Ιονέσκο και Μπέκετ μαζί

Διαβάζω στατιστικές και αριθμούς για το νέο κύμα του κορωνοϊού που προσβάλλει ακόμα μια φορά επιθετικά την Ευρώπη. Ευχάριστη έκπληξη. Ενώ τα Βαλκάνια ζορίζονται πολύ και πολλά κρατίδια στη Γερμανία αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την επάρκεια των νοσοκομείων, η χώρα που δοκιμάστηκε ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της πανδημίας, η Ιταλία, είχε το τελευταίο διάστημα πολύ χαμηλά ποσοστά προσβολών – αλλά αυτή την εβδομάδα παρουσίασαν κάποια άνοδο: προσβάλλονται πια 110,9 ανά 100.000 ανθρώπους.

Κατά τις εκτιμήσεις, αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της αποφασιστικής στάσης της κυβέρνησης Μάριο Ντράγκι κατά των ανεμβολίαστων, στους οποίους κυριολεκτικά έχει κάνει δύσκολη την κοινωνική ζωή, αφού πρακτικά δεν μπορούν να πάνε πουθενά αλλού παρά μόνο στη δουλειά τους – κι εκεί με rapid test. Απέναντι σε κάθε νέο κύμα έξαρσης, η κυβέρνηση Ντράγκι σφίγγει ακόμα περισσότερο τον κλοιό στους ανεμβολίαστους, ενώ είναι έτοιμη, σε περίπτωση που τα πράγματα ξεφύγουν, να επιβάλει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό κατά του κορωνοϊού σε πολλές κατηγορίες εργαζομένων.

Ξέρω την αντίδραση από πλευράς πολλών ευαίσθητων: οι κυβερνήσεις δεν σέβονται την προσωπικότητα και την ελεύθερη βούληση των ανεμβολίαστων.

Είναι σπουδαίο δικαίωμα η ελεύθερη βούληση και επίσης είναι σημαντικό πράγμα ο σεβασμός της προσωπικότητας. Σε κανονικές εποχές, ο σεβασμός αυτός θα ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Αλλά σήμερα δεν ζούμε σε συνθήκες κανονικότητας, επειδή ο ιός βρίσκει συνεχώς ρωγμές μέσα από την οργάνωση των κοινωνιών και μέσα απ’ αυτές εξαπλώνεται.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, ζούμε σε συνθήκες πολέμου – με έναν αόρατο εχθρό, τον ιό. Και όπως συμβαίνει στους πολέμους, κάποιες ατομικές βουλήσεις υποτάσσονται σε ένα συλλογικό σχέδιο που το υπαγορεύει το εθνικό συμφέρον. Αν στη συγκεκριμένη συγκυρία, το εθνικό συμφέρον είναι να αποφευχθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι θάνατοι, να μην καταρρεύσει το εθνικό σύστημα υγείας αλλά και να παραμείνει ανοιχτή η οικονομία, είναι υπόθεση της κυβέρνησης να ζητήσει τη συμπαράσταση των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων και, είτε τη λάβει είτε όχι, να προχωρήσει στην επιβολή μέτρων.

Στην Ελλάδα, τα πράγματα δεν γίνονται όπως στην Ιταλία, όπου τις επιλογές Ντράγκι στηρίζουν η αντιπολίτευση και τα μεγάλα συνδικάτα – ίσως διότι στη γαλάζια μας χώρα η αντιπολίτευση υπονομεύει την πολιτική για την πανδημία, προσδοκώντας πολιτικά οφέλη από την καταστροφή – έτσι κατανοείται η δημοκρατία, ως στρατηγικές επιλογές μιας πάση θυσία ανατροπής της κυβέρνησης, αντί για συστηματική αντιπολιτευτική δουλειά με την κοινωνική συνοχή και στόχο την επικράτηση στις επόμενες εκλογές. Ετσι, στην Ελλάδα φτάνουμε στο σημείο η αντιπολίτευση να υποστηρίζει τους μη εμβολιασθέντες υγειονομικούς, ουσιαστικά διεκδικώντας να εργάζονται στο σύστημα υγείας πρόσωπα που δεν πιστεύουν στον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος δημόσιας υγείας.

Ή προβάλλεται κατά κόρον ο ηθοποιός Αρης Σερβετάλης, ο οποίος σταμάτησε να παίζει στο θεατρικό ανέβασμα του «Ρινόκερου» του Ιονέσκο επειδή αρνείται τον αποκλεισμό όσων θεατών δεν έχουν εμβολιαστεί. Αλλά από πού κι ως πού πρέπει να μας ενδιαφέρουν οι λεπτομέρειες της περίπτωσης ενός ηθοποιού ο οποίος προβάλλει μεν την ευαισθησία του, αν ωστόσο οι Αρχές υποκύψουν σε αυτή την ευαισθησία πολλοί άνθρωποι μπορεί να οδηγηθούν στον θάνατο.

Για ακόμα μια φορά, όμως, οι αντιεμβολιαστές και οι καιροσκόποι της πολιτικής, θεωρούν αναλογικά σημαντικότερα την ελευθερία της βούλησης και την προστασία της προσωπικότητας αντί της αποφυγής του δρόμου που οδηγεί σε υγειονομική καταστροφή και πολλούς ανθρώπους στον θάνατο. Ιονέσκο και Μπέκετ μαζί.