Κάτι τρέχει με την Πενγκ

Εγώ δεν λέω να καλέσουμε τον κινέζο πρέσβη και να του τρίξουμε τα δόντια για την τύχη της αγνοούμενης τενίστριας Πενγκ Σάουι που άνοιξε η γης και την κατάπιε αφότου κατήγγειλε τον βιασμό της. Καλύτερα να χρησιμοποιήσουμε τις πιέσεις μας για τίποτα πιο επείγον και χειροπιαστό, μπας και προλάβει να ‘ρθει στην αγορά κάνα χριστουγεννιάτικο δέντρο made in China, καμιά γιρλάντα με φωτάκια που κι αυτά είναι σε έλλειψη από τότε που ακρίβυνε το αέριο και δεν φουλάρουν πια το ρεζερβουάρ τους τα εμπορικά αεροπλάνα. Βάζω το δάχτυλό μου στην πρίζα αλλά δεν αναβοσβήνω όπως άλλοτε. Περίεργο. Υπό άλλες συνθήκες, αυτή η ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης από ανώτερο στέλεχος του κράτους θα μας είχε κάνει διηπειρωτικούς πύραυλους αέρος-αέρος, σαν κι εκείνους που ισοπέδωσαν το σίχαμα Γουάινσταϊν, αν θυμάστε την περίπτωση. Θα είχανε βουίξει τα μίντια και μεις θα ‘χαμε πάρει τους δρόμους. Θα είχαμε μαζευτεί όλοι-ες-α σε πυραυλικές συστοιχίες έξω από την κινέζικη πρεσβεία με τον κώνο μας προτεταμένο και θα ζητούσαμε απτές αποδείξεις ότι η εξαφανισθείσα ζει, γιατί τα βιντεάκια αρχείου που μας σερβίρουν δεν είναι διόλου πειστικά και η σινική αδιαφάνεια απλώνεται και γίνεται ολοένα και σκουρότερη, σαν το μελάνι.

Τι συμβαίνει και κατάπιαμε τη γλώσσα μας; Μην κοιτάς. Τότε με το Χόλιγουντ ήταν αλλιώς. Ξέραμε τις παθούσες αλλά ξέραμε και τις καβάντζες του συστήματος, τη θαυμαστή αυτή ιδιότητά του να αναγεννάται από την τέφρα του, ανανεώνοντας το υλικό του με μελλοντικούς θύτες και θύματα, συχνά-πυκνά αυτοαναφλεγόμενο. Είναι κι αυτά αλλά είναι κυρίως η εξοικείωση του δυτικού ανθρώπου με τη δημόσια μαρτυρία την ώρα που η απωανατολίτικη σιγή και διακριτικότητα έχει στείλει πολλούς σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Τόσο ξέρω-τόσο λέω. Ενα από τα πολλά που δεν ξέρω είναι και ο σεξουαλικός πολιτισμός αυτού του κόσμου, ενώ για τον δικό μας ξέρω παραπάνω απ’ όσα θα ήθελα να ήξερα. Να, μέσα σ’ αυτό το βαθύ πηγάδι της άγνοιας πέφτουν οι υποθέσεις μου και πνίγονται οι συλλογισμοί μου. Δηλαδή τι μας λένε εδώ; Οτι, ας πούμε, αυτά τα ζωγραφιστά ανθρωπάκια με τις πεντακάθαρες στολές και το χαμόγελο με χρονοδιακόπτη είναι ικανά να βιάσουν κατά συρροή μια πρώτης γραμμής τενίστρια, φυλακίζοντας την καριέρα και την υπόστασή της μέσα στα βρωμοσέντονά τους; Οσο και να το προσπαθώ η εικόνα δεν μου βγαίνει. Ολο αυτός ο αλλοσούσουμος ο Γουάινσταϊν πετιέται μπροστά μου και με αποπροσανατολίζει. Είναι η γεωγραφική απόσταση που ενισχύει κατά πολύ τα στερεότυπα, ανόητη. Ακου. Μέσα σ’ ένα μπαρ συζητάνε δυο ιοί.

– Είναι μακριά η Κίνα;

– Μπα. Δυο μέρες επώαση και μετά νοσηλεία, εντατική και θυμαράκια.

– Τρομερή ιδέα! Ευχαριστώ. Ετοιμάζω βαλίτσα.

– Δεν κάνει τίποτα. Η ευχαρίστηση όλη δική μου.