Σκουπιδότοπος

Σε πρώτη ματιά, το ερώτημα μοιάζει με εκείνο για την κότα και το αβγό. Ομως, στην πραγματικότητα, είναι διαφορετικό: εν προκειμένω, υπάρχει υπεύθυνος: είναι ο καθένας από εμάς. Για τον εαυτό του. Μία κοινωνία που ξυπνάει και κοιμάται θαμμένη σε σωρούς από σαβούρες «ενημέρωσης» για το τι έκανε ή δεν έκανε ο α ή ο β πρώην ή νυν παίκτης ριάλιτι και τι είπε ή δεν είπε ο κάθε ανύπαρκτος στην καταβόθρα της πεντάλεπτης, ή έστω πενταήμερης δημοσιότητας, είναι θλιβερή. Σχεδόν απελπιστική. Οπως και αν η δείνα στάρλετ θρηνεί απαρηγόρητη το χρυσόψαρό της, ή ο τάδε «ινφλουένσερ» λέει τις ιστορίες της ζωής του και ό,τι άλλο του κατέβει. Και, για κερασάκι, ο κάθε είδους κλόουν που με ύφος χιλίων καρδιναλίων ρητορεύει περί τις… συνωμοσίες των εμβολίων. Αυτή είναι η εικόνα μιας κοινωνίας σε βαθιά παρακμή με χαμηλή έως ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση. Ενα τίποτα: μόνον αυτό μπορεί να είναι μία κοινωνία που αποδίδει σημασία στην απόλυτη ανυπαρξία. Που ενώ δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν, που θα έπρεπε να ντρέπεται κρυμμένο, αντιθέτως, διεκδικεί και καταλαμβάνει τους προβολείς.

Η δημόσια συζήτηση διαμορφώνεται πλέον όλο και περισσότερο με τέτοιους όρους και από τέτοια πρόσωπα. Και όποιος δεν τα ξέρει ή δεν θέλει να μετέχει είναι πλέον απλά εκτός κοινωνίας. Ετσι, σταδιακά, η δημόσια συνείδηση και ο «πολιτισμός» που την υποστηρίζει, παράγονται πλέον περίπου καθ’ ολοκληρία στα πρωινομεσημεριανάδικα και στα ριάλιτι. Οπότε, όταν ισχύει αυτό τι άλλο χρειάζεται; Αυτά βλέπει και ακούει ο κόσμος νυχθημερόν, αυτά αναπαράγει. Εκεί γεννιούνται οι περσόνες που απασχολούν τον μέσο άνθρωπο. Και που φυσικά, συχνά και τα κόμματα δεν χάνουν ευκαιρία να τις κεφαλαιοποιήσουν μπας και ρουφήξουν σαν σκούπες κανένα ψηφαλάκι που πάει πακέτο με τέτοιες σπουδαίες «μορφές». Ενας βομβαρδισμός φτήνιας έρχεται πανταχόθεν. Ομως, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τους… κανονικούς βομβαρδισμούς, εδώ ο καθένας μπορεί, αν το θέλει, να αποφύγει να καταντήσει ψυχοπνευματικό ερείπιο. Επιλογή είναι. Δική του: τι βλέπει, τι ακούει, τι διαβάζει. Τελικά πόσο εκχωρεί τον εαυτό του στο όντως συντριπτικά ισχυρό τίποτα που, πάντως, αν θέλει μπορεί πάντοτε να το βγάλει από τη ζωή του. Δεν είναι δα και ναρκωτικό. Ή μήπως είναι; Και μάλιστα σκληρό; Γιατί επιμένει και νικά.

Η περασμένη εβδομάδα κυριαρχήθηκε από έναν τύπο που ουδείς καταλαβαίνει για ποιο λόγο πρέπει να ασχοληθεί κανείς μαζί του. Εναν τύπο που πήρε την Ελλάδα όλη από το χέρι και την πήγε περίπατο στον βόθρο των «απόψεών» του, λες και έχει ο δυστυχής. Και μετά το πρώτο σόου κορυφώθηκε και είχε και δεύτερη πράξη, αφού έγινε το απαραίτητο διάλειμμα για το (κανονικό) αποχωρητήριο. Πήγε λέει να αυτοκτονήσει. Αλλά τελικά, ευτυχώς ο άνθρωπος, δεν αυτοκτόνησε. Και άντε δώστου όλοι από πίσω του όλη την ώρα. Κι αυτός άντε ξανά απ’ την αρχή να λέει τις ίδιες τερατωδίες. Και μετά να του απαντάνε. Και μετά να ξαναλέει. Και να τσακώνονται. Με ποιον; Με τι; Γιατί; Μπορεί όντως να πρόκειται πράγματι για μία ακόμα τραγική ανθρώπινη κατάσταση – μακάρι όχι. Αλλά, τότε, ακόμα περισσότερο, ας τον αφήσουν στη δυστυχία του. Τέτοιες δυστυχίες οι αρχαίοι Ελληνες τις έβλεπαν με σεβασμό και δέος. Οχι σαν εμάς. Και σίγουρα όχι ως μέρος κανενός… δημόσιου «διαλόγου». Το κοινό, λοιπόν, τι δουλειά έχει; Τι θέλει εκεί;

Ολος αυτός ο ψυχοπνευματικός σκουπιδότοπος στον οποίο βυθίζεται καθημερινά και, δυστυχώς, εθελούσια μέγα μέρος αυτής της χώρας, χρήζει πλήρους και οριστικής ανακύκλωσης, με συνοδεία βιολογικού καθαρισμού. Ομως η σαπίλα αυτής της αθλιότητας του τίποτα, έχει δυστυχώς ριζώσει για τα καλά. Και τα κλωνάρια της πνίγουν πια τα πάντα. Εχουν γίνει καθεστώς. ΤΟ καθεστώς. Ομως κάθε στιγμή που ένας άνθρωπος πέφτει στη λούμπα του, πρέπει να θυμάται ότι πρωτίστως αναιρεί τον ίδιο του τον εαυτό. Γίνεται ο ίδιος τίποτα. Ουσιαστικά, είναι σαν να πεθαίνει κάτω απ’ τους σωρούς των σκουπιδιών. Και να μην παίρνει και χαμπάρι, σε έναν θάνατο αργό, βρωμερό και τοξικό, που κρατάει χρόνια…