Kolotoumba

Kolotoumba

Περίπτωση «με όποιον δάσκαλο καθίσεις…». Ο καθηγητής Γεροτζιάφας. Σύμβουλος «Λεγάμενου» για θέματα υγείας και συναφούς θεματολογίας, ήτοι πανδημίας, μεταλλάξεων κ.λπ. Ο περί ου ο λόγος καθηγητής, σοβαρός κατά τα άλλα, αποφάσισε να εγκαταλείψει το ακραιφνώς επιστημονικό του έργο, όχι ευρέως γνωστό εν Ελλάδι, οφείλω να αναφέρω, και να εμπλακεί στην πολιτική αντιπαράθεση. Ετσι, ενώ στις αρχές Νοεμβρίου, δήλωνε υπέρ της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών, στο τέλος του μηνός έκανε τη μεγαλοπρεπή κυβίστηση (kolotoumba, κατά τον διεθνή όρο που καθιέρωσε ο «Λεγάμενος») και αποφάσισε να μετάσχει κι αυτός στη χαρά – «πινοσετικής» έμπνευσης λέει το 100άρικο στους 60άρηδες.

«Αν δεν υπάρξει άμεσος και μαζικός εμβολιασμός στη χώρα μας, δυστυχώς, πριν από τα Χριστούγεννα, θα πάμε για σκληρό lockdown γιατί κανείς δεν μπορεί να αντέξει το ηθικό κόστος χιλιάδων νεκρών», δήλωνε στο iefimerida ο περί ου ο λόγος καθηγητής Γεροτζιάφας. «Η πανδημία είναι μείζων υγειονομική κρίση με οικονομικές συνέπειες. Το να μείνουμε ζωντανοί είναι καθήκον μας», έλεγε.

«Ακου 100 ευρώ τον μήνα πρόστιμο! Αυτό δεν είναι υποχρεωτικός εμβολιασμός, αυτό είναι πινοσετικής έμπνευσης χαράτσι και ατομική ευθύνη μέχρι να δύσει ο ήλιος. Μπλέξαμε», δήλωνε 20 ημέρες μετά. Αλλος ένας που έμπλεξε με τον «Λεγάμενο» και καταστράφηκε. Δεν θα τον λυπηθώ. Ας πρόσεχε…

Φιλοδοξίες

Αλλος «επιστήμονας» , της αυλής του «Λεγάμενου», ονόματι Καμπαγιάννης τοποθετείται και αυτός. Επί του ιδίου θέματος, του 100άρικου στους 60άρηδες. Καμπαγιάννης, δικηγόρος. Γενικώς. Και ειδικώς του ίδιου του «Λεγάμενου», στην εκδίκαση της αγωγής του για τη… φτωχή και καταφρονεμένη βίλα του 500άρικου στο Σούνιο. Κάνει ανακοίνωση που λέτε και ο Καμπαγιάννης για να τοποθετηθεί επί της κυβερνητικής αποφάσεως, αλλά όπως συνάγω από το τεράστιο κείμενο είναι φανερό ότι έχει πολιτικές φιλοδοξίες ο άνθρωπος. Πολύ μεγαλύτερες εμφανώς μιας υποψηφιότητας για την προεδρία του ΔΣΑ, όπου εκτέθηκε ανεπιτυχώς, τις προάλλες. Γράφει λοιπόν, κάνοντας επίδειξη και… συνταγματικών απόψεων (τρομάρα του), για το θέμα (αντιγράφω):

«Η επιβολή προστίμου ως κύρωσης για τον μη εμβολιασμό δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις συνταγματικές διατάξεις και επιταγές της ημεδαπής και διεθνούς έννομης τάξης με βάση τις οποίες ο εμβολιασμός ως ιατρική πράξη προϋποθέτει την ενημερωμένη συναίνεση (informed consent) του κάθε εμβολιαζόμενου χωριστά, όπως επιτάσσουν η Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική (Σύμβαση Οβιέδο, άρθρο 5 Παρ. 1) που έχει κυρωθεί από την ελληνική έννομη τάξη (Ν. 2619/1998), το Σύνταγμα (α. 2 Παρ. 1, 5 Παρ. 1, 7 Παρ. 2), ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας (ν. 3418/2005). Αλλά και περαιτέρω, ούτε η προστασία της δημόσιας υγείας (21 Παρ. 3 Σ) δύναται να δικαιολογήσει την έμμεση επιβολή υποχρεωτικών ιατρικών πράξεων…».

Δυνατός. Ο Μαντζουράνης όμως; Πού είναι ο Μαντζουράνης; Δεν θα τοποθετηθεί και αυτός; Διερωτώμαι…

Νέφος

Αλλά ιδού και η άλλη άποψη – δείγμα ότι στο κόμμα της χαράς, πλακώνονται άγρια. Επίσης δικηγόρου. Καθηγητή αυτού, αλλά ΣΥΡΙΖΑ. Γιάννης Δρόσος. Τον βρήκαμε μπροστά μας, πρώτον, ως συντάκτη του νόμου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, που έστειλε τον μεν Παππά στο Ειδικό Δικαστήριο, τον δε σχετικό νόμο στον κάλαθο των αχρήστων.

Υστερα τον βρήκαμε επικεφαλής της ΕΠΟ, με την… «πρόοδο» του ελληνικού ποδοσφαίρου να περιγράφει από μόνη της το επιτυχημένο πέρασμά του από εκεί. Και εν συνεχεία τον είδαμε στην ΕΡΤ – μη μιλήσω καν για την… «επιτυχία» που σημείωσε εκεί.

Τώρα βρίσκει και αυτός αντισυνταγματικό το 100άρικο, αλλά μόνο γιατί δεν αποδεικνύεται ότι περιορίζει τη νόσο. Αλλά με μπέρδεψε ελαφρώς, διότι πριν καταλήξει σε αυτό, άλλα μας λέει προηγουμένως (συνταγματολόγος ων):

«Το βάρος λοιπόν του διακυβεύματος (της μη διάδοσης του κορωνοϊού) επιτρέπει το αντίστοιχο βάρος που συνεπάγεται η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού σε άτομα που δεν τον θέλουν. Επιτρέπει δηλαδή τη λήψη μέτρων που θα οδηγήσουν στην επιβολή, παρά τη θέλησή τους, της υποχρέωσης να εμβολιαστούν σε άτομα που δεν το θέλουν. Και αυτό το επιτρέπει όχι για χάρη της δικής τους υγείας: έχουν πάντα το συνταγματικό δικαίωμα να αυτοκτονήσουν. Δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα να μας παρασύρουν είτε στην αρρώστια είτε στον θάνατο, ούτε δικαίωμα να εμποδίσουν την κοινωνία και την πολιτεία μας να διαφυλάξει τους θεμελιώδεις όρους της συμβίωσής μας μέσα σε αυτήν».

Ο Μαντζουράνης ρε παιδιά, γιατί δεν μιλάει ο Μαντζουράνης, να ξεδιαλύνει το νέφος…

Διάσωση

Τελειωμένα πράγματα. Οι εργαζόμενοι στην «Αυγή», όχι μόνο δεν δέχονται την «πονηρή» πρόταση για την εθελουσία έξοδο, αλλά ξεκινάνε και αγώνα ενημέρωσης με ολόκληρο το κόμμα, από τον “Λεγάμενο”, μέχρι τους βουλευτές και τους ευρωβουλευτές, προκειμένου να διαπιστώσουν ποιες είναι οι προθέσεις της ηγεσίας: αν τη στηρίζει την εφημερίδα ή επιδιώκει με την “εθελουσία” να την κλείσει. Διότι οι μέχρι τώρα επαφές που έχουν κάνει με τους από κάτω, δεν έχουν αποδώσει κάτι. Ομως εδώ υπάρχει και ένα σοβαρότατο ζήτημα: είναι ποτέ δυνατόν ένα αριστερό κόμμα να επιβάλλει μια εντελώς καπιταλιστική λύση σε ένα τέτοιο πρόβλημα; Είναι εκατόν τόσοι άνθρωποι αυτοί που τους αφορά, όλοι δε αριστεροί – δεν υπάρχει δεξιός μεταξύ τους. Να το έκανε η ΝουΔου, για ένα κομματικό της έντυπο, να το καταλάβω. Δεξιοί, καραδεξιοί είναι, νεοφιλελεύθεροι, υπηρέτες του μεγάλου, ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, το μεγάλο αφεντικό, τον καπιταλισμό, εξυπηρετούν, τέτοια θα έκαναν. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα «άλλαζε την Ελλάδα για να άλλαζε με τη σειρά της την Ευρώπη», πώς τα κάνει αυτά; Ελπίζω ο μπαρμπα-Θανάσης (ο Καρτερός) να μας το εξηγήσει πώς γίνεται, ιδεολογικά και πολιτικά πάντα, σε κάποια επόμενη μαρουλοσαλάτα από αυτές που σερβίρει καθημερινά.

Και κάτι επιπρόσθετο: η «Αυγή» οδηγείται στην καρμανιόλα, επειδή το κόμμα, οι οπαδοί του δηλαδή δεν την αγοράζουν. Η εφημερίδα πουλάει 600-700 φύλλα ημερησίως, και πολλά λέω. Πού είναι η «γραμμή» ΣΥΡΙΖΑ στους οπαδούς, να σπεύσουν να τη διασώσουν;

Κάποιος τη μισεί την εφημερίδα, μου φαίνεται…

Απώλεια

Κάθε μέρα ακούς εδώ κι εκεί, ότι χάθηκε ένας γνωστός ή ο γνωστός ενός γνωστού, και πάει λέγοντας. Κι όλοι αυτοί που χάνονται, αθροίζονται την ίδια μέρα σε έναν μικρό αριθμό μερικών δεκάδων, κι αυτός ο αριθμός σε έναν μεγαλύτερο αριθμό χιλιάδων, που αυξάνεται συνεχώς, και δεν λέει να στομώσει. Αλλά πίσω από τους αριθμούς, υπάρχει για τον καθέναν «αριθμό» ένα μεγάλο δράμα, με πολλούς πρωταγωνιστές. Γονείς, παιδιά, αδέλφια, συζύγους, συγγενικά πρόσωπα, φίλους. Φίλους του «αριθμού», φίλους των συγγενών του, πολλούς φίλους. Τούτη η κατάρα έχει πληγώσει όλη την Ελλάδα. Και συνεχίζει να την πληγώνει. Μόνο οι πολιτικοί δεν το καταλαβαίνουν. Αδιαφορούν. Πετρωμένοι από συναισθήματα, παίζουν πάνω στους αριθμούς – τόσοι είναι καλά, όχι οι δικοί μας τόσοι είναι περισσότεροι από αλλού, και ιδού τα ποσοστά, και να οι παράμετροι, και δείτε τους σχετικούς πίνακες. Αλλά ωσότου λήξει ο καβγάς πάνω στα φέρετρα, στο μεταξύ ο κάθε «αριθμός» έχει αφήσει πίσω του ερείπια. Τα οποία θα περάσουν μήνες και χρόνια να ξαναγίνουν άνθρωποι – αν τα καταφέρουν ποτέ.

Γι’ αυτό, ας βγάλουν όλοι τον «σκασμό» επιτέλους!

Ας αφήσουν τους ανθρώπους να κλάψουν τη μοναδικότητα των «αριθμών» τους, που χάθηκαν τόσο άδικα, θύματα της πανδημίας και διαλυτικής δράσης των αγυρτών κάθε λογής. Ας κάνουν αυτό μόνο, αφού δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να απαλύνουν τον πόνο όσων άφησαν πίσω τους οι «αριθμοί».

Καλό ταξίδι στην Πάττυ, το κοριτσάκι σου, Στάθη Κουτμερίδη. Κουράγιο, φίλε…