«Αν δεν επενδύσεις…» που λέει κι ο Αναστόπουλος

Πριν ξεκινήσει το ντέρμπι της Κυριακής ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ η γηπεδούχος Ενωση έμοιαζε να έχει κίνητρο νίκης πολύ μεγαλύτερο. Επρεπε να κερδίσει για να πιάσει τον Ολυμπιακό στη βαθμολογία. Επρεπε να κερδίσει για να σταματήσει αυτό το μαύρο σερί που έχει στα ντέρμπι (τρεις μόλις νίκες σε τρία χρόνια με ξένους διαιτητές). Επρεπε να κερδίσει για να δώσει χαρά στους σαράντα χιλιάδες οπαδούς που πήγαν στο γήπεδο για να δουν μια νίκη της ομάδας μετά από τρία χρόνια. Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, θα έπαιζε ένα ματς σαφώς δύσκολο, αλλά όχι ένα παιχνίδι απαντήσεων: το πρωτάθλημα έχει δρόμο, ντέρμπι στη συνέχεια έχει κι άλλα πολλά να δώσει κι αμέσως αμέσως το επόμενο ματς που έχει μπροστά του (με τη Φενέρ την Πέμπτη στο Καραϊσκάκη για το Europa League) είναι για τη σεζόν του ίσως πιο σημαντικό από το ματς της Κυριακής. Αλλά ενώ όλα αυτά είναι σωστά υπάρχει κάτι που τελικά έπαιξε ρόλο. Ο Ολυμπιακός έχει νοοτροπία πρωταθλητή. Και στο ποδόσφαιρο συχνά η νοοτροπία είναι πιο σημαντική και από την απόδοση.

Ισχύει

Λένε ότι ο Ολυμπιακός κερδίζει μερικές φορές και λόγω κεκτημένης ταχύτητας – δεν χρειάζεται καν η απόδοσή του να είναι εντυπωσιακή. Ισχύει. Αλλά στον Ολυμπιακό αυτό είναι λόγος προβληματισμού κι όχι εφησυχασμού. Πριν από το ματς με την ΑΕΚ, πήγε στον Ρέντη ο πρόεδρος της ομάδας Βαγγέλης Μαρινάκης και υπενθύμισε σε όλους πως στο ματς που έχουν μπροστά τους οφείλουν να είναι σοβαροί, να κάνουν δηλαδή αυτό που ξέρουν. Δυσκολεύομαι να φανταστώ μια ανάλογη συζήτηση στο προπονητικό κέντρο της ΑΕΚ: η ΑΕΚ καλούνταν να κάνει κάτι που έχει ξεχάσει. Κι αυτό στο ματς φάνηκε από το πρώτο λεπτό: ο Ολυμπιακός χωρίς να εντυπωσιάζει είχε ένα στόχο. Η ΑΕΚ δίνοντας και την ψυχή της (για αυτό άλλωστε χειροκροτήθηκε από το κοινό της) απλά ακολουθούσε. Ισοφάρισε σε 1-1, μείωσε το σκορ σε 2-3. Αλλά από τη νίκη ήταν πάντα μακριά.

Βλάνταν

Η ΑΕΚ έχει 20 βαθμούς σε δέκα ματς. Πέρυσι είχε 23. Πέρυσι γινόταν τεράστια συζήτηση για τις αδυναμίες της άμυνάς της. Στη δέκατη αγωνιστική είχε δεχτεί 9 γκολ: φέτος που έκανε μεταγραφές και πρόσθεσε παίκτες έχει δεχτεί ήδη 13 χωρίς μάλιστα να αγωνίζεται στην Ευρώπη. Πέρυσι 13 είχε δεχτεί στο τέλος του πρώτου γύρου όταν και άλλαξε προπονητή: έφυγε θυμίζω ο Μάσιμο Καρέρα και ξαναήρθε ο Χιμένεθ για να φτιάξει την άμυνα της ομάδας. Φέτος προπονητή άλλαξε ήδη. Αν και μολονότι συμπαθώ τον εργατικό Αργύρη Γιαννίκη ομολογώ πως αυτή η αλλαγή δεν έχει φανεί. Την Κυριακή έπαιζε η ΑΕΚ του Βλάνταν Μιλόγεβιτς – μόνη διαφοροποίηση η παρουσία του Μήτογλου αντί του Τζαβέλλα στη βασική ενδεκάδα. Αλλά και πάλι η άμυνα αποδείχτηκε «σουρωτήρι». Γιατί; Γιατί το πρόβλημα δεν είναι οι προπονητές: είναι οι παίκτες και οι αδυναμίες τους.

Κοντά

Η ΑΕΚ πέτυχε δυο γκολ (από λάθη παικτών του Ολυμπιακού) και δέχτηκε τρία. Πέρυσι στα play off στο αντίστοιχο ματς είχε δεχτεί πέντε. Την Κυριακή, αν ο Καμαρά ήταν προσεκτικότερος (και μάλιστα σε δυο περιπτώσεις) το ματς θα είχε πάει στο 73′ στο 1-4 κι ο κίνδυνος ενός νέου διασυρμού για την Ενωση θα ήταν κοντά. Η ΑΕΚ είχε πρόβλημα ήδη στο πρωτάθλημα του 2019-20: είχε δεχτεί 32 γκολ. Την επόμενη χρονιά δέχτηκε 45! Φέτος αν δεν διορθωθεί θα φτάσει πολύ κοντά σε αυτό το νούμερο. Το 2019-20 την τετράδα της άμυνας αποτελούσαν ο Μπακάκης, ο Βράνιες (ή ο Τσιγκρίνσκι), ο Οικονόμου κι ο Χουλτ. Πέρυσι έπαιζαν ο Μπακάκης, ο Σβάρνας, ο Νεντελτσιάρου, ο Λόπεζ. Φέτος οι Μισελέν, Βράνιες, Μήτογλου (ή Τζαβέλλας) κι ο Μοχαμαντί. Παίκτες πάνε κι έρχονται, προπονητές αλλάζουν (επτά σε τρία χρόνια…) αλλά το αποτέλεσμα είναι περίπου το ίδιο. Γιατί δεν αρκεί να αλλάζεις ποδοσφαιριστές: πρέπει να πληρώνεις και σοβαρά χρήματα αυτούς που έρχονται. Εβλεπα π.χ. στο ντέρμπι τον Κένι Λαλά. Ηταν ένας από τους καλύτερους του Ολυμπιακού. Τον παίκτη τον είχε δει η ΑΕΚ και είχαν μιλήσει μαζί του, αλλά οι απαιτήσεις του τους φάνηκαν υπέρογκες. Δεν είναι. Καλώς ή κακώς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο παίκτες με την εμπειρία του αυτά τα χρήματα που ο Λαλά παίρνει τα βρίσκουν. Για αυτό ο Νίκος Αναστόπουλος (τραγιάσκα, στρογγυλό γυαλί και look Αντόνιο Κόντε) έλεγε στο MEGA πως «για να κερδίσεις πρέπει να επενδύσεις». Παραπάνω από όσα βάζει αυτός που είναι πρώτος, θα πρόσθετα…

Εν μέρει

Υποτίθεται ότι ο Ολυμπιακός έχει βρει «παίκτες πρωταγωνιστές», στους οποίους βασίζεται γιατί ξέρουν καλά τα ντέρμπι κ.λπ. Είναι σωστό αλλά μόνο εν μέρει. Από την ομάδα που είχε κερδίσει τον περασμένο Απρίλιο 1-5 την ΑΕΚ χθες αγωνίστηκαν πέντε παίκτες: ο Ελ Αραμπί, ο Μασούρας, ο Εμβιλά, ο Μαντί Καμαρά κι ο Ρέαμπτσουκ. Παρότι είχε άλλη ομάδα, άλλη σύνθεση, άλλες αρετές και άλλες δυσκολίες ο Ολυμπιακός πάλι κέρδισε. Διότι ξέρει να προετοιμάζει αυτά τα ματς ως οργανισμός. Και πρώτος ο προπονητής του γνωρίζει πως κάποια ματς δίνουν πολλά περισσότερα από τρεις βαθμούς.

Γκρίνια

Η ΑΕΚ γκρινιάζει για τη διαιτησία του Βερίσιμο: πολύ φοβάμαι πως θα κάνει κακό στον εαυτό της αν πιστέψει πως ο πορτογάλος διαιτητής σε κάτι την αδίκησε. Ολες οι αποφάσεις του ήταν σωστές γιατί το κριτήριό του ήταν ίδιο: άφησε το δυνατό παιχνίδι, επέτρεψε τις επαφές, δεν σφύριζε ασταμάτητα, δεν χαλούσε τον ρυθμό του ματς και για αυτό είδαμε κι ένα ωραίο παιχνίδι. Η ΑΕΚ εξακολουθεί να μην κερδίζει με ξένους διαιτητές αλλά δεν είναι πρόβλημα οι αποφάσεις των διαιτητών: πρόβλημα είναι πολύ φοβάμαι κάποιες συμπεριφορές διοικητικών στελεχών της που με τον καιρό αποδεικνύεται ότι κάνουν κακό. Πώς π.χ. να τη δει ένας ξένος διαιτητής με συμπάθεια όταν γνωρίζει πως σε ένα προηγούμενο ματς οι παράγοντές της επιτέθηκαν σε ένα συνάδελφό τους και τιμωρήθηκαν γιατί του έστριψαν τα γεννητικά όργανα; Αυτές οι ιστορίες μπορεί να προκαλούν το χαμόγελο των φανατικών οπαδών γίνονται όμως λόγος για να αποκτάς κακή φήμη. Και οι ξένοι διαιτητές δεν έρχονται από Ενώσεις που διοικούν ο «Οχιάς» και ο «προφήτης», αλλά από χώρες στις οποίες υπάρχει σοβαρό ποδόσφαιρο.

Καλά

Και στον Ολυμπιακό ήταν πριν αρχίσει το ματς προβληματισμένοι για την παρουσία στο VAR του πορτογάλου διαιτητή Μαρτίνς που αδίκησε την ομάδα στο ματς της Φρανκφούρτης με την Αϊντραχτ. Αλλά όπως συχνά λέω κακώς ανησυχούσαν: διότι ο χειρότερος ξένος διαιτητής είναι σίγουρα καλύτερος από όποιον Ελληνα θα μπορούσε ο Μαρκ Κλάτενμπεργκ να βάλει. Κι ο Αγγλος που χρησιμοποιεί ολοένα και περισσότερους ξένους, το γιατί το ξέρει καλά.