Ενοχλητική «ατέλεια»

Η ύπαρξη του ΚΙΝΑΛ αποτελεί «ατέλεια» που πολλοί θέλουν να «διορθωθεί». Η ατέλεια έγκειται στο ότι αναμένεται να παρεμποδίσει την «τέλεια» λειτουργία του δικομματικού συστήματος που επί τέσσερις δεκαετίες (1974 – 2012) οδηγούσε σε μονοκομματικές κυβερνήσεις, με τελικό απολογισμό τη χρεοκοπία της Ελλάδας.

Δύο τρόποι υπάρχουν να διορθωθεί η «ατέλεια»: ο πρώτος, να διατηρηθεί το ΚΙΝΑΛ στα σημερινά επίπεδα κοινοβουλευτικής δύναμης ώστε απλώς να αποτελέσει ένα από τα συμπληρωματικά κόμματα, αυτά που επιβίωναν στον δικομματικό βιότοπο για 5-6 χρόνια, μαζί πάντα με το ΚΚΕ. Ο δεύτερος τρόπος είναι να διαλυθεί το ΚΙΝΑΛ ώστε να διευκολύνει τις διαδικασίες επανόδου του δικομματισμού.

Ούτε η λύση της διάλυσης, προφανώς, αλλά ούτε η λύση του «συμπληρωματικού κόμματος» μπορούν να αποτελέσουν την προοπτική του ΚΙΝΑΛ. Γιατί τα «συμπληρωματικά κόμματα» υπήρχαν πάντα για να εξυπηρετούν ηγεσίες που κατά κανόνα ήσαν στα πρώτα ή δεύτερα -ήντα και επιζητούσαν δεύτερη ή και τρίτη προσωπική ευκαιρία στην πολιτική (Στεφανόπουλος, Κωνσταντόπουλος, Τσοβόλας, Καρατζαφέρης, Αλαβάνος, Κουβέλης, …).

Ομοίως, δεν μπορεί να αποτελεί προοπτική η φιλοδοξία να γίνει το ΚΙΝΑΛ δεύτερος πόλος του δικομματισμού. Ακόμη και αν θεωρούσαμε θεμιτό τον στόχο αυτό, δεν είναι κάτι που μπορεί να προκύψει στο ορατό μέλλον. Αν θέσει αυτόν τον στόχο το ΚΙΝΑΛ, δεν θα αντέξει να τον πραγματοποιήσει, θα έχει την τύχη όλων των «συμπληρωματικών» κομμάτων της μεταπολίτευσης που έθεταν φιλόδοξους στόχους αλλά  απλώς εξασφάλιζαν την επιβίωση φθαρμένου ήδη πολιτικού προσωπικού για 1-2 εκλογικούς κύκλους – και οι βουλευτικές εκλογές που έρχονται, θα είναι οι δεύτερες του ΚΙΝΑΛ.

Το ΚΙΝΑΛ οφείλει να υπάρξει ακριβώς για να καταργήσει τον παρωχημένο, διχαστικό και εν τέλει καταστροφικό, δικομματισμό ΠαΣοΚ-ΝΔ, που έγινε δικομματισμός ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Ήτοι,  να ετοιμάσει δικό του κυβερνητικό πρόγραμμα και να ετοιμάζεται για αυτόνομη αλλά όχι μοναχική πορεία, χωρίς να παρασύρεται από «προοδευτικές» ή «φιλελεύθερες» σειρήνες αλλά, όταν έρθει η ώρα, να διαπραγματευθεί  τη συγκρότηση κυβερνήσεων υπερασπιζόμενο με σθένος, αξιοπρέπεια, αποτελεσματικότητα το πρόγραμμά του.

Οι υποψήφιοι για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ αυτή τη στιγμή δεν έχουν κατά νου τα μετά την εκλογή ηγεσίας αλλά το πώς θα την κερδίσουν και επομένως είναι ασαφώς πολυσυλλεκτικοί. Όμως, όσοι ψηφίσουν, μου φαίνεται πρέπει να θέσουν σαν κριτήριο αν θέλουν «να διορθωθεί η ατέλεια» -και να εξυπηρετηθούν οι σχεδιασμοί ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ- ή θέλουν να βελτιωθεί το πολιτικό σύστημα της χώρας.