Τους τρομάζει η κανονικότητα

Μισανθρωπία. Τη λέξη χρησιμοποίησε πρώτος ο Νίκος Φίλης, ο λόγιος του ΣΥΡΙΖΑ, για να χαρακτηρίσει την επέκταση της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού. Και φαίνεται ότι άρεσε τόσο πολύ στους συντρόφους του, ώστε την έκαναν γαϊτανάκι. Κατανοητό εν μέρει, δεδομένου ότι η αντιπολίτευση έχει εξαντλήσει όλους τους συνήθεις υβριστικούς όρους εις βάρος της κυβέρνησης, οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι φρέσκο.

Μισανθρωπία, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι το πρόστιμο των 100 ευρώ μηνιαίως, που θα επιβάλλεται σε όσους είναι άνω των 60 και αρνηθούν τον εμβολιασμό τους, δηλαδή το μέσον της πίεσης που ασκείται προς τους ανεμβολίαστους. Ομως, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αυτής της πίεσης, δηλαδή ο εμβολιασμός του ανεμβολίαστου, τι είναι; Πάντως, δεν το λες ούτε μισανθρωπία ούτε μισανθρωπισμό, αφού οδηγεί στον εμβολιασμό, ο οποίος προστατεύει και τη ζωή του εμβολιασθέντος και των γύρω του. Μισανθρωπία θα ήταν, αν η κυβέρνηση δεν πίεζε αυτούς τους ανθρώπους και τους άφηνε στο έλεος της πανδημίας. Και, ξέρετε, όσο οι ανεμβολίαστοι θα έμεναν ανενόχλητοι στην επιλογή τους ή την άγνοιά τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της πανδημίας, τόσο θα ενισχυόταν το ρεύμα των εμβολιασμένων, οι οποίοι, είτε από μέσα τους είτε μεταξύ φίλων, λένε «καλά να πάθουν» για τους ανεμβολίαστους που πεθαίνουν.

Αυτή την απεχθέστατη μορφή διχασμού προσπαθεί να αποτρέψει η υποχρεωτικότητα, με το φόβητρο του κατοστάρικου. Σε κάθε περίπτωση, το κατοστάρικο είναι προφανώς ηπιότερο και οπωσδήποτε πιο ανθρωπιστικό μέσον πίεσης από εκείνα που πρότεινε ο σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ο καθηγητής Αιματολογίας στη Σορβόννη Γρηγόρης Γεροτζιάφας, όπως λ.χ. ο αποκλεισμός των ανεμβολίαστων από τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή -άκουσον, άκουσον! – να μην μπορούν να πάρουν φορολογική ενημερότητα. (Κάτι τέτοια μας επιτρέπουν να φαντασθούμε πώς θα επιβαλόταν η υποχρεωτικότητα σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς…)

Οσο για τις αιτιάσεις περί «ταξικότητας» του μέτρου, είναι άστοχες και βλακώδεις, διότι και πάλι αφορούν το μέσον και όχι τον σκοπό για τον οποίο χρησιμοποιείται. Ο ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνει την κριτική του στο ότι οι «εύποροι εξαγοράζουν την άρνηση στον εμβολιασμό», όπως το έθεσε ο Τσίπρας σε συνέντευξή του, για τον προφανή λόγο ότι το κατοστάρικο δεν έχει γι΄ αυτούς την ίδια αξία. Το μέτρο όμως στοχεύει στους πολλούς, σε εκείνους για τους οποίους ένα κατοστάρικο κάνει μεγάλη διαφορά στον μηνιαίο προϋπολογισμό τους. Και, εν πάση περιπτώσει, πόσοι μπορεί να είναι οι εύποροι συνταξιούχοι, που δεν θα υπολογίσουν το κατοστάρικο; Το δε επιχείρημα περί αναλογικότητας του προστίμου (διότι ακούστηκε και αυτό) δεν στέκεται. Είναι σαν να λέμε ότι η παραβίαση του κόκκινου σηματοδότη θα τιμολογείται αναλόγως της οικονομικής δυνατότητας του παραβάτη. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά…

Η στρατηγική που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ για την πανδημία (πειθώ, ενημέρωση και αυτό που λέει ο Τσίπρας «πόρτα πόρτα», κάτι που ομολογουμένως δεν το καταλαβαίνω) ουσιαστικά αντιμετωπίζει τις δύο πλευρές του θέματος, εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, ως ισότιμες και το ίδιο το θέμα ως ένα ζήτημα ατομικών δικαιωμάτων που συγκρούονται: θέλω, δεν θέλω. Αυτή η προσέγγιση δεν είναι μόνον εσφαλμένη είναι και επικίνδυνη, διότι η αντιπαράθεση των δύο πλευρών γίνεται επί τη βάσει επιστημονικών διαπιστώσεων, που δεν αμφισβητούνται. Δεν τίθεται, λοιπόν, ζήτημα συμβιβασμού των δύο πλευρών, προκειμένου να συναντηθούν κάπου στο μέσον. Οχι, δεν είναι ούτε μπορεί να είναι ατομικό δικαίωμα ο εμβολιασμός, εφόσον οι επιπτώσεις από την άρνησή του αγγίζουν ολόκληρη την κοινωνία. Τι νόημα έχει τότε να μιλούμε για πανδημία; Ας την πούμε κάπως αλλιώς…

Ομως ο ΣΥΡΙΖΑ υποθάλπει συστηματικά αυτή την αντίληψη για το ζήτημα και το κάνει για καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς. Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης τους ξάφνιασε δυσάρεστα, επειδή τους ξεπέρασε. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, βασιζόμενος στην πολυλογία των υπουργών στα ΜΜΕ το προηγούμενο διάστημα, δεν την περίμενε. Γι΄ αυτό και εκείνοι, θεωρώντας δεδομένο ότι η κυβέρνηση δεν θα τολμούσε, απλώς την υπαινίσσονταν, εκ του ασφαλούς, χωρίς ποτέ να την αναφέρουν ρητώς, π.χ., ζητούσαν «αυστηρότερα μέτρα εμβολιασμού για τα Σώματα Ασφαλείας». Επόμενο ήταν, λοιπόν, ότι μόλις την είδαν να τους έρχεται τα έχασαν. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που τους τρομάζει είναι το ενδεχόμενο επιτυχίας του μέτρου, το γεγονός ότι υπερδεκαπλασιάστηκαν τα ραντεβού των εξηντάρηδων για την α΄ δόση. Τους τρομάζει η κανονικότητα.

Συνεπώς, ας βυθιστούν στα λεξικά αναζητώντας νέους και πιο εντυπωσιακούς όρους για να κατακρίνουν την κυβέρνηση. Συνιστώ, αν δεν το έχουν υπόψη τους, το λεξικό του Ανθίμου Γαζή – εξαίρετο!