Ο επίμονος δημοσιογράφος

Ο Νικηφόρος Αντωνόπουλος ήταν συνηθισμένος στο να προκαλεί δημοσιογραφικά «σκάνδαλα». Το πρώτο ήταν στη «Νέα Γενιά», την εφημερίδα των Λαμπράκηδων, όπου εργαζόταν αμισθί, νεαρός εικοσάρης. Λάτρης της ροκ από τότε, χορευταράς που αγαπούσε τα πάρτι, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν, ήταν ιδανικός για να εκφράσει το πνεύμα των νέων της εποχής. Αυτό ήταν βέβαιο ότι θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον καθοδηγητή από το κόμμα. Οπως και έγινε όταν τόλμησαν να βάλουν στο εξώφυλλο του περιοδικού μια φωτογραφία με φοιτήτριες. Το πρόβλημα ήταν ότι φορούσαν φούστες που έφταναν τέσσερα δάχτυλα πάνω από το γόνατο. «Τι θα το κάνουμε το περιοδικό;» ξέσπασε ο κομματικός. Τότε πολεμούσαν τον συντηρητισμό των παλιών της Αριστεράς. Στην «Αυγή», από όπου λίγο αργότερα συνέχισε τη δημοσιογραφική του πορεία, η μάχη ήταν εναντίον των «δογματικών». Ο Νικηφόρος από την πρώτη στιγμή συντάχθηκε με τους ανανεωτικούς. Πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς για ένα ελεύθερο πνεύμα όπως το δικό του. Στην «Αυγή» συνδέθηκε και με τον Λεωνίδα Κύρκο, μια στενή φιλία που κράτησε μια ζωή.

Η διάσπαση του ΚΚΕ έγινε το 1968, λίγο πριν συλληφθεί και οδηγηθεί πρώτα στη Γυάρο και στη συνέχεια στο Λακκί της Λέρου. Εκεί οι ανανεωτικοί ήταν μια μικρή μειοψηφία. Αργότερα ο Νικηφόρος αστειευόταν λέγοντας ότι οι χωροφύλακες τους προστάτευσαν από τους «Κολιγιαννικούς». Στο Λακκί συνέχισε την δημοσιογραφία βγάζοντας, παράνομα φυσικά, ένα εφημεριδάκι, «Το Λακκί». Σήμα είχε ένα αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Η τεχνική δανεισμένη από την Κατοχή. Η «εκτύπωση» γινόταν αξιοποιώντας τη μαγειρική ζελατίνη που τους προμήθευαν συγγενείς. Την έλιωναν και στη συνέχεια έγραφαν την «εφημερίδα» με μπλε μολύβι σε χαρτί. Οταν το άπλωναν πάνω στη ζελατίνη όλο το μελάνι έφευγε από το χαρτί και η σελίδα έβγαινε στη ζελατίνα. Αυτή ήταν και η μήτρα της εφημερίδας. Ο Μανώλης Γκαζής, συγκρατούμενος και συνεκδότης, θυμάται ότι η σύζυγος του Νικηφόρου του είχε περάσει κρυφά και μια μικροσκοπική φωτογραφική μηχανή «Μινόλτα» που του είχαν στείλει από το «Γραφείο Εσωτερικού». Σκοπός ήταν, αν συνέβαιναν αγριότητες, να υπάρχει κάποιο τεκμήριο. Αγριότητες δεν έγιναν αλλά χάρη στη «Μινόλτα» είχαμε εικόνες από το εσωτερικό των στρατοπέδων.

Το δεύτερο, μεγάλο αυτή τη φορά, «σκάνδαλο» που προκάλεσε ο Νικηφόρος, ήταν αρκετά χρόνια αργότερα, το 1985, όταν ήταν διευθυντής ειδήσεων στην ΕΡΤ. Αφορμή ήταν δύο διαφορετικά περιστατικά. Το ένα ήταν η κάλυψη των επεισοδίων στην Αθήνα μετά τον φόνο ανήλικου μαθητή από σφαίρα αστυνομικού, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο. Η δημόσια τηλεόραση για πρώτη φορά έδειχνε σε ζωντανή σύνδεση τις διαδηλώσεις και μαζί τις ομάδες ακροδεξιών, οι οποίες, καλυμμένες πίσω από την αστυνομία, πετούσαν πέτρες σε διαδηλωτές. Το δεύτερο ήταν ο τρόπος κάλυψης της απεργίας της ΓΣΕΕ που προκάλεσε την αντίδραση του υπουργού Εργασίας Βαγγέλη Γιαννόπουλου. Ζήτησε, χωρίς να του τα δώσουν βέβαια, τα χειρόγραφα των ειδήσεων για να «τα πάει στον Ανδρέα». Αν και δεν δόθηκε συνέχεια, οι αντιδράσεις που προκάλεσε ο αέρας ελευθερίας στις ειδήσεις του κρατικού καναλιού, οδήγησαν τελικά στην παραίτηση του υφυπουργού Τύπου Κώστα Λαλιώτη, μαζί με την ηγεσία της ΕΡΤ και του Νικηφόρου. Η δικαίωση ήρθε από τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ, οι οποίοι, σε ανακοίνωση υποστήριξης, ζητούσαν να «μας αφήσουν να κάνουμε απρόσκοπτα, όπως τους τελευταίους δύο μήνες, τη δουλειά μας».

Το μεγαλύτερο διάστημα της επαγγελματικής του ζωής ωστόσο ο Νικηφόρος το πέρασε στα «ΝΕΑ». Προσλήφθηκε λίγο μετά την απελευθέρωση του από τη Λέρο, το 1970, αρχικά για ελεύθερο ρεπορτάζ και στη συνέχεια, στη Μεταπολίτευση, για το ρεπορτάζ ΠΑΣΟΚ. Κάλυψε έτσι όλη την προεκλογική περίοδο και βέβαια τις εκλογές του 1981 με τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ. Μετά την ολιγόμηνη θητεία και την παραίτησή του από την ΕΡΤ επέστρεψε στην εφημερίδα όπου γρήγορα ανέλαβε αρχισυντάκτης με ευθύνη για το πολιτικό ρεπορτάζ. Για πολλά χρόνια, μαζί με τον Κώστα Ρεσβάνη και τον Μιχάλη Φακίνο, ήταν το «δυναμό» της εφημερίδας σε μια δύσκολη μεταβατική περίοδο.

Μαζί με το υπόλοιπο επιτελείο και τον Βασίλη Νικολόπουλο, ανέλαβαν να υλοποιήσουν τον σχεδιασμό του Λέοντα Καραπαναγιώτη για μια καινούργια ουσιαστικά εφημερίδα και στην εμφάνιση αλλά και στην οργάνωση της ύλης, η οποία εμπλουτίστηκε θεματολογικά. Πολιτικά παρέμεινε στην ανανεωτική Αριστερά κι αυτό τον έφερνε ορισμένες φορές σε αντίθεση με τις επιλογές της εφημερίδας, ιδίως το δύσκολο 1989. Είναι δείγμα της επαγγελματικής του ακεραιότητας το ότι ως επικεφαλής του πολιτικού ρεπορτάζ, σε μια περίοδο όξυνσης των παθών, συνέχισε να μεριμνά για την άψογη τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Εκτός από τη δημοσιογραφία, οι άλλες δύο αγάπες του Νικηφόρου ήταν ο Παναθηναϊκός και η μουσική. Για τον Παναθηναϊκό όλοι θυμούνται τους ομηρικούς καβγάδες του με τους Ολυμπιακούς της εφημερίδας. Οσο για τη μουσική, άκουγε κυρίως έντεχνα ελληνικά, ροκ και τζαζ. Την αγάπη του την πέρασε στον γιο του Λεωνίδα, έναν από τους πιο καταξιωμένους μουσικούς παραγωγούς της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Ο Νικηφόρος αφήνει πίσω του τη σύζυγο του Μαριαλένα, τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, Λεωνίδα και Ελενα, τον Βίκτωρα από τον δεύτερο γάμο καθώς και δύο εγγόνια. Η πρώτη του σύζυγος Λίλα έφυγε πριν από λίγους μήνες σε ένα τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα.