάει κανείς) μπορεί να μπει σφήνα. Αυτό που κρίνεται αύριο είναι ο τρόπος με τον οποίο θα το καταφέρει, καθώς κάθε υποψήφιος προκρίνει μια διαφορετική τακτική για την επόμενη μέρα – όλες, ωστόσο, περνούν μέσα από την ενότητα και την αυτονομία του κόμματος. «Σε αυτή τη μάχη που έρχεται», σχολιάζει έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος, «δεν πρέπει να λείψει κανείς». Επί της ουσίας, θέτει το διακύβευμα της επόμενης μέρας, που δεν είναι άλλο από το να μην υπάρξουν διασπάσεις ή αποχωρήσεις, αν ο υποψήφιος δεν είναι της αρεσκείας των υπολοίπων. Μέχρι σήμερα, όλοι έχουν δεσμευθεί για τη στάση τους, διαβεβαιώνοντας πως θα είναι παρόντες, κερδίσουν ή χάσουν – κάτι τέτοιο, βέβαια, μένει να αποδειχθεί στην πράξη.

Μπορεί να αναγεννηθεί η ελληνική Κεντροαριστερά; Το βάρος στους ώμους του επόμενου προέδρου θα είναι πολύ μεγάλο: θα κληθεί όχι μόνο να εφαρμόσει την πλατφόρμα βάσει της οποίας ψηφίστηκε, αλλά να πείσει πως μπορεί να είναι εκείνος που μετά τα πέτρινα χρόνια και τη μετέπειτα προσπάθεια της Γεννηματά για ανοικοδόμηση, θα είναι εκείνος που όχι μόνο θα περάσει τις Συμπληγάδες της απλής αναλογικής, αλλά θα καταφέρει να ξαναδώσει στο ΠΑΣΟΚ πρωταγωνιστικό ρόλο.