Στρατηγικές β’ γύρου σε τρία στρατόπεδα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που διακρίνουν όσοι δημοσκόποι καταπιάνονται με τις εκλογές του Κινήματος Αλλαγής είναι το δείγμα: επειδή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πόσοι είναι εκείνοι που θα πάνε όντως να ψηφίσουν στις κάλπες της 5ης Δεκεμβρίου, κανείς δεν ξέρει επί της ουσίας ποιο θα είναι το δίδυμο του δεύτερου γύρου. Αυτό όμως που είναι σαφές, όχι μόνο λόγω των αριθμών, αλλά και λόγω της γενικής αίσθησης ανάμεσα στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, είναι πως οι έξι υποψήφιοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στα τρία φαβορί (Νίκος Ανδρουλάκης, Ανδρέας Λοβέρδος, Γιώργος Παπανδρέου) και στα τρία αουτσάιντερ (Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Καστανίδης, Παύλος Χρηστίδης), οι οποίοι μπορεί να μη διεκδικούν την ηγεσία με τις ίδιες πιθανότητες με τους υπόλοιπους, μπορούν όμως να εξελιχθούν σε σημαντικούς παράγοντες που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου.

Τα τρία αουτσάιντερ έχουν σαφή στόχο το όσο καλύτερο πλασάρισμα, με δυνατό ποσοστό, που στην πράξη σημαίνει η κατάληψη της τέταρτης θέσης με ποσοστό που να κρίνεται ως αξιοπρεπές. Αυτή η θέση, αλλά και η κούρσα που κάνουν αυτό το διάστημα, για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό: ο Γερουλάνος μπαίνει ξανά με αξιώσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή με προτάσεις που κοιτούν με ενδιαφέρον όλοι οι υποψήφιοι, ο Καστανίδης δίνει σχήμα σε μια πιο «αριστερόστροφη» ομάδα εντός ΚΙΝΑΛ που μέχρι πρότινος ήταν σκορπισμένη, ενώ ο Χρηστίδης βγαίνει από την (περιοριστική, υπό μια έννοια) εικόνα του εκπροσώπου Τύπου, κάνοντας το επόμενο βήμα στην πολιτική του καριέρα. Κανείς δεν έχει να χάσει τίποτα από τη συμμετοχή του – και ίσως αυτός είναι και ο λόγος που όλοι βρίσκονται ακόμα εντός κούρσας.

ΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. Η παραμονή τους, πάντως, διαμορφώνει τα εκλογικά δεδομένα και όσον αφορά τον πρώτο γύρο: ο Γερουλάνος «τραβάει» ψηφοφόρους τόσο από τον Ανδρουλάκη όσο και από τον Παπανδρέου, ο Χρηστίδης έχει ένα πιο νεανικό κοινό που, αν συνεχίσει να επιλέγει με ηλικιακό κριτήριο, θα πήγαινε προς τον Ανδρουλάκη, ενώ ο Καστανίδης «κερδίζει» από το παπανδρεϊκό στρατόπεδο. Το γεγονός ότι, επί της ουσίας, πέντε υποψήφιοι διεκδικούν ένα κομμάτι του ίδιου κοινού έχει ενδιαφέρον, γιατί δείχνει πως αυτό το κοινό είναι ξεκάθαρα πλειοψηφία, αλλά είναι σκορπισμένο, σε αντίθεση με αυτό του Λοβέρδου που – τουλάχιστον δημοσκοπικά – εμφανίζεται πιο σταθεροποιημένο. Γι’ αυτό, οι αναλυτές που μελετούν τα νούμερα σημειώνουν ότι, αν δεν δούμε πώς θα πάει ο πρώτος γύρος, δεν μπορεί να προβλεφθεί ούτε ο δεύτερος. Ανάλογα το ζευγάρι, ενδέχεται να υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που θα επιλέξουν να μείνουν σπίτι τους, ενώ δεν είναι σίγουρο ούτε ότι οι ψηφοφόροι των «αουτσάιντερ» θα έρθουν να προστεθούν απόλυτα στον έναν ή τον άλλο υποψήφιο.

Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Το ρευστό δείγμα αναδεικνύει ακόμα περισσότερο τον παράγοντα της συμμετοχής. Αν ο αριθμός κινηθεί πάνω από τους 210.000 ψηφοφόρους του 2017, εκτός από μια μεγάλη επιτυχία για το ΚΙΝΑΛ ανεξαρτήτως αποτελέσματος, οι εφορευτικές επιτροπές μπορεί να έρθουν αντιμέτωπες με εκπλήξεις. Από τις έρευνες προκύπτει ότι όσο το νούμερο μεγαλώνει τόσο ευνοείται ο Λοβέρδος, ενώ σε έναν αριθμό πιο κοντά στο ποσοστό του ΚΙΝΑΛ το παιχνίδι για την πρωτιά παίζεται ανάμεσα στον Παπανδρέου και τον Ανδρουλάκη. Γι’ αυτό και η πλευρά που στηρίζει τον Λοβέρδο τάσσεται υπέρ της συμμετοχής ακόμα κι αν πρόκειται για ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ – που, όπως λέει ο πρώην υπουργός, «θα έρθουν να τον καταψηφίσουν», γιατί δεν θέλουν να εκλεγεί. Από την άλλη, υπάρχουν υποψήφιοι που θεωρούν πως η μαζική και οργανωμένη προσέλευση συνιστά προσπάθεια παρέμβασης. Το ενδεχόμενο επιστροφής παλιών ψηφοφόρων του κόμματος ωστόσο θεωρείται θετικό από όλους, καθώς δείχνει πως το Κίνημα Αλλαγής έχει μπει στο πολιτικό κάδρο, με φόντο τις εκλογές της απλής αναλογικής. Η συμμετοχή, βέβαια, αφορά και τον δεύτερο γύρο, γιατί αν οι ψηφοφόροι όσων δεν τα κατάφεραν επιλέξουν να μείνουν σπίτι τους τη δεύτερη Κυριακή, στις 12 Δεκεμβρίου, και πάλι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι διαφορετικό από όσο θα ανέμενε κανείς. Σε κάθε περίπτωση, όσο πιο κοντά σε ποσοστό είναι ο πρώτος με τον δεύτερο, τόσο πιο αμφίρροπος θα είναι ο δεύτερος γύρος, ενώ αν ένας υποψήφιος, όποιος και να είναι, αγγίξει το 40% στον πρώτο δύσκολα θα χάσει στον δεύτερο.

Το θέμα της πόλωσης παίζει κι εδώ τον ρόλο του: αν η αντιπαράθεση γίνει με πιο ιδεολογικά χαρακτηριστικά, ευνοούνται οι υποψήφιοι που έχουν κάνει πιο ιδεολογική καμπάνια, ενώ με μια πιο κομματική διαδικασία εκείνοι που δείχνουν πιο έτοιμοι να αναλάβουν την επόμενη μέρα του Κινήματος Αλλαγής. Αν, δε, ένας εκ των «φαβορί» καταφέρει να κόψει τις γέφυρες με τους συνυποψηφίους του, μπορεί να καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, όμως θα τα βρει σκούρα εκεί, για τις συμμαχίες που πρέπει να κάνει.