Περσόνα για αρνητές

Πριν από έξι εβδομάδες, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, δίπλα στη φωτογραφία από τις πρόβες της παράστασης «Ρινόκερος» του Ευγένιου Ιονέσκο που ετοιμαζόταν τότε στο θέατρο Κιβωτός, είχε επιλέξει να βάλει τη λεζάντα «Τα πρόσωπα έφυγαν, χάθηκαν, έγιναν δημόσιες μονάδες σε μια αγέλη που αυξάνεται». Στην αγέλη κατέφυγε και το βράδυ της περασμένης Τρίτης, πάλι μέσα από δημόσια ανάρτησή του, ο Αρης Σερβετάλης προκειμένου να υπερασπιστεί την επιλογή του να αποχωρήσει από την παραγωγή, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μετά την επιβολή των νέων περιοριστικών μέτρων στα θέατρα για τους ανεμβολίαστους θεατές. Οπως έγραψε ο ηθοποιός: «Δεν είμαστε αγέλη. Είμαστε άνθρωποι που αγωνιζόμαστε να φανερώσουμε το πρόσωπό μας. Ενα πρόσωπο μοναδικό, ξεχωριστό».

Αυτό το «ξεχωριστό» πρόσωπο έδειξε και ο 45χρονος πρωταγωνιστής όταν έκανε πράξη την προειδοποίησή του και εγκατέλειψε την παράσταση μόλις έκλεισε η πόρτα του θεάτρου για τους μη εμβολιασμένους. Αν και έκανε σύνθημά του ένα, κατά τα άλλα, δημοκρατικό αίτημα για ισότητα όλων απέναντι στην τέχνη, στην πραγματικότητα πήρε μια αμφιβόλου δημοκρατικότητας απόφαση να εξωθήσει μια ολόκληρη παραγωγή στο κλείσιμο, ώστε να ικανοποιήσει τις προσωπικές του πεποιθήσεις. Ανεμβολίαστος και ο ίδιος, προσπαθεί να απομακρυνθεί διακαώς από μια αγέλη αλλά πέφτει μπροστά σε άλλη, πιο ζοφερή και γεμάτη άρνηση. Τουλάχιστον, δείχνει σταθερός στις απόψεις του. Τον περσινό χειμώνα σε συνέντευξή του είχε δηλώσει πως είναι επιφυλακτικός απέναντι στο εμβόλιο γιατί «εμφανίζεται ως σωτήρας και θα είμαι από τους τελευταίους που θα το κάνουν». Λίγους μήνες νωρίτερα, μιλώντας στο «Βήμα», αφού είχε ταχθεί υπέρ των ανοιχτών εκκλησιών, είχε δηλώσει πως «επειδή πιστεύω, δεν υπάρχει περίπτωση να κολλήσεις κορωνοϊό κοινωνώντας, χωρίς να θέλω να μπω σε κάποια αντιπαράθεση». Προχωρώντας τη σκέψη του ακόμα παραπέρα σε άλλη συνέντευξή του, στο «Πρώτο Θέμα» αυτή τη φορά, συμπλήρωσε πως κοινωνώντας «κανείς δεν μολύνθηκε ούτε από Εμπολα ούτε από AIDS ούτε από λέπρα».

Οι απόψεις του αυτές εκπορεύονται από την εξαιρετικά στενή σχέση που διατηρεί από το 2013 με την Εκκλησία, αγκαλιάζοντας προφανώς το πιο συντηρητικό της κομμάτι. Ο ίδιος, δε, χωρίζει τη ζωή του σε προ και μετά Χριστόν. Η προσήλωσή του στην ορθόδοξη πίστη επισφραγίστηκε όταν ανέλαβε πέρυσι να υποδυθεί τον Αγιο Νεκτάριο στην ταινία της Γελένα Πόποβα «Ο άνθρωπος του Θεού» και εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη με ράσα, καλυμμαύχι, μακριά γενειάδα και αυστηρό ύφος. Η εικόνα αυτή, που τράβηξε δεκάδες θρησκόληπτους θεατές στις κινηματογραφικές αίθουσες και μαζί με την ερμηνεία του δίχασε τους κριτικούς, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με εκείνη που πρωτοσυστήθηκε πριν από δύο δεκαετίες στο ευρύ κοινό. Ως ασυμβίβαστος Λάζαρος στην εξαιρετικά επιτυχημένη σειρά του Mega «Είσαι το ταίρι μου», με την κόκκινη μοϊκάνα την οποία πρότεινε ο ίδιος στον σκηνοθέτη κι ένα ιγκουάνα για κατοικίδιο (αυτό το επέβαλλε το σενάριο). Τότε που οι ατάκες του χαρακτήρα του ακούγονταν από το στόμα των πιτσιρικάδων ασταμάτητα, κάνοντάς τον να «την ψωνίσει» κατά δήλωσή του. Για να προσγειωθεί απότομα, βέβαια, στην πραγματικότητα και ίσως να αυτομαστιγωθεί για τη μεγάλη αναγνωρισιμότητά του, τα επόμενα δύο-τρία χρόνια αποτραβήχτηκε από τον καλλιτεχνικό χώρο κι εργάστηκε ως μαραγκός σε ξυλοκατασκευές.

Επιστρέφοντας κάτω από τους προβολείς και συνεχίζοντας τη μανιέρα του εναλλακτικού τύπου στην τηλεόραση, υποδύθηκε τον Στέφανο που τυφλώθηκε στο «Κλείσε τα μάτια» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και τον ρομαντικό Φώτη στους «Singles», αμφότερες δουλειές για το Mega. Στο θέατρο γνώρισε τον Γιάννη Κακλέα και μαζί πορεύτηκαν σε αρκετές παραστάσεις μέχρι τώρα να του γυρίσει την πλάτη. «Κόμικς», «Αχαρνής», «Κουρδιστό πορτοκάλι», «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», «Περιμένοντας τον Γκοντό» και «Ορέστης» το φετινό καλοκαίρι στην Επίδαυρο είναι τα έργα που τους έφεραν κοντά, μέχρι να τους χωρίσει ο «Ρινόκερος», ο οποίος προ κορωνοϊού για δύο σεζόν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η μπεκετική φυσιογνωμία που του αποδίδουν έσπασε για λίγο στην «Οπερέτα» του Νίκου Καραθάνου για το Εθνικό Θέατρο αλλά και στο φιλμ «Ορνιθες ή πώς να γίνεις πουλί» του Μπάμπη Μακρίδη, εμπνεόμενο από την ομώνυμη παράσταση του ίδιου σκηνοθέτη, όπου επίσης ο Σερβετάλης πρωταγωνίστησε.

Την ίδια περίοδο που οι εσωτερικές του αναζητήσεις τον οδηγούσαν κοντά στον Θεό, καλλιτεχνικά αναλάμβανε μεγάλες προκλήσεις, συμμετέχοντας στην παράσταση χορού «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Παλλάς (2006), έναν δημιουργό που εμπιστεύτηκε ξανά δύο χρόνια αργότερα, όταν πήρε μέρος και στη «Μήδεια 2» για το Φεστιβάλ Αθηνών. Μακριά από τις μεγάλες σκηνές, το 2014 ίδρυσε το Res Ratio Network παρέα με τη σύζυγό του Εφη Μπίρμπα και τους Μιχαήλα Πλιαπλιά και Νίκο Ηλία, όπου στο Θέατρο Ροές στο Γκάζι έκαναν τη δική τους έρευνα στην παραγωγή έργων παραστασιακής τέχνης και σκηνικής γραφής. Τα πιο χαρακτηριστικά παράδειγματα δουλειάς τους είναι «Ο σωσίας» (2015), ο «Ριχάρδος Β’» (2016) και «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφάλαιο 23ο», στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το τελευταίο.

Στον κινηματογράφο, ο Αρης Σερβετάλης κινείται συνήθως σε υψηλές ταχύτητες, συνδέοντας το όνομά του με ταινίες αξιώσεων. Στο βιογραφικό του ξεχωρίζει το 2011 η συνεργασία του με τον Γιώργο Λάνθιμο για τις «Αλπεις». Το 2018 πρωταγωνίστησε στο φιλμ «The Waiter» του Στιβ Κρικρή, κερδίζοντας βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στις διακρίσεις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Δύο χρόνια αργότερα έπαιξε στα «Μήλα» του Χρήστου Νίκου, την ταινία που εκπροσώπησε την Ελλάδα στα Οσκαρ για τη διεκδίκηση του βραβείου ξενόγλωσσης ταινίας.