Τα γάντια που έφεραν το Οσκαρ

Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας «Rocky» (1976) δεν ήταν, όπως θα περίμενε κανείς, σκέτα «Ρόκι», διότι στη χώρα μας η κινηματογραφική διανομή ανέκαθεν τρελαινόταν για τη σάλτσα. Οπότε η ταινία βγήκε στα σινεμά ως «Ρόκι, τα χρυσά γάντια». Σάλτσα ή μη, αυτή τη φορά έπεσαν μέσα. Χρυσά στην κυριολεξία και όχι μόνο επειδή οδήγησαν τον Ρόκι Μπαλμπόα στον θρίαμβο της πυγμαχίας μετατρέποντας ταυτόχρονα σε σουπερστάρ τον Σιλβέστερ Σταλόνε, αλλά και επειδή σήμερα πωλούνται στην κυριολεξία χρυσά.

Ο οίκος δημοπρασιών Julien’s Auction, που επικεντρώνεται σε αντικείμενα σχετικά με το Χόλιγουντ και τους σταρ του, ανακοίνωσε προσφάτως ότι η τελευταία μεγάλη πώλησή του για το 2021 θα σχετίζεται με αντικείμενα από τη ζωή και την καριέρα του Σιλβέστερ Σταλόνε. Αποτελούμενη εξ ολοκλήρου από αναμνηστικά από την προσωπική συλλογή του ηθοποιού, η δημοπρασία αναμένεται να αποφέρει περίπου 1,5 εκατομμύριο δολάρια και τα γάντια του Ρόκι Μπαλμπόα στο «Ρόκι» είναι ένα από τα πιο πολύτιμα αξεσουάρ στην καριέρα του ηθοποιού.

Το «Ρόκι, τα χρυσά γάντια» ήταν όντως η ταινία που ενέταξε τον Σιλβέστερ Σταλόνε στους εμπορικότερους σταρ του Χόλιγουντ, άστρο το οποίο διατηρείται φωτεινό ακόμα και σήμερα [οι «Αναλώσιμοι» είναι το τελευταίο «χρυσό» παιδί του Σταλόνε και το τέταρτο (!) μέρος τους γυρίζεται αυτή την περίοδο και στη Θεσσαλονίκη]. Κοιτάζοντας κάπως νοσταλγικά στο παρελθόν, καθώς μια φορά κι έναν καιρό, πολλά πολλά χρόνια πριν το «boxing movie» ήταν είδος από μόνο του στο Χόλιγουντ, η ταινία «Ρόκι» περιέγραφε το χρονικό ενός όχι και τόσο νέου πια, άσημου, σχεδόν ερασιτέχνη πυγμάχου, που χωρίς καλά καλά να το καταλάβει θα βρεθεί για πρώτη φορά στα φώτα της δημοσιότητας: αυτό θα γίνει όταν ο πρωταθλητής κόσμου βαρέων βαρών Απόλο Κριντ (Καρλ Γουέδερς) αποφασίζει να τον επιλέξει ως αντίπαλο για έναν «ειδικό» αγώνα. Στην ουσία πρόκειται για ένα σόου για να ανέβει η δημοτικότητα του πρωταθλητή, να όμως που ο τελευταίος έχει υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο. Το πείσμα του Μπαλμπόα, πιο ατσαλένιο και από τη γροθιά του ίσως, θα μετατρέψει αυτό το σόου σε στόχο ζωής και για τους δύο…

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜ. Ο «Ρόκι» γυρίστηκε σε μια περίεργη εποχή. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η Αμερική διήνυε μία από τις χειρότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Το τραύμα του πολέμου στο Βιετνάμ μόλις είχε αρχίσει να κλείνει και εκείνο του σκανδάλου Watergate είχε μόλις ανοίξει, με την παραίτηση του προέδρου των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον να αναστατώνει την υφήλιο. Δεν ήταν καιρός για ήρωες και σε αυτό ακριβώς το σημείο ο «Ρόκι» πήγε κόντρα. Το σινεμά φτιάχνει ήρωες και ο Ρόκι Μπαλμπόα, ένα white trash χωρίς στον ήλιο μοίρα (στην αρχή της ταινίας τον βλέπουμε να δουλεύει ως «εισπράκτορας» χρεών ή να κουβαλά κρέατα), μπορούσε να γίνει ήρωας. Και έγινε.

Την ώρα που σε μια άλλη μνημειώδη ταινία του 1976, τον «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορσέζε, ο ψυχωτικός ταξιτζής της Νέας Υόρκης Τράβις Μπικλ (Ρόμπερτ ντε Νίρο) λέγοντας ξανά και ξανά «You talkin’ to me?» έκανε πρόβα μπροστά στον καθρέφτη για το πώς θα μπορούσε να βγάλει τα κρυμμένα όπλα του και να γίνει απειλητικός, ο Ρόκι Μπαλμπόα έκανε μόνος του προπόνηση στους δρόμους της Φιλαδέλφειας, με στόχο να ξεφύγει επιτέλους από την αφάνεια και να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Η αναφορά στον «Ταξιτζή» δεν γίνεται τυχαία. Οι δύο ταινίες μονομάχησαν την επόμενη χρονιά στα Οσκαρ. Το αμερικανικό όνειρο εναντίον του αμερικανικού εφιάλτη. Νίκησε το όνειρο, ίσως επειδή ο κόσμος είχε μπουχτίσει από τους εφιάλτες και είχε ανάγκη από όνειρα, έστω και μέσα από την ψευτιά του σελιλόιντ.

Στα Οσκαρ του 1977 ο Σταλόνε κατάφερε να κερδίσει διπλή υποψηφιότητα για το α’ ρόλου και το σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την οθόνη. Εν τέλει, η ταινία που συνολικά προτάθηκε για δέκα απέσπασε τρία: καλύτερης παραγωγής (ταινίας), μοντάζ και σκηνοθεσίας για τη δουλειά του Τζον Αβιλντσεν. Και είναι κρίμα που ο τελευταίος, παρά τη βράβευσή του, δεν ακολούθησε αξιόλογη πορεία. Περιορίστηκε σε «εύκολες» νεανικές ταινίες, σαν το «Καράτε Κιντ» που στην ουσία είναι ο «Ρόκι» με καράτε στη θέση του μποξ και με έναν μικρότερο σε ηλικία ηθοποιό στον κεντρικό ρόλο (Ραλφ Μάτσιο).

Ο μύθος του «Ρόκι» θα συνεχιζόταν με μια ατελείωτη σειρά μέτριων ως και κακών ταινιών, ενώ το 2015 ο ίδιος χαρακτήρας, ο Ρόκι Μπαλμπόα, πάντα με τη μορφή του Σταλόνε, θα γινόταν προπονητής του γιου τού Απόλο Κριντ στο «Creed». Και ο Σταλόνε θα έχαιρε μιας ακόμη υποψηφιότητας για Οσκαρ (β’ ρόλου).

Οσο για τον Σκορσέζε, που στην απονομή των Οσκαρ του 1977 δεν ήταν καν υποψήφιος δίπλα στον Αβιλντσεν, τρία χρόνια αργότερα θα σκηνοθετούσε την απόλυτη ίσως ταινία πυγμαχίας στην ιστορία του σινεμά, το «Οργισμένο είδωλο». Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, αν ήταν να διαλέξω ανάμεσα στα γάντια του Ρόκι Μπαλμπόα και σε εκείνα του Τζέικ λα Μότα που φόρεσε – άλλη σύμπτωση – ο Ρόμπερτ ντε Νίρο κερδίζοντας το… Οσκαρ, θα επέλεγα τα δεύτερα.