Οι προσδοκίες για το ΚΙΝΑΛ

To ΚΙΝΑΛ, ή έστω το ΠΑΣΟΚ, έχει εσωκομματικές εκλογές για νέα ηγεσία. Η διαδικασία είχε δρομολογηθεί, ζώσης της Φώφης Γεννηματά, η έκλειψή της έβαλε στο παιχνίδι κι άλλους εκτός των αρχικώς δηλωθέντων υποψηφίων (Ανδρουλάκης, Λοβέρδος), ανάμεσα στους οποίους και ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Το αποτέλεσμα αναμένεται με ενδιαφέρον. Αλλά όχι με τρελή αισιοδοξία.

Κι όμως. Είναι μεγάλη ευκαιρία αναστήλωσης ενός σοβαρού κεντρώου κόμματος. Το πολιτικό σύστημα, όπως έχει διαμορφωθεί, διατηρεί με υψηλά ποσοστά μια αξιωματική αντιπολίτευση που ναι μεν έχει καλύψει το κενό της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, χωρίς όμως τη δημοκρατική συνέπεια που είναι απαραίτητη για τον ρόλο της. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα συνεχώς σε μετάβαση, από κάποια αόριστη ριζοσπαστικότητα συνιστωσών της Αριστεράς και του αριστερισμού σε μια δύναμη σοσιαλδημοκρατίας. Για λόγους πολιτικής κουλτούρας της ηγεσίας του αλλά και μεγάλου μέρους του δυναμικού του, η μετάβαση αυτή συνεχώς αναβάλλεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να παίξει το δημοκρατικό παιχνίδι της εναλλαγής, δεν μπορεί να περιμένει τις εκλογές εργαζόμενος με στόχο την εμπιστοσύνη των πολιτών στα προγράμματά του και στα στελέχη του προκειμένου να ανταμειφθεί στις κάλπες από τους πολίτες, αλλά, αντίθετα, ωθεί τα πράγματα προς πολιτικές κρίσεις, μήπως επωφεληθεί από κλίμα αστάθειας και αποσταθεροποίησης.

Με αυτή την αξιωματική αντιπολίτευση, το ΚΙΝΑΛ (ή ΠΑΣΟΚ) θα μπορούσε να επωφεληθεί προβάλλοντας ως το παλαιό κόμμα τού άλλοτε κραταιού δικομματισμού, που έχει μάθει από τα λάθη του και εργάζεται για τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό της χώρας. Θα μπορούσε, δηλαδή, να εμφανιστεί ως το νέο δίπολο της αναγκαίας σταθερότητας – εξελίσσοντας τον ρόλο που έπαιξε στο πολιτικό προσκήνιο τα χρόνια της κρίσης, την εποχή της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και, κατόπιν, τα δύσκολα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Προσωπικώς, περίμενα το ντιμπέιτ για να κατασταλάξω στον υποψήφιο που θα εμφανιζόταν έτοιμος να αναλάβει το ιστορικό βάρος να απομακρύνει το κόμμα από τη φθορά. Διέκρινα, στον αντίποδα, φοβισμένους πολιτικούς εκπροσώπους, οι οποίοι, ήδη, μιλούσαν όχι σαν να είχαν ένα πολιτικό όραμα για το κόμμα τους και την Ελλάδα, αλλά υπολογίζοντας το πολιτικό κόστος και το κοινό που θα μπορούσαν να στοχεύσουν. Ακούσαμε πατριωτικούς δεκάρικους άλλων εποχών και άλλων κομμάτων, όρκους πίστης στην προοδευτικότητα, δοκησίσοφους και διεκδικητές πολιτικών κληρονομιών – αλλά δεν ακούσαμε μια στιβαρή θέση για ένα κόμμα που έχει τη βούληση και το σχέδιο να πρωταγωνιστήσει εκ νέου. Και δεν εντοπίσαμε εκείνον που θα συνεγείρει.

Εχω την αίσθηση ότι όσες και όσοι προσέλθουν αύριο στις κάλπες θα το κάνουν με περίσκεψη και χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Μακάρι να με διαψεύσουν τα γεγονότα.