Τα Γλυπτά και η ελληνική πρόταση

Δεν είναι καινούργια η πρόταση του προέδρου Κυριάκου προς τη Βρετανία να μας επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνα και σε αντιστάθμισμα να της δανείζουμε αρχαιότητες από το πάνω ράφι. Ητοι αρχαιότητες οι οποίες δεν έχουν ποτέ εξαχθεί από την Ελλάδα, και παραμένουν εδώ, στις προθήκες των ελληνικών μουσείων, από τότε που τα ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι μας.

Μετράει καμιά 25αριά χρόνια πίσω (ίσως και λιγότερο, αλλά δεν έχει σημασία), και ανήκει στον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος τη διατύπωσε προς τους Βρετανούς, ως υπουργός Πολιτισμού των κυβερνήσεων Κώστα Σημίτη. Βενιζέλο και Μητσοτάκη τους συνδέει ένα πρόσωπο του Πολιτισμού, βέβαια – είναι η κυρία Λίνα Μενδώνη. Τότε, υπό τον Ευ. Βενιζέλο ήταν γενική γραμματέας του υπουργείου, τώρα είναι η ίδια υπουργός. Αρα, πολύ λογικά, μπορεί να σκεφθεί κανείς ποιος είχε την αρχική ιδέα, και ποιος την επαναδιατύπωσε. Δεν το ξέρω όμως, αν συνέβη. Γνωρίζω απλώς το προφανές, ότι κατά τη συνάντησή του με τον Μπόρις Τζόνσον, ο πρόεδρος Κυριάκος έθεσε ευθέως το θέμα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, και άφησε να εννοηθεί ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να στέλνει σε περιοδική έκθεση στο Βρετανικό Μουσείο αρχαιολογικούς της θησαυρούς, που δεν έχουν εξαχθεί ποτέ από τη χώρα.

Θα ήταν μια εξαιρετική συμφωνία αυτή, αν τελικά επιτευχθεί…

Θα αδειάσει το μουσείο

Αλλά δεν έχει ξεκινήσει καν η συζήτηση επί του συγκεκριμένου. Η βρετανική κυβέρνηση πετάει το μπαλάκι μονίμως στο Διοικητικό Συμβούλιο του Βρετανικού Μουσείου, το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτίζουν κάτι λόρδοι και κάτι dames, μονίμως αρνείται. Οχι πως έχουν κάτι μαζί μας οι άνθρωποι – δεν το πιστεύω αυτό. Αντιθέτως είμαι της άποψης ότι σκέφτονται πρακτικά: σου λέει, αν επιστρέψουμε τα Γλυπτά του Παρθενώνα στους Ελληνες, μετά θα έρθουν οι Αιγύπτιοι και θα μας πουν, δώστε μας και εμάς ό,τι μας έχετε αφαιρέσει σε μούμιες, σαρκοφάγους, αγάλματα – μέχρι τον Οβελίσκο της Κλεοπάτρας που έχετε στήσει στο Λονδίνο, και στενοχωριέται το κορίτσι, που της τον κλέψατε. Και να ήταν μόνο αυτό; Επειτα θα ξεπροβάλουν με απαιτήσεις οι Σύροι, μετά οι Ιρακινοί, αργότερα οι Τούρκοι, οι Ινδοί, και πάει λέγοντας. Θα μείνει να στέκεται αδειανό το τεράστιο κτίριο στην πλατεία Russel της βρετανικής πρωτεύουσας. Ως εκ τούτου, δεν το βλέπω.

Μια χαραμάδα είδα μόνο, με το δημοσίευμα των «Times», που έγραψε την ημέρα που βρισκόταν στο Λονδίνο ο πρόεδρος Κυριάκος, προς συνάντηση του Τζόνσον, ότι είμαστε διατεθειμένοι, ως χώρα, να τους δανείσουμε προς έκθεση, έναντι του επαναπατρισμού των Γλυπτών, τη χρυσή νεκρική μάσκα του Αγαμέμνονα, και τον χάλκινο έφιππο έφηβο του Αρτεμισίου. Πιστεύω ότι δεν ήταν τυχαίο, ότι μας βολιδοσκοπούσαν.

Πάντως, ρώτησα σχετικά την αρμόδια υπουργό Πολιτισμού κυρία Μενδώνη, «αν έχει γίνει καμιά κουβέντα επί του προκειμένου, με το βρετανικό μουσείο». Η απάντησή της δεν επέτρεπε περαιτέρω συζήτηση: «Ουδέποτε. Και πολύ περισσότερο για συγκεκριμένους θησαυρούς». «Μόνοι μας δηλαδή μιλάμε», ξαναρώτησα. «Μόνοι μας», μου απάντησε.

Ναι, αλλά εμένα κάτι μου λέει πως αυτό δεν ήταν τυχαίο…

Οπως πάντα, καχύποπτος.

Ούριος άνεμος στο ΚΙΝΑΛ

Και άλλες δημοσκοπήσεις θα δημοσιευθούν σήμερα-αύριο, και βεβαίως το ενδιαφέρον τους πλέον δεν εντοπίζεται απλώς στην άνοδο του ΚΙΝΑΛ, που είναι πια ένα γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται. Βρίσκεται και στο πόσο χάνουν οι άλλοι δύο μεγάλοι, η ΝουΔου και ο ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας αυτής της δημοσκοπικής ανόδου της παράταξης της Κεντροαριστεράς. Διότι είναι επίσης ένα αναμφισβήτητο στοιχείο αυτό: για να ανέβει το ΚΙΝΑΛ πρέπει να έχουν απώλειες και οι δύο, καθώς στις εκλογές του 2019, αλλά και στις προηγούμενες του 2015, και οι δύο αυτοί, λεηλάτησαν με επιτυχία την Κεντροαριστερά, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, και με διαφορετικές μεθόδους.

Οι πρώτες πληροφορίες, πάντως, αναφέρουν ότι πιστοποιείται όντως η διεύρυνση της επιρροής του ΚΙΝΑΛ (για λόγους που έχω εξηγήσει, πιστεύω επαρκώς σε προηγούμενα σημειώματα – συνοπτικά, θάνατος Φώφης, κάθοδος Παπανδρέου), και η πτώση και της ΝουΔου (μικρότερη) και του ΣΥΡΙΖΑ (ελαφρώς μεγαλύτερη).

Ποιος να το πίστευε μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, όταν έδειχναν το ΚΙΝΑΛ καθηλωμένο στο 6%, με την προοπτική τα ποσοστά του να γίνουν πιο αναιμικά…

Κατάλαβες τώρα αναγνώστη μου, γιατί επικρατεί (σχετικός) ενθουσιασμός στο… ξυπόλητο τάγμα;

Ο σπόρος της αμφιβολίας

Αρκεί βεβαίως να μην αρχίσουν οι βλακώδεις αναφορές που θα δημιουργήσουν την αίσθηση ότι η εκλογική διαδικασία καθοδηγείται από εξωτερικούς παράγοντες, που υποτίθεται ότι επιθυμούν να ελέγξουν και εν τέλει να κατευθύνουν την εκλογή. Το αναφέρω αυτό, διότι τουλάχιστον δύο υποψήφιοι έχουν θέσει ήδη τέτοιο θέμα. Ο ένας είναι ο Ανδρέας Λοβέρδος που δημοσιοποίησε τους φόβους του, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποστείλει στις κάλπες ψηφοφόρους του προκειμένου να του κόψουν τον δρόμο προς την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, και ο δεύτερος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος είπε κάτι ανάλογο με έμμεσο όμως τρόπο.

Παιδιά, θα προχωρήσω σε συστάσεις τώρα, μη σπέρνετε τον σπόρο της αμφιβολίας, γιατί δίπλα θα φυτρώσει αμέσως το ζιζάνιο της αμφισβήτησης του νέου αρχηγού, ενώ θα πρέπει να στηριχθεί από όλους.

Στο κάτω κάτω και να ψηφίσουν στις εκλογές, ψηφοφόροι άλλων κομμάτων, ζητώ συγγνώμη (όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο «Μανόλο» ο Μαυρομμάτης, που τον έχω χάσει), γιατί είναι κακό αυτό; Για να ξαναγίνει μεγάλη η παράταξη, κόσμο δεν πρέπει να φέρει κοντά της; Πρέπει!

Και ποιοι (θα) είναι άραγε αυτοί οι ψηφοφόροι; Προφανώς πρώην πασόκοι. Που απογοητευμένοι, τώρα έχουν πάρει αποστάσεις από τη ΝουΔου και τον ΣΥΡΙΖΑ και ψάχνονται να επαναπατριστούν στο κόμμα της καρδιάς τους. Γιατί να τους αποθαρρύνετε, κολλώντας τους, απρεπώς και αγενώς, μια ταμπέλα που θα γράφει «προσοχή προβοκάτορας»;

Σοβαρευτείτε, συστήνω. Ολα είναι ΠΑΣΟΚ – αυτό μην το ξεχάσετε ποτέ. Ευχαριστώ.

Ενα ενδιαφέρον βιβλίο

Υπάρχουν ιστορικά γεγονότα, κάποια εξ αυτών ιδιαίτερα σοβαρά, που παραμένουν στη σκιά ή δεν έχουν φωτιστεί επ’ αρκετόν. Μάλιστα, πολλές φορές δεν συνδέονται ικανοποιητικά με γεγονότα που ακολούθησαν και που ίσως εκείνα προκάλεσαν. Ως εκ τούτου, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος (θυμάστε, ο πρώην υπουργός, φέρελπις της πολιτικής, μεταξύ του προ 30ετίας πολιτικού προσωπικού της χώρας) αποφάσισε να ασχοληθεί με μερικά εξ αυτών, ρίχνοντας άπλετο φως με την επιμονή ιστοριοδίφη της παλιάς, καλής σχολής. Εν συνεχεία, τα συγκέντρωσε σε έναν τόμο, και μας τον παραδίδει μέσω των εκδόσεων Αρμός, υπό τον άκρως ενδιαφέροντα τίτλο «49 Παράθυρα Στην Ιστορία». Κατά τον Ανδριανόπουλο, στόχος του είναι «να αντιληφθεί ο αναγνώστης τα ευρύτερα ρεύματα που βρίσκονταν σε κίνηση την περίοδο που σημειώνονταν τα γεγονότα με τα οποία καταπιάνεται στο βιβλίο του και να συνδέσει γεγονότα με πρόσωπα και ευρύτερες εξελίξεις». Και προσθέτει, με έμφαση, πως «σε άλλες πάλι περιπτώσεις κρίθηκε πως άξιζε να έλθουν στο φως εν πολλοίς άγνωστα πρόσωπα ή και γεγονότα που όμως αξίζουν ευρύτερης αναγνώρισης. Η ιστορία κρύβει χλωμές στιγμές και περιθωριοποιημένες πρωτοβουλίες και συμβάντα».

Εχει ενδιαφέρον…