Μονομαχία στον πράσινο ήλιο

Οι εκλογές στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ πλησιάζουν και, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής μετρήσεις, η κατάσταση δείχνει αμφίρροπη: δεν είναι ξεκάθαρο με βεβαιότητα ούτε ποιοι δύο θα μπουν στον δεύτερο γύρο της τελικής μονομαχίας «στον πράσινο ήλιο», ούτε τι θα κάνουν τότε οι άλλοι που θα έχουν μείνει εκτός, αν και ποιον θα στηρίξουν ποιοι. Αυτή η αβεβαιότητα δεν είναι παράδοξη: αποτυπώνουν ότι σήμερα το κόμμα έχει βρεθεί στην κατάσταση της λαϊκής ρήσης «όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει». Η επαλήθευσή της δεν είναι μόνον ένα προεκλογικό χαρακτηριστικό για τη Χαριλάου Τρικούπη. Θα αποδειχθεί εξίσου, αν όχι και περισσότερο, και μετεκλογικό. Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι τόσο τι θα γίνει την ημέρα της νίκης όποιου, αλλά (θα έπρεπε τουλάχιστον να) είναι, τι θα γίνει από την επομένη.

Οπως και να εξελιχθεί λοιπόν αυτή η σύγκρουση για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, ένα είναι βέβαιο: ότι η επόμενη ημέρα δεν θα είναι εύκολη γι’ αυτούς. Η τριχοτομημένη κατάσταση που παρουσιάζεται στις μετρήσεις και η ένταση που υποβόσκει μεταξύ των «στρατοπέδων» εγγυώνται ότι όποιος και να εκλεγεί, οι άλλοι δεν πρόκειται να συνταχθούν πραγματικά μαζί του. Στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα τον υπονομεύσουν. Στη χειρότερη, θα του αλλάξουν τα φώτα, ή και θα βρεθούν τελικά εκτός, αν ο ίδιος ο εκλεγείς αντιδράσει σε μία τέτοια πορεία. Το μόνο που αποκλείεται μαθηματικά να συμβεί, είναι το να αποδεχθούν πραγματικά οι ηττημένοι και οι ομάδες τους τον νικητή και να συνταχθούν δίπλα του σαν να μην είχαν γίνει καν εκλογές και σαν να είναι επιλογή και θέλησή τους να τον στηρίξουν. Αυτό είναι τόσο απίθανο, όσο το να βγει αύριο ο ήλιος ανάποδα – όχι ο πράσινος, ο κανονικός.

Ο παράγοντας που οδήγησε σε αυτή την κατάσταση είναι ασφαλώς η υποψηφιότητα Παπανδρέου. Μέχρι τότε, μία κάποια αρμονία μεταξύ νικητή και ηττημένων, σε όποια εκδοχή, ήταν όχι δεδομένη, αλλά πάντως εφικτή – ειδικά αν ο νικητής μοίραζε έξυπνα και κάπως δίκαια την κομματική τράπουλα. Ομως, η κάθοδος του ονόματος, τα έκανε όλα μαντάρα – ναι, του ονόματος, όνομα κατέβηκε, όχι υποψήφιος. Και ίσως πολλοί δεν έχουν διακρίνει το πώς δουλεύουν τώρα οι νέες αυτές συνθήκες για τον Παπανδρέου: για παράδειγμα, αρνείται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να συμμετάσχει στο ντιμπέιτ. Ποιος; Ο άνθρωπος που μας έχει φάει με τη δήθεν «συμμετοχική» δημοκρατία και με την εισαγωγή κάθε είδους εξυπνάδας – ή βλακείας – που βρίσκει σε άλλες χώρες. Και που δεν μπόρεσε ποτέ να προσαρμόσει την πολιτική του, αν υποτεθεί ότι αυτή υπάρχει, στην ελληνική πραγματικότητα. Ούτε καν θέλησε να το κάνει. Κατά βάθος, την αγνοεί εντελώς – έτσι ήταν που ως πρωθυπουργός έβριζε τη χώρα του διεθνώς, αλλά και που προσέφυγε με τέτοια ευκολία στον διεθνή οικονομικό έλεγχο, που τον προκάλεσε.

Ο Παπανδρέου, αποφεύγοντας… δημοκρατικά τον διάλογο με τους συνυποψηφίους του, δεν είναι μόνον ότι «γλιτώνει» απ’ το να πει κάτι. Στην ουσία τι κάνει; Ελπίζει ότι θα τους αφήσει να σφαχτούν μεταξύ τους. Να αποδυναμώσει ο ένας τον άλλον και, στο τέλος, να έρθει το όνομα ως μεγάλη ζεστή μητρική αγκαλιά και να πει κάτι της μορφής «βλέπετε τα χάλια μας, ήρθα για να ενώσω». Και αν δεν κάνει πολλές χοντρές γκάφες στο ενδιάμεσο, αλλά και, κυρίως, αν οι συνυποψήφιοί του πέσουν στην παγίδα να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλον όσο εκείνος κοιτάει απέξω, μπορεί και να πιάσει. Τώρα βέβαια αν αρχίσει και μιλάει πολύ, μπερδεύοντας πάλι τις κάλπες με τις κάλτσες, ε, εκεί, θα έχει ένα ακόμα πρόβλημα. Με τέτοια τριχοτόμηση, πάντως, όποιος κι αν κερδίσει θα καταγάγει πύρρειο νίκη.